Άτιτλο


Νέος πολύ
κι ωστόσο πώς ξοδεύτηκε
και μένει πέτρινος ανάμεσά μας
απόλυτος στην αλγεινή του αορασία…

Δουλειές φιλίες έρωτες
τα πάντα αυτός κατέστρεψε
για μια πιο άγρια ομορφιά
για λίγους στίχους.


© Θεοδόσης Βολκώφ

Νέο Blog... Mousikon

Έν αρχή ήν ο... ρυθμός. Μικρή ανίπραξη στον λόγο; Όχι. Λόγος και ρυθμός μαζί, αξεχώριστα. Γι' αυτό λοιπόν και το http://mousikon.blogspot.com.

Τα πρώτα ποστ αφιερώνονται στον φίλο πιανίστα Στέφανο Θεοδωρίδη.

Θεοδόσης Βολκώφ

ΔΑΒΙΔ...

ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, ποιήματα (1)


ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ

Κι όμως δεν αυτοκτόνησα.
Είδατε ποτέ κανέναν έλατο να κατεβαίνει μοναχός του στο
πριονιστήριο;
Η θέση μας είναι μέσα δω σ' αυτό το δάσος
με τα κλαδιά κομμένα μισοκαμένους τους κορμούς
με τις ρίζες σφηνωμένες μες στις πέτρες.


ΓΥΜΝΑΣΜΑ

Δοκίμαζε, συνέχιζε τα γυμνάσματά σου.
Κοίτα που κ' η θάλασσα ανακατεύει συνεχώς
ουρανό και φύκια
πασχίζοντας να βρει το σωστό της χρώμα.


ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ

Φίλε ή αντίπαλε μην τ' αναγγείλεις πουθενά.
Δεσμώτης τήδε ίσταμαι τοις ένδον ρήμασι πειθόμενος.



Πηγή: 'Αρης Αλεξάνδρου, Ποιήματα (1941-1974), Ύψιλον/βιβλία.

Από το βιβλίο
"Τα τραγούδια της Ψυχής και της Κόρης",
(Γαβριηλίδης, 2004)


XXII


Εδώ είναι αμόνι τραγικό και πάνω του σφυρί,
εδώ χτυπούν οι δαίμονες και καταριούνται οι μάγοι,
φίδια κυκλώνουν, δράκοντες ξεσχίζουν το κορμί,
σμίγει του πόνου η έρημος με κόλασης πελάγη.

Μέσα στο ηφαίστειο βαθιά που καίει σιωπηλό
ο φοβερός μεταλλευτής κι ο άγριος σφυρηλάτης
δένει το ατσάλι της οργης με τον χαλκό θυμό
- ζωή που σε λαβύρινθους χάνει τα βήματά της.

H λήθη εδώ δυνάστρια αιώνων και λαών,
η αμαρτία βασίλισσα και ενοχή και τύψη,
πόθων ημέρες πύρινες και νύχτες των παθών,
ο πόνος είναι προορισμός και πεπρωμένο η θλίψη.

Ξεσπούν αρρώστιες γύρω μας κι ανάβουν χαλασμοί,
ο ήρωας πέφτει ανήμπορος, τρέμει στα χέρια η σμίλη,
σκυφτή διαβαίνει η Μοίρα μας και μας περιφρονεί,
μα Κάποιος το αγκάλιασμα και το φιλί έχει στείλει.

Το μέταλλο είναι αμάλαγο, χορός είναι η φωτιά
κι ο σφυρηλάτης τρομερός στην άβυσσο των χρόνων,
- βυθίζεται – κι αδιάκοπα θεούς σφυροκοπά
κι ο βρηχυθμός του αντηχεί στις όχθες των αιώνων.


© Θεοδόσης Βολκώφ

Από το βιβλίο
"Τα τραγούδια της Ψυχής και της Κόρης", (Γαβριηλίδης, 2004)


ΧΙ

Γλυκιά πνοή που με τυλίγεις,
ποια είσαι;
Μια θεία στην αγκαλιά σου
γνωρίζω αταραξία.

- Θνητέ, μες στα όνειρά σου
δε μ' ένιωσες; Σου μίλησα,
σε χάιδεψα, σε φίλησα
κι ακούμπησα το στήθος σου
με τα φιλιά τα κρύα.
Θνητέ, δες με στο βύθος σου
και δες με τώρα ολόκληρη,
με λένε "Ανυπαρξία".



© Θεοδόσης Βολκώφ

ΤΡΙΑΝΔΡΙΕΣ (1)

ΤΡΙΑΝΔΡΙΕΣ