ΓΥΜΝΗ ΙΙ

ΓΥΜΝΗ ΙΙ
Ε.Μ.

14/02/10

Θέλω να μου γδυθείς και να κοιτάζω –
σχεδόν ψυχρά, σκληρά τη στέρεη φλόγα,
την τρομερή σου εκδίπλωση να ορίζω, να σπουδάζω
το εφήβαιο, τους γλουτούς, το στήθος σου, τη ρώγα…

Στο ίδιο, Νύχτα μου, το φως σου να διαβάζω
το Έπος του κορμιού σου που ανατέλλει
κι από τη γύμνια λαβωμένος να σφαδάζω
και οι καμπύλες σου αιχμές και δόρατα – ή βέλη.

Γυμνή μες στις γυμνές μου λέξεις να σε βάζω
και νά ‘ναι η σάρκα σου τις λέξεις μου που τρέφει
και πιο γυμνή κι από γυμνή να σε απεικάζω
και με φωτιά τη φλόγα ο στίχος να επιστέφει.


© Θεοδόσης Βολκώφ

ΣΚΩΠΤΙΚΩΝ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΟΣ

ΣΚΩΠΤΙΚΩΝ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΟΣ


Ρομαντικό με είπατε,
μα τώρα για να δούμε,
ξέρω κι αλλιώς τον κόσμο σας
να σας τον αφηγούμαι.

Αφού και τούτη η ζωή
σαλεύει εντός, δε θα λουφάξει,
ταιριάζει με την άλλη αυτή,
παίρνει φωνή, και θα φωνάξει.

Λέξη καμιά δε θ’ αρνηθώ,
αλήτικο ευγενές μου στόμα,
γνωρίζω κι από τ’ άλλα εγώ,
κι από φασκέλωμα και σκώμμα.

Αφού του στίχου το σπαθί
κάποτε κάποτε δε φτάνει,
με του χωριάτη την ψυχή
πιάνω του στίχου το δικράνι.

Άλλοτε ο πρίγκηπας μιλά
κι ο αλήτης άλλοτε σφυρίζει,
ξέρει η ψυχή μου να χτυπά
κι απ’ άλλο, κόσμε, μετερίζι.


© Θεοδόσης Βολκώφ

Τρέφω τον Τίγρη

Τρέφω τον Τίγρη

Τρέφω τον Τίγρη με φιλιά
ή με την έλλειψή τους·
κι αυτός
ο πάντα εγρήγορος
ξανά πεινάει για λέξεις.

Ώρες κρυφές που απώλεσα
και ειπώθηκες
κι έγινες πλήγμα θάνατος σκιά
σιωπή αυστηρή
που άτεγκτα διδάσκει
το εφήμερο και το φαιδρό της κατοχής
το παραμόνιμο και το απαράγραπτο
του ειπωμένου.

Κι αν το να σ’ έχωκάπως μου χαρίστηκε
το να σε πω το ‘χω κερδίσει.

Ζωή Ο Μακρινός μού έδωσες
και όση πύκνωσα φωνή
Σού επιστρέφω.


© Θεοδόσης Βολκώφ

EΠΙΤΑΦΙΟΝ

ΕΠΙΤΑΦΙΟΝ

Για τη ζωή του ο Στίχος μαρτυρεί
και για τον Στίχο η ζωή του·
ανάμεσα σε τούτον και σε κείνην
το ψεύδος που δεν χώρεσε ποτέ
ποτέ δεν θα χωρέσει.

Αρμονία.

© Θεοδόσης Βολκώφ

BRUTUS, PECUS, MOLOSSUS

BRUTUS, PECUS, MOLOSSUS


Ζώο της μιας ημέρας, μιας στιγμής
στο απροσμέτρητο άπλωμα του χρόνου,
ο δίχως γνώση, δίχως πίστη, ευτελής
σκόνη των άστρων, παρανάλωμα του πόνου,
το τίποτα που ευθαρσώς φωνάζει «Εγώ»,
η σάρκα που στενάζει και σαπίζει,
ο αρσενικός που θέλει πάντα θηλυκό,
στ’ αρσενικά τα άλλα που γρυλίζει,
αυτά που όσο πληθαίνουν με διαιρούν,
της Ιστορίας λεγεώνες συνιστώσες,
τα προστιθέμενα που όλο με αφαιρούν
κι οι ερμηνείες όλες και οι γλώσσες, -
Κόσμε πολύ, ας είμαι λίγος, δεν μου αρκείς·
όσο ματώνω, θ’ αναβλύζει Εκείνος
και να σιγήσεις, να εξαλείψεις δεν μπορείς
το Μεταφυσικό που είμαι Κτήνος.


© Θεοδόσης Βολκώφ

O πίνακας είναι της Anastasia Korochansckaja

TRISTE

ΤRΙSTE

Mνήμη Mihai Eminescu

Στη θλίψη έλιωσε η φωνή μου δε Σ' ακούω
τώρα είμαι θόρυβος και λόγια και βοή
τώρα είμαι αντίλαλος αυτών που έχω μισήσει
μάτι κενό δράση ανερμάτιστη τυφλή

πρέπει ξανά ξανά στον άνθρωπο να εγκύψεις
ο Λόγος αίμα στο αίμα πάλι ν΄ακουστεί
θανάτωσέ με αν έτσι θέλησες μα πες μου -
εκεί που Εγώ εκεί που Εγώ μαζί μου εσύ.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Πρώτη δημοσίευση www.vakxikon.gr

EX AERE FACTUS

EX AERE FACTUS

Με ποιο απ' τα ονόματά Σου να Σε κράξω,
σε ποιο απ' τα ονόματά Σου απαντάς,
πώς μου ζητάς, σαν μ' έφτιαξες, ν' αλλάξω -
ψυχή από μπρούντζο, γέννημα φωτιάς.

Εσύ που θα με σβήσεις, με ανάβεις.
Στη Γη Σου πώς αλλιώς να πορευτώ;
Χαλκό με θέλησες, χαλκό θα λάβεις.
Συγχώρα με· μα δε Σε συγχωρώ.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Πρώτη δημοσίευση www.vakxikon.gr

GLOSSA RELIGIOSA

GLOSSA RELIGIOSA

Παρών ο χρόνος όλος· στη στιγμή σου εκβάλλει·
κρουστός πυκνώνει ο χώρος στο σημείο αυτό·
η πυρκαγιά αναστοχάζεται τη σπίθα,
τ’ αεικίνητο ρηθέν το ακίνητο βουβό.

Θρησκεύεται ξανά· πιστεύει πλέρια η σάρκα,
λάμπει ακιβδήλευτη στερνή φορά η ορμή,
χέρι ευλαβές ο ανευλαβής – και σε διαβάζω,
κορμί του ονείρου, συλλαβή τη συλλαβή.

Τώρα αντίκρυ σου λυγίζω και σωπαίνω,
τώρα κοντά σου χαμηλώνω και πονώ·
στην αγκαλιά σου αφήνω το κορμί της Μοίρας
και στο φιλί σου του Καιρού τον λυτρωμό.


© Θεοδόσης Βολκώφ