ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΧΡΟΝΟ

Δώσε μου χρόνο 

Ω δώσε, Κύριε, να φτάσω στα ογδόντα 
με το κορμί και το μυαλό μου ακέριο, 
κι εγώ ναό θα Σου πυργώσω στέριο 
που θα δοξάζει και θα υμνεί πάντα τα όντα.

Αν όχι, ευδόκησε να φτάσω στα εξήντα, 
κι ορκίζομαι πως θα ’χω ως τότε χτίσει 
κάστρο τρανό μες στην τρανή σου φύση 
και με το αίμα μου βαμμένο αντί για τίντα.

Κι αν όχι, κάνε με να φτάσω στα σαράντα, 
κι ας αρκεστείς σε τούτον τον πυργίσκο 
που έχω μέχρι τώρα κατορθώσει.

Στον μισοτελειωμένο αυτόν ναΐσκο  
εκείνος που γνωρίζει θ’ αναγνώσει 
την πυρωμένη τη σφραγίδα Σου – για πάντα.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Πρώτη δημοσίευση στο diastixo.gr

Στον ΠΙΕΡ ΝΤΕ ΡΟΝΣΑΡ

Στον Πιερ ντε Ρονσάρ,

«πρίγκιπα των ποιητών και ποιητή των πριγκίπων»

Μνήμη Κώστα Βάρναλη,

που έγραψε για εκείνον

Εμένα με συνέχει απόψε η έννοια

να σου ιστορήσω αφότου έχεις λείψει

το τι συνέβη στο έργο σου: έχει εκλείψει.

Δεν πίνουν της πηγής σου τ’ αργυρένια

και τα χρυσά τα νάματα. Κερένια

είδωλα πια κι οι ποιητές. Κι η θλίψη

του μηδενός στους πάντες έχει ενσκήψει

και μας κρατά σ’ αρπάγια σιδερένια.

Για ποια Φραγκιά μιλάς και ποια Εγγλιτέρα;

Τον Στίχο σου η λήθη σαβανώνει

κι οι νέοι σ’ αγνοούν –Γάλλοι και πέρα–

και ψευτοζείς μονάχα στα χαρτιά μου.

Κι ωστόσο μη σε μέλλει. Πρίγκιπά μου,

τούτ’ η εποχή τα πάντα θανατώνει.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΣΟΝΕΤΑ

Καινούργιο βιβλίο

από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδης

ΣΙΒΥΛΛΑ

Σίβυλλα

Κοιτώ την ομορφιά σου που ατενίζει

εκείνο που δεν δύναμαι να δω

χωρίς την καλλονή σου που με οπλίζει·

για τούτο και το κάλλος σου υμνωδώ.

Μορφή σιβυλλική, μες στ’ όραμά σου

ποιος κόσμος ξεδιπλώνεται καινός,

ποιος πόλεμος ξεσπά στ’ ανάβλεμμά σου,

ποιος Έρως, ποιος Λαός και ποιος Θεός.

– Χορούς δαιμόνων βλέπω, και αγγέλων

ψαλμούς ακούω πέρα μακριά…

Σκοτάδι, μα ξεκρίνω μες στο μέλλον

βασιλική και πύρινη γενιά

ως νέμεση και άστρο ανατέλλον…

Το φως γεννιέται πάντα απ’ τη φωτιά.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Το σονέτο είναι... (Μεταγραφή)

To σονέτο είναι...

Το πλέον εύκολο των ποιημάτων,

που πράγματι ο καθείς μπορεί να γράψει.

Διαλέγεις απ’ την γκάμα των θεμάτων,

προσέχοντας το μέτρο να ’ναι εντάξει.

Σε κάθε στίχο οι πόδες να ’ναι ίσοι,

κατά προτίμηση ίαμβοι, και κοίτα

μήπως κανείς τροχαίος παρεισφρήσει

χαλώντας την ποιητική σου πίτα.

Χρειάζεσαι ακόμη κάποιες ρίμες

πλεχτές στις τρεις τετράστιχες στροφές σου,

διάφορες μεταξύ τους να ’ναι εκείνες,

και μια καινούργια ρίμα στο κουπλέ σου.

Βλέπεις λοιπόν πως είναι παιχνιδάκι…

Αν είσαι ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ, ποιητάκι.

Κatherine Ashewode

Μεταγραφή: Θ. Βολκώφ

The sonnet is the easiest of poems,

It really is a piece of cake to write,

You take a theme, like birds, or love, or homes,

And then just need to get the meter right.

For every line you need to have five "feet,"

Each one of them should make the sound "da-DUM,"

And don't put in another type of beat

'Cause then your sonnet really will sound dumb.

You also need to put some rhymes in there

To fill three verses, each will have four lines,

Lines one and three, and two and four will share,

And two lines at the end will also rhyme.

And so you see how easily it goes...

If you are William Shakespeare, I suppose.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ

Λεωνίδας  

Απόψε ο Λεωνίδας ξενυχτά. 

Στα χρόνια τα πενήντα του φτασμένος, 

την πείρα συνταιριάζει και το μένος 

και είναι πάγος όσο και φωτιά. 

Τα τριακόσια επισκοπεί κορμιά. 

Κάθε Σπαρτιάτης του, έτσι κοιμισμένος, 

την ομορφιά ενσαρκώνει και το σθένος, 

της Σπάρτης και εικόνα και καρδιά. 

Το χρέος του εδώ τον έχει φέρει, 

εδώ πυκνώνει όλη του η ζωή 

κι ο Βασιλιάς αδάκρυτος πενθεί, 

όχι της αύριον τον χαμό που ξέρει, 

 μα αιώνες ύστερα, σβησμένο αστέρι, 

τον θάνατο της Σπάρτης που έχει δει. 

© Θεοδόσης Βολκώφ

SEXUS

Περισσότερα εδώ.

Ο ΠΡΙΑΠΟΣ ΙΙ

Ο ΠΡΙΑΠΟΣ ΙΙ

Εμένα η καρδιά μου χτυπά στους βουβώνες.

Το κέντρο κεντρί μου μαζί και σκοπός

κι ανάλλαγος μένω αιώνες κι αιώνες,

τα σπέρματα εντός μου γενναίος λαός.

Τα στήθια, οι πλάτες, γλουτοί και λαγόνες…

Της σάρκας το θαύμα λατρεύω, και πώς

κινήσεις και στάσεις, τα νεύρα, οι μυώνες

στα μάτια μου αστράφτουν και γίνονται φως.

Ο Πρίαπος είμαι, του Κόσμου η οχεία,

του Έρωτα κτήνος, του Πάθους σκυλί,

αήττητη σκέψη και δράση αγρία,

ακράτητη πάντα και μαύρη ορμή –

το Σύμπαν μανίζω με γόνιμη βία

κι εκρήγνυμαι μέσα σε κάθε κορμί.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΣΟΝΕΤΟ ΕΛΛΟΓΙΜΟΝ ΤΟ ΚΑΝΟΝΙΣΤΙΚΟΝ

ΣΟΝΕΤΟ ΕΛΛΟΓΙΜΟΝ

ΤΟ ΚΑΝΟΝΙΣΤΙΚΟΝ

Το θέμα ευθύς καλείσαι να επιλέξεις·

τις ρίμες και το μέτρο εν συνεχεία·

οι στίχοι δεκατέσσερεις, και χρεία

τα ομοιοτέλευτά σου να προσέξεις.

Στα δυο τετράστιχα θα πρέπει οι λέξεις

πλεχτά ή σταυρωτά και μ’ ευρυθμία

να κάνουν ομοιοκαταληξία.

Δυο ρίμες, και στα δυο κοινές, να πλέξεις.

Στα τρίστιχα το πράγμα παραλλάσσει·

οι ρίμες δυο ή τρεις, καινούργιες όμως·

κι ο ίαμβός σου αν τωραδά δεν σπάσει,

απέμειναν τρεις στίχοι μόνο δρόμος.

«Κανόνες» θα μου πεις, μα δεν πειράζει.

Έτοιμο το σονέτο σε κοιτάζει.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΤΟ ΣΟΝΕΤΟ ΤΟΥ ΚΕΛΗΤΟΣ

ΤΟ ΣΟΝΕΤΟ ΤΟΥ ΚΕΛΗΤΟΣ

Θα γίνω Στίχος για να σου μιλήσω,

Ρυθμός για να μπορέσω να σε βρω,

στις ταπεινές μου ρίμες θα ελπίσω,

στα μέτρα αυτά που πάλι κατοικώ.

Με σχήματα του λόγου θα σε ντύσω,

αφού δεν έχω πλάι μου γυμνό

το σώμα σου ξανά για να φιλήσω,

στη Γλώσσα μου θα σε ονειρευτώ.

Ως Λέξη νέα πάντα θ’ ανατέλλεις

κι ας έχεις δύσει μέσα στη ζωή,

στην Ποίηση σού ανήκω κι ας μη θέλεις

-αυτό για πάντα μού έχει χαριστεί-

και τρέχω πορφυρός και μαύρος κέλης

τον θάνατο που πήρε για ιππαστή.

 © Θεοδόσης Βολκώφ

ΤΑ ΜΟΙΧΙΚΑ α'

ΤΑ ΜΟΙΧΙΚΑ

α'

την καλλιστώ αν γνώρισες διαβάτη

γνωρίζεις και τον λόγο της γραφής.

κι αν σ’ έμπασε στο μοιχικό της το κρεβάτι

και χάρηκες τον ήχο κάθε της χορδής

την πρώτη κρούοντας τη μέση την υπάτη

κι αν αξιώθηκες αυτής της μουσικής

το νόημα δεν λέω άλλο κάτι

σταυραδερφέ μου εσύ της ηδονής.

αν όμως όχι τότε γρήγορα προσπέρνα

δεν είναι κάτι να σου πω ή εδώ να δεις.

κι αν θέλεις λόγια που ηχούν σαν πιο μοντέρνα

πιο σύμφωνα με τους ρυθμούς της εποχής

στην παραδίπλα σύρε την ταβέρνα

όμως εδώ καθόλου μην σταθείς

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΠΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΜΟΙΧΑΛΙΔΕΣ - Σονέτο σε Καθρέφτη

ΠΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΜΟΙΧΑΛΙΔΕΣ

Σονέτο σε Καθρέφτη

Εσείς που υπήρξατε και ακόμα είστε

άψογες σύζυγοι γοργά διατρέξτε

τα κάτωθι· ωστόσο, αν προαιρείσθε,

το αληθές των λόγων μου ελέγξτε.

Αν κάτι σας προσβάλλει πάλι, ψέξτε.

Τους στίχους μου συλλήβδην απορρίψτε,

μα πάνω μου και μόνο –αυτό προσέξτε–

την αυστηρότητά σας εξαντλήστε.

Εμένα κι όχι αυτές καταδικάστε

που ζήσαν μια ζωή στην απιστία·

εκείνα που διαβάσατε ξεχάστε

και στη συζυγική γυρίστε κλίνη·

την πίστη σας δοξάστε την αγία

και κοιμηθείτε όλες εν ειρήνη.

                     

***

Μα εσείς που δεν γνωρίσατε γαλήνη

και ζήσατε ζωές εν τρικυμία,

εσείς ψυχές κλειστές μες στο καμίνι

της ίδιας σας της σάρκας, πλησιάστε

και δώστε μου ευθύς την εξουσία

τον λόγο σας να πω, και μη φοβάστε.

Όπως παλιά, και απόψε αγαπήστε.

Άντρες πολλούς και ωραίους επιλέξτε.

Το θηλυκό, το μέσα κτήνος λύστε.

Το σύμπαν στους χυμούς σας διαβρέξτε.

Γυμνές μέσα στη σκέψη μου όλες τρέξτε,

τους στίχους μου, γυναίκες, κατοικήστε

και την Αγάπη-την Απάτη παίξτε

και τη φωνή μου πάρτε και μιλήστε.

© Θεοδόσης Βολκώφ

VERSUS II

VERSUS II 

 Τους Στίχους μου φαρδιά-πλατιά υπογράφω

 με το χαλκούν δισύλλαβο όνομά μου·

 κι έτσι όπως μέρα-νύχτα μεταγράφω

 το αίμα μου, τους μυς, τα σωθικά μου,

 με χρώματα πολεμικά με βάφω

 και μονομάχος στέκω επί της άμμου.

 Σε πολεμώ και οδεύω προς τον τάφο,

 μικρή Εποχή κι όμως μεγάλη εχθρά μου,

 δοσμένος στη σκληρή χειρωναξία

 του Στίχου μου. Ο Στίχος μου και Πράξη.

 Παρά την τρομερή αιματοχυσία,

 κανείς από τους δυο μας δεν θ' αλλάξει. 

 Κι ας έρθει όποιος θέλει να με κρίνει.

 Για τη Σφαγή παίρνω την πάσα ευθύνη.

  © Θεοδόσης Βολκώφ

Ο PIETRO ARETINO εν έτει 2013

Ο PIETRO ARETINO 
εν έτει 2013

Φίλτατοι ποιητές, σονετογράφοι,

μην εξαντλείστε εξαντλώντας ρίμες·

στραφείτε σε μηρούς, γλουτούς και κνήμες.

Υπέρτατο αυτό που η Φύσις γράφει

στα χοϊκότατα -και μόνο- εδάφη,

που δεν αναγνωρίζουν στίχων πλήμες.

Τις κρονικές απαρνηθείτε λήμες.

Ξεπερασμένοι πια κι οι πορνογράφοι

μοιάζουν την σήμερον που ο καθένας

πιο πίθηκος κι απ’ τους πιθήκους μοιάζει.

Αφήστε τα καμώματα της πένας·

κανέναν, όπως τότε, δεν ταράζει.

(Κι έτσι όπως ξεπετάτε τα σονέτα,

βρείτε και κάποια για καμιά ξεπέτα.)

© Θεοδόσης Βολκώφ

Έτσι όπως η ζωή με περιζώνει

Έτσι όπως η ζωή με περιζώνει

Έτσι όπως η ζωή με περιζώνει,
με τον λυγμό στο στήθος μου πνιγμένο,
τη μνήμη ανήλεη να σε δικαιώνει,
σε κάθε λέξη, ακόμη, ν’ ανασαίνω

την απουσία που όλα τ’ αξιώνει
και υποτακτικός τής τα πηγαίνω,
και το άγραφο τη Γλώσσα να στοιχειώνει
και να ντροπιάζει πάντα το γραμμένο,

φαγώθηκαν τα χείλη από τις λέξεις
και δεν ανοίγουν σε φιλιά άλλα χείλη·
το απέραντο γαλάζιο όχι αντιστύλι

και, η περηφάνεια, ισχνή για να συντρέξεις·
κι οι γύρω να μην είν’ εχθροί ούτε φίλοι.
Έτσι έκθετος να ζεις κι έτσι ν’ αντέξεις.


© Θεοδόσης Βολκώφ

Αγία Θηρεσία

Ψυχή μου θηλυκιά, όλο προσμένεις
το βλέμμα Του, τον ψίθυρο, το χάδι·
αόρατη σκιρτάς και υπομένεις
τα πάντα ή σχεδόν για ένα σημάδι

που θα σου δείξει - ες μάτην δε διαβαίνεις
στου κόσμου το αβασίλευτο σκοτάδι·
πως αγαπάς, πως αγαπιέσαι κι ανασαίνεις
το απρόσιτο οικείο, και στον Άδη.

Να ιδωθείς ολάκερη ως είσαι -
του Αγαπημένου, αρχή ιερή και τέλος,
και μέσα Του να πεις στο φως σου "δύσε"...

ένας σπασμός απ' το χρυσό σε λύνει βέλος
που ανήλεο, μυστικό σε διαπερνά
ώσμε το ύστατο, εκπνέον Ωσαννά.



© Θεοδόσης Βολκώφ

Μεγάλε Γκρίζε...

Μεγάλε Γκρίζε…


Μεγάλε Γκρίζε, η στέπα της καρδιάς σου
το πώς γεννήθηκε κανείς δεν ξέρει.
Υπάρχει όμως. Το λέει το ούρλιαγμά σου
και του ματιού σου τ’ άστρο, το μαχαίρι

που μαύρο καθρεφτίζει τη θωριά σου
στο στιβαρό σου αστράφτοντας το χέρι.
Μεγάλε Γκρίζε, η θλίψη -ετοιμάσου-
που χρόνια έφερες, αυτή τώρα σε φέρει.

Εδώ είναι η τύρβη γλώσσα του Θανάτου
και τη σιωπή γυρεύει να επιβάλει·
Λύκε, ας ζεις κι εσύ μες στη σκιά του,

τον Λόγο αγριεύεις όμως πάλι…
Λύκε αδερφέ στη μάχη και στη νύχτα,
μη σταματάς, στο Τίποτε αλύχτα…


© Θεοδόσης Βολκώφ

MΑΥΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

ΜΑΥΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

Το σώμα αναζητά την καίρια λέξη,

να πει, να πει αυτό που το συνέχει,

τον ίδιο του τον θάνατο ν’ αντέξει,

αυτό που εντός του φέρει μα που απέχει.

Σώμα νεκρό -κι η γλώσσα δεν θα στέρξει-,

κατέχεται από αυτό που δεν κατέχει,

στην ανδροφόνο αφέθηκε πια έλξη

και ζωντανό τού ολέθρου του μετέχει.

Μαύρε Άγγελε, θανάτους κραταιώνεις

κι αργά ή γοργά στον Θάνατο τον Ένα

με σέρνεις, με οδηγείς· με ματαιώνεις·

φωνήεν ή σύμφωνο του λόγου μου κανένα

δεν μου αφήνεις να ιστορήσω τη ζωή μου…

Βουβή αποβαίνεις, Γλώσσα μου και Γη μου.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Ο Δαίμονας (Απόσπασμα 8ο)

Τον Έρωτα τον έμαθα στα ερέβη,
μέσα σε νύχτες πυρωμένες και γκρεμούς,
στον Τάρταρο που ζει για να μολεύει,
μα εγώ κρατήθηκα αγνός με τους αγνούς.


Πόρν’ η λαγνεί’ ας είναι κι ας χορεύει,
θυμήσου, εσύ, τι βλέπεις τώρα και ακούς,
τη ρώμη μου τα άγρια να λατρεύει,
σκληρού, πυρακτωμένου Δαίμονα ψαλμούς.


Κυριαρχεί στα τέλματα η φωτιά μου·
και μες στης πόρνης πάλι αγνός την αγκαλιά
γιατί αγκάλιαζα κι εκεί με τα φτερά μου –

μες στους ξανασασμούς από τα στήθια,
στο ψέμα μέσα της στιγμής και στα φιλιά
εγώ με αγάπη αγκάλιαζα κι αλήθεια.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Ο Δαίμονας (απόσπασμα 7ο)

Πότε θα μάθεις να διαβάζεις τη φωτιά,
το μαύρο γράμμα στο πυρό λυκόφως,
του μαύρου λιονταριού στην πέτρα τη νυχιά,
του δράκοντα το σχήμα στο αστρόφως...

Τα μυστικά σημάδια πάνω στα σπαθιά
και τα σπαθιά στους τάφους κι ένας λόφος,
κι εκεί εγώ και σε κοιτάζω από μακριά
ενώ ουρανούς γεννά γύρω μου ο ζόφος.

Έλα. Θα σου διδάξω τη γραφή μου,
κατάβαθα στα προαιώνια σκότη,
δε βρίσκεται σε βίβλους και χαρτιά

- η μόνη που θα μάθει και η πρώτη -
την ψηλαφίζεις ήδη στη μορφή μου,
στο μέτωπο, στα μάτια, στα φτερά.


© Θεοδόσης Βολκώφ

Σημείωση: Πάνω, σκίτσο του υπογράφοντος προ δεκαετίας ή σχεδόν.