Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Quasi Sonnets. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Quasi Sonnets. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, Απριλίου 22, 2016

Το σονέτο είναι... (Μεταγραφή)


To σονέτο είναι...

Το πλέον εύκολο των ποιημάτων,
που πράγματι ο καθείς μπορεί να γράψει.
Διαλέγεις απ’ την γκάμα των θεμάτων,
προσέχοντας το μέτρο να ’ναι εντάξει.

Σε κάθε στίχο οι πόδες να ’ναι ίσοι,
κατά προτίμηση ίαμβοι, και κοίτα
μήπως κανείς τροχαίος παρεισφρήσει
χαλώντας την ποιητική σου πίτα.

Χρειάζεσαι ακόμη κάποιες ρίμες
πλεχτές στις τρεις τετράστιχες στροφές σου,
διάφορες μεταξύ τους να ’ναι εκείνες,
και μια καινούργια ρίμα στο κουπλέ σου.

Βλέπεις λοιπόν πως είναι παιχνιδάκι…
Αν είσαι ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ, ποιητάκι.

Κatherine Ashewode
Μεταγραφή: Θ. Βολκώφ



The sonnet is the easiest of poems,
It really is a piece of cake to write,
You take a theme, like birds, or love, or homes,
And then just need to get the meter right.

For every line you need to have five "feet,"
Each one of them should make the sound "da-DUM,"
And don't put in another type of beat
'Cause then your sonnet really will sound dumb.

You also need to put some rhymes in there
To fill three verses, each will have four lines,
Lines one and three, and two and four will share,
And two lines at the end will also rhyme.

And so you see how easily it goes...
If you are William Shakespeare, I suppose.

Σάββατο, Αυγούστου 29, 2015

ΕΝΩ ΚΟΙΜΑΤΑΙ


ΕΝΩ ΚΟΙΜΑΤΑΙ
                                                                                      Tης  Νίκης 
                                                                           
Το αγαπημένο στήθος που αναπάλλει, 
ενώ κοιμάται ολόγυμνη, αργά, 
κι ο ιδρώτας της μετά την τόση πάλη 
στης ράχης της το χνούδι που κυλά. 
Κατόπιν, το λεπτό φλεβώδες χέρι, 
τα χείλη τα μισάνοιχτα, οι χυμοί 
που τρέξαν απ’ τ’ απόκρυφά της μέρη, 
των ξέπλεκων μαλλιών της η οσμή· 
κι ο αυχένας της το δάγκωμα που ξέρει 
και τα σημάδια σ’ όλο το κορμί. 
Της σάρκας το πανόραμα τελειώνει 
στη μέση, στη γαστέρα, στους γλουτούς, 
στο πόδι της που εξέχει απ’ το σεντόνι 
κι από του στρώματός της τους γκρεμούς. 


 © Θεοδόσης Βολκώφ

Πέμπτη, Οκτωβρίου 17, 2013

Ο PIETRO ARETINO εν έτει 2013

Όπου 
ο PIETRO ARETINO εν έτει 2013
 ακούει, θέλοντας και μη, 
τις «συμβουλές» διαφόρων 
και, ασφαλώς, τις απορρίπτει 

 Εν έτει δυο χιλιάδες δεκατρία,
 (τω σωτηρίω, πώς αλλιώς;) μού λένε – 
«Λογά, ανεπρόκοπε, παραλυμένε,
 Πέτρο, έγινες σχεδόν τριάντα τρία.

 Είν' ώρα τον χορό του Ησαΐα 
κι εσύ, όπως και τόσοι, να χορέψεις.
 Γερνάς, Πετρή. Καιρός να το χωνέψεις.
 Ν' ανοίξεις σπίτι κοίτα. Είναι χρεία». 

Οι σκέψεις μου είναι τόσο μπερδεμένες...
 Σας φαίνομαι ηλίθιος ή γενναίος;
 Έχω γνωρίσει τόσες παντρεμένες, 
(με γνώση βιβλική) που νιώθω δέος. 

 Δεν έχω τόση τρέλα ούτε θάρρος. 
Γαμπρός; Ποτέ!... Αν θέλετε, κουμπάρος. 

  © Θεοδόσης Βολκώφ

Από το βιβλίο O Pietro Aretino εν έτει 2013 (Παρισιάνου, 2013)

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 25, 2013

ΟΠΟΥ Ο PIETRO ARETINO εν έτει 2013 ΑΝΤΑΠΑΝΤΑ ΕΙΣ ΦΙΛΟΝ ΠΟΙΗΤΗΝ



ΟΠΟΥ
Ο PIETRO ARETINO εν έτει 2013
 ΑΝΤΑΠΑΝΤΑ ΕΙΣ ΦΙΛΟΝ ΠΟΙΗΤΗΝ


Μαύρο σκυλί, πιθήκι, ουρακοτάγκο –
πες με όπως θες· εγώ καλά το ξέρω
πως σώματα μοχθώ να επαναφέρω
στον Στίχο μου, στη Γλώσσα· μα τον σπάγκο

που με κινεί άλλος κρατά και παίζει.
Παίζω κι εγώ τον ρόλο του αναβάτη,
γυρεύοντας το πλέον και το κάτι,
στο χώμα, στο κρεβάτι, στο τραπέζι.

Ο Στίχος, ασφαλώς, θα εξευγενίσει
την άθληση της γενετήσιας πράξης,
πηδήσει ο ποιητής ή δεν πηδήσει·
εμένα, ωστόσο, αλλιώς μην με κοιτάξεις.

Κι αν στίχους στα κορμιά τους πάντα οφείλω,
με ξέρω και με λέω Μαύρο Σκύλο.

© Θεοδόσης Βολκώφ 

Τρίτη, Ιουλίου 31, 2012

Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ

Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ

Μνήμη Τζακ Λόντον, 
για τον Γιο του Λύκου και όχι μόνο

Πεινάει ο Γιος του Λύκου για γυναίκα.
Πείνα παλιά τον σπρώχνει στο κυνήγι.
Στο έλκηθρό του ζεύει σκύλους δέκα.
Απάντηση «η Γυναίκα», καταλήγει,

στο ερώτημα προ πάντων των αιώνων.
Του θηλυκού ορέγεται τη θέρμη,
μα όλα εχθρός στη Γη των παγετώνων
και σκέφτεται με βία πως την παίρνει.

Αφτιάζονται, οσμίζονται, γρυλίζουν,
ουρλιάζουνε, ασθμαίνουν, αλυχτάνε
και τρέχουν μες στους πάγους που αχνίζουν

Σκυλιά – έξω και μέσα του λυσσάνε,
λυσσάνε για να φτάσουν στη Γυναίκα
τού Λύκου ο Γιος και οι σκύλοι του οι δέκα.

   
© Θεοδόσης Βολκώφ

Τρίτη, Ιουνίου 19, 2012

ΑΕΡΑΣ


ΑΕΡΑΣ

Τρίζουν σαν να στενάζουνε τα πεύκα.
Μιλάνε με τη δύναμη τού Αέρα.
Ρέουν νερά σαν να 'ρχονται από Πέρα
στο θρόισμα αργυρό που κάνει η λεύκα.

Μεστό ψιθύρων φέγγει το σκοτάδι.
Το φύλλο ακουμπά το άλλο φύλλο.
Το χάδι ριγηλό κρύβει τον ήλο,
το χάραγμα, το στίγμα, το σημάδι.

Πες την καρδιά του ανθρώπου, Αέρα. Μίλα.
Πες των ερώτων μας το αρχαίο σφρίγος,
του άντρα το νευρώδες μαύρο ρίγος
και της γυναίκας την ανατριχίλα.
Πες – Θάνατος του Έρωτα το ήδος.

Απόψε ο Θεός είναι στα φύλλα.


© Θεοδόσης Βολκώφ

Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2012

ΣΑΝ ΤΟΝ ΛΥΚΟ



 ΣΑΝ ΤΟΝ ΛΥΚΟ

                                                           Μνήμη  Miguel  Hernandez

Σαν τον Λύκο να διψάω πάντα το αίμα
κι απ’ τα στήθη σου που γδέρνω να το πίνω·
σαν τον Λύκο εσύ να μ’ έχεις και στο βλέμμα
σαν τη Λύκαινα να σ’ έχω. Και να σβήνω

σαν τον Λύκο από τον κόσμο ό,τι δεν είσαι,
να σπαράζω κι ό,τι εχθρεύεται εσένα
και σε μένα, σαν τον Λύκο, εσύ ν’ αρκείσαι,
σαν τον Λύκο, σαν τη Λύκα – ίδια γέννα.

Σαν τον Λύκο μες στον νου σου να γρυλίζω
κι όταν πλάι μου δεν σ’ έχω να ουρλιάζω
σαν τον Λύκο. Να με ορίζεις, να σε ορίζω

και στα πόδια σου σφαγμένος να σφαδάζω.
Και πεθαίνοντας να ζω. Να σου ανήκω,
να μου είσαι, να σου είμαι σαν τον Λύκο.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Κυριακή, Μαρτίου 04, 2012

TO ΜΙΣΟΣ


















ΤΟ ΜΙΣΟΣ

Δεν ξέρει αυτός που είμαι μόνον να πεθαίνει.
Όσο η Σκέψη μου κορμιά αποθεώνει,
ψυχρή και πύρινη, υψωμένη, γκρεμισμένη,
τόσο η Πράξη μου ματώνει και σκοτώνει.

Ποιος είσαι Εσύ που μου ζητάς να συγχωρήσω
αυτό που σκύλεψε του Έρωτα το σώμα…
Εγώ αγάπησα – και πρέπει να μισήσω.
Κι είμαι περήφανος, γιατί μισώ ακόμα.

Οι Στίχοι μου είναι η ανάποδη του Φόνου –
μια Φύση που μισεί τη φύση της να κρύβει,
που αποκαλύπτεται στο πέρασμα του χρόνου

και που με κάνει, νύχτα ή μέρα μεσημέρι,
με το αριστερό να πιάνω το μολύβι,
με το δεξί να σφίγγω πάντα το μαχαίρι.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 29, 2011

Ο ΠΑΝ

















 Ο ΠΑΝ

Γέρνω ριζώνω μες στη Γης
νοώ τις γλώσσες της σιγής
σάρκα και σώμα και κορμί
θλίψη και πένθος και οιμωγή

πνεύμα και ιδέα και φτερά
πίστη και ελπίδα και χαρά
ο αυλός η σκέψη η μουσική
ξυήλη το όπλον το σπαθί

το αίνιγμα το μυστικό
το κτήνος το ερωτικό
ο Παν πυκνώνει τη στιγμή

και τραγουδά το Θείο Τραγί
ω πώς συμπλέκονται τα δυο
το αρσενικό το θηλυκό.

© Θεοδόσης Βολκώφ