ΠΡΑΞΙΣ

Από το βιβλίο "SEXUS" 

(Γαβριηλίδης, 2015)

SEXUS

Περισσότερα εδώ.

Ο ΠΡΙΑΠΟΣ ΙΙ

Ο ΠΡΙΑΠΟΣ ΙΙ

Εμένα η καρδιά μου χτυπά στους βουβώνες.

Το κέντρο κεντρί μου μαζί και σκοπός

κι ανάλλαγος μένω αιώνες κι αιώνες,

τα σπέρματα εντός μου γενναίος λαός.

Τα στήθια, οι πλάτες, γλουτοί και λαγόνες…

Της σάρκας το θαύμα λατρεύω, και πώς

κινήσεις και στάσεις, τα νεύρα, οι μυώνες

στα μάτια μου αστράφτουν και γίνονται φως.

Ο Πρίαπος είμαι, του Κόσμου η οχεία,

του Έρωτα κτήνος, του Πάθους σκυλί,

αήττητη σκέψη και δράση αγρία,

ακράτητη πάντα και μαύρη ορμή –

το Σύμπαν μανίζω με γόνιμη βία

κι εκρήγνυμαι μέσα σε κάθε κορμί.

© Θεοδόσης Βολκώφ

BYRON

BYRON

Του Γιώργου Λαμπράκου

“I should like to know who has been carried off – except poor dear me.

I have been more ravished myself than anybody since the Trojan war”.

George Gordon Byron

Έχουν για μένα τόσα ψέματα γραφτεί,

μυθεύματα που γέννησε η μωρία,

και θέλω τώρα, επί τροχάδην, να ειπωθεί

η αληθινά βυρώνεια ιστορία.

Εγώ ποτέ δεν αποπλάνησα καμιά

γυναίκα απ’ όσες μού ’χουνε χρεώσει,

μα εμέναν αποπλάνησε η ομορφιά,

το σώμα το δικό μου έχουν αλώσει

τα πάνοπλα στη γύμνια τους κορμιά

κι έχω στον κάθε μου έρωτα πληρώσει

το τίμημα σε σάρκα και καρδιά

κι έχω απ’ αυτήν την άποψη τελειώσει.

Εγώ αποπλανήθηκα, εγώ,

η αγάπη μ’ έχει έτσι σακατέψει

και με κατάντησε έναν πλάνητα χωλό

σφραγίζοντας τη λέξη και τη σκέψη.

Έχω παντού στα πάντα τόσο ξοδευτεί,

που Βύρωνα δεν έχω μέσα μου άλλο,

δεν έχω άλλη κακία ή αρετή,

δεν έχω άλλη πείνα στον καβάλο·

δεν έχω τίποτα, δεν έχω άλλη ορμή

μετ’ από των ερώτων μου τον σάλο

και τώρα, αφού τα πάντα έχω γευτεί,

κάθε ίμερο μικρό μα και μεγάλο,

ζητώ το κάτι, εκείνο που θα ’ρθεί

δριμύ και τρυφερό να με χαλάσει,

αν κάτι υπάρχει ακόμα στη ζωή,

αν βρίσκεται σε αυτήν εδώ την πλάση,

γιατί για πάντα πλέον έχω ξοδευτεί

κι από τον κόσμο αυτόν έχω αδειάσει.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΤΑ ΜΟΙΧΙΚΑ α'

ΤΑ ΜΟΙΧΙΚΑ

α'

την καλλιστώ αν γνώρισες διαβάτη

γνωρίζεις και τον λόγο της γραφής.

κι αν σ’ έμπασε στο μοιχικό της το κρεβάτι

και χάρηκες τον ήχο κάθε της χορδής

την πρώτη κρούοντας τη μέση την υπάτη

κι αν αξιώθηκες αυτής της μουσικής

το νόημα δεν λέω άλλο κάτι

σταυραδερφέ μου εσύ της ηδονής.

αν όμως όχι τότε γρήγορα προσπέρνα

δεν είναι κάτι να σου πω ή εδώ να δεις.

κι αν θέλεις λόγια που ηχούν σαν πιο μοντέρνα

πιο σύμφωνα με τους ρυθμούς της εποχής

στην παραδίπλα σύρε την ταβέρνα

όμως εδώ καθόλου μην σταθείς

© Θεοδόσης Βολκώφ

Ο DON JUAN ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΚΗΠΟ

Ο DON JUAN

ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΚΗΠΟ

Ελάτε κι όλες γύρω μου καθίστε,

οι αγάπες μου οι μικρές και οι μεγάλες·

αυτές που χάρηκα μα και οι άλλες

που δεν μες στις αγάπες μου αριθμείσθε.

Γυμνές μέσα στη σκέψη μου όλες τρέξτε

κι η μια την άλλη τώρα καμαρώστε,

αγκαλιαστείτε, φιληθείτε, ξεσαλώστε,

κάθε λογής παιχνίδια αγάπης παίξτε.

Και τραγουδήστε εν χορώ στον Don Giovanni

λόγια γλυκά, του Έρωτα, δοξάστε

αυτόν που απ’ την Αγάπη έχει πεθάνει

φορές μυριάδες ζωντανός κι ακόμα

το γέρικο κορμί του αγκαλιάστε

φορά στερνή στου θάνατου το στρώμα.

Και πείτε του ψιθυριστά, σαν χάδι,

– προτού πατήσει των Νεκρών τη Νήσο–

σαν φως μπροστά στο αδήριτο σκοτάδι,

«Απόψε έσει μεθ’ ημών εν παραδείσω».

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΠΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΜΟΙΧΑΛΙΔΕΣ - Σονέτο σε Καθρέφτη

ΠΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΜΟΙΧΑΛΙΔΕΣ

Σονέτο σε Καθρέφτη

Εσείς που υπήρξατε και ακόμα είστε

άψογες σύζυγοι γοργά διατρέξτε

τα κάτωθι· ωστόσο, αν προαιρείσθε,

το αληθές των λόγων μου ελέγξτε.

Αν κάτι σας προσβάλλει πάλι, ψέξτε.

Τους στίχους μου συλλήβδην απορρίψτε,

μα πάνω μου και μόνο –αυτό προσέξτε–

την αυστηρότητά σας εξαντλήστε.

Εμένα κι όχι αυτές καταδικάστε

που ζήσαν μια ζωή στην απιστία·

εκείνα που διαβάσατε ξεχάστε

και στη συζυγική γυρίστε κλίνη·

την πίστη σας δοξάστε την αγία

και κοιμηθείτε όλες εν ειρήνη.

                     

***

Μα εσείς που δεν γνωρίσατε γαλήνη

και ζήσατε ζωές εν τρικυμία,

εσείς ψυχές κλειστές μες στο καμίνι

της ίδιας σας της σάρκας, πλησιάστε

και δώστε μου ευθύς την εξουσία

τον λόγο σας να πω, και μη φοβάστε.

Όπως παλιά, και απόψε αγαπήστε.

Άντρες πολλούς και ωραίους επιλέξτε.

Το θηλυκό, το μέσα κτήνος λύστε.

Το σύμπαν στους χυμούς σας διαβρέξτε.

Γυμνές μέσα στη σκέψη μου όλες τρέξτε,

τους στίχους μου, γυναίκες, κατοικήστε

και την Αγάπη-την Απάτη παίξτε

και τη φωνή μου πάρτε και μιλήστε.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΕΚΤΟΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ

ΕΚΤΟΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ

Έκτορ… συ δε μοι θαλερός παρακοίτης

Ιλιάδος Ζ

...Hectoreo quotiens sederat uxor equo

Μαρτιάλης

Ο Σκάμανδρος ξερνά ηρώων πτώματα.–

Μα η Νύχτα ζει… Και σαν κοπάσει η μάχη,

σε κάποια του Ιερού Ιλίου δώματα,

ακούραστη δουλεύει η Ανδρομάχη –

επάνω στο λαμπρότερο απ’ τα σώματα

των Τρώων και του ωθεί με βία τη ράχη

στην κλίνη της… Κρατά γερά τον ίππο της

και ανάσκελο συνέχεια τον δαμάζει

από αγάπης άσβεστης και ανείπωτης

σοφία τρυφερή που την προστάζει,

και που γροικά, χρησμό, σε κάθε χτύπο της,

έτσι τον μαχητή να ξεκουράζει…

Τον δαμαστή των ίππων πώς τον δάμασες

–τραχιά και τρυφερότατη ιππεία–

η Σιωπηλή απ’ του Έρωτα τις Άνασσες,

η Ανέγνωρη, που αγνεία και λαγνεία

ταίριασες στου ιμέρου σου τις θάλασσες

στην τρομερή δοσμένη ιππομανία.

Κορμιών ανεπανάληπτο ιδίωμα·

κορύφωση του ιπποδάμειου μόγου,

κενταύρισσας υπέρτατο ομοίωμα,

ορμή επική του ιππικού σου λόγου –

του ανδροφόνου είσαι το τελείωμα

κι η έκρηξη της τίγρης και του αλόγου.

Δυο ζώων πώς ακούγονται τα φθέγματα

κι από τον ωθισμό πώς θάλλει ο κήπος

και μπρος στου κόσμου έκπληκτου τα βλέμματα

ιδού γεννιέται η ιππαστί –ο νέος τύπος–

και το πιο τέλειο απ’ όλα τα συμπλέγματα –

Εσύ κι ο μελανός Εκτόρειος Ίππος.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Υπέρ το δέον σε τραγούδησα, Ομορφιά...

Υπέρ το δέον σε τραγούδησα, Ομορφιά…

Υπέρ το δέον σε τραγούδησα, Ομορφιά,

και σαν επάνω σου να το ‘χεις πάρει·

κι εγώ μαζί με τα υπόλοιπα σκυλιά,

πιο λιμαρό απ’ τα λιμαρά ζαγάρι.

Όμως το μέσα μου που στέκει κρατερό

και, ανέγνωρο, σε έχει τόσο υμνήσει,

ενώ διψά, μπορεί να φτύνει το νερό

και το ακατάλυτο μπορεί να καταλύσει.

Μην απορείς, λοιπόν, Περήφανη Ομορφιά,

και σπας μ’ αυτά το ωραίο σου κεφάλι·

μα γνώριζε – όσο μπορώ από τη μια

Θεά να σε λατρεύω, από την άλλη

– αν η Ανάγκη, λέω, το απαιτεί –

μπορώ, χωρίς το ελάχιστο να δείξω,

χάριν αυτού ακριβώς εντός μου που σε υμνεί,

με τα ίδια μου τα χέρια να σε πνίξω.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Ο ΠΡΙΑΠΟΣ

Ο ΠΡΙΑΠΟΣ

Πιο σκοτεινή απ’ τα σκοτεινά η απλή, τραχιά μου Φύση·

φαλλός ετοιμοπόλεμος και όρχεις ογκηροί·

από τη δύση ώς την αυγή κι απ’ την αυγή ώς τη δύση

είμαι αυτό – ο Πρίαπος – στύση παντοτινή.

Στον κόσμο τον ανέραστο που χρόνια έχουν χτίσει

οι Καίσαρες κι οι Πραίτωρες και οι Μικροί Καιροί

είμαι η παραμόνιμη ροή μαζί και η βρύση

απ’ όπου ρέουν άπαυτα τού Έρωτα οι χυμοί.

Αδέρφια μου στον Έρωτα, θα σας τ’ ομολογήσω·

αδέρφια μου, στον Έναν μας Θεό θα τ’ ορκιστώ. –

Στον κόσμο αυτόν που μού ‘λαχε με σας να κατοικήσω

και με τα τρία πόδια μου γοργός να πορευτώ

και μ’ ένα μέτρο αλλιώτικο τον κόσμο να μετρήσω,

τίποτα δεν συνάντησα που –φευ– να μην μπορώ

απ’ την αρχέγονη ορμή σκληρός να καβαλήσω

και ξοδεμένος βίαια να το ερωτευτώ.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΛΛΩΝ

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΛΛΩΝ

Θεέ μου, όχι πάλι, πάλι αυτό –

γελάκια, βλέμματα, το σύνηθες παιχνίδι,

κάποιο βαριεστημένο θηλυκό

και η κατάληξη ασφαλώς που ξέρεις ήδη.

Σύζυγοι, φιλενάδες, σαστικιές,

γνωστά παράπονα, ελπίδες διαψευσμένες,

γυναίκες πρόθυμες πλην δανεικές

και ασφαλέστατα Κυρίες εγνωσμένες.

Αφήνει αυτό μια γεύση λασπουριάς

μονότροπης χιλιοπαιγμένης κωμωδίας·

στον ρόλο εξωτικού πτηνού κρατάς,

κρατάς ενώπιον Θεού και κοινωνίας,

με τις κοινότατές σου πρακτικές,

δεσμούς και γάμους και αρραβώνες ακεραίους·

τις σχέσεις κάνεις κι άλλο ρυπαρές

και τους ανθρώπους για το βιος τους πιο βεβαίους.

Στον εαυτό σου τώρα ομολογείς

αυτό που έγινε ξεκάθαρο ή μάλλον 

εκείνο που δεν ήθελες να δεις –

να κλέβεις έχεις κουραστεί γυναίκες άλλων.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ

Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ

Μνήμη Τζακ Λόντον, 

για τον Γιο του Λύκου και όχι μόνο

Πεινάει ο Γιος του Λύκου για γυναίκα.

Πείνα παλιά τον σπρώχνει στο κυνήγι.

Στο έλκηθρό του ζεύει σκύλους δέκα.

Απάντηση «η Γυναίκα», καταλήγει,

στο ερώτημα προ πάντων των αιώνων.

Του θηλυκού ορέγεται τη θέρμη,

μα όλα εχθρός στη Γη των παγετώνων

και σκέφτεται με βία πως την παίρνει.

Αφτιάζονται, οσμίζονται, γρυλίζουν,

ουρλιάζουνε, ασθμαίνουν, αλυχτάνε

και τρέχουν μες στους πάγους που αχνίζουν

Σκυλιά – έξω και μέσα του λυσσάνε,

λυσσάνε για να φτάσουν στη Γυναίκα

τού Λύκου ο Γιος και οι σκύλοι του οι δέκα.

   

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΤΟ ΣΩΜΑ

ΤΟ ΣΩΜΑ

Όσες μορφές κι αν πάρεις

και όποιες, Σώμα, 

πάντα θα ομοιοκαταληκτείς

 με κάποιο Χώμα.

Το Πνεύμα κόλαση. Παράδεισος το Σώμα.

Κι οι Άγγελοι φθονούν. Φθονούν τη Γη.

Ο Ουρανός είναι όλος από χώμα.

Τρόπος της σάρκας είναι ο Λόγος, λάσπη απλή.

Να ’χω τη λάσπη σου, τη λάσπη σου στο στόμα

κι η λάσπη σου να με πυρώνει δροσερή,

με αυτήν να τρέφομαι και να πεινώ ακόμα

και ζωντανός να θάβομαι σ’ ένα κορμί.

Πόδια να με τυλίγουνε και χέρια

και να ’χει δόντια κάθε σου φιλί

κι η κάθε κώχη σου να βρίθει από μαχαίρια,

κάθε καμπύλη σου να είναι και αιχμή.

Να με συνθλίβει τ’ αλαφρό σου βάρος,

η ανάσα σου να μου είναι πνιγμονή,

ότι εσύ ο Θάνατος, ο Μόρος και ο Χάρος·

μ’ όποιο όνομα κι αν με σκοτώσεις, μού αρκεί.

Μα πνίξε ή κάψε με – πάντως, θανάτωσέ με·

στη νύχτα έγινα η μάταια υλακή,

γη με τη γη στη γη σου να κυλιέμαι,

νόημα, νίκη και ήττα μου εσύ.

Να πάψεις κάθε νου, να μου στερέψεις

όλη τη σκέψη που τον κόσμο αυτόν πενθεί

και ταπεινό στη Γη να μ’ επιστρέψεις

ως πένθημα, ως θλίψη, ως οιμωγή.

Φάε το Πνεύμα, Σώμα – ανάλωσέ με.

Κάθε μου άλλη ουρανική καταγωγή

την καθυβρίζω, την πατώ και αρνιέμαι

ό,τι απ’ το εγώ μου στέκει ξένο στο Εσύ.

Και για το σώμα σου, το σώμα σου, το σώμα,

του Αόρατου η ρίζα η ορατή,

δίνω τη Λέξη μου – και πιο πολύ ακόμα

τον Άνεμο, το Πνεύμα, την Πνοή.

Να μη θυμάμαι πια, να μη θυμάμαι

ό,τι κι αν με ξεκόρμισε απ’ τη Γη

και να κοιμάμαι μόνο, να κοιμάμαι

μες στη χωμάτινη της σάρκας σου σιωπή.

Κάνε με Σώμα, μόνον Σώμα – τίποτ’ άλλο.

– Γίνε κορμί, γίνε κορμί, γίνε κορμί –

αυτό το ξόρκι στον εαυτό μου που υποψάλλω·

αυτή η βλαστήμια η δική μου προσευχή.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Από το βιβλίο "ΜISSA BREVIS".

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΩΝ ΘΛΙΜΜΕΝΩΝ ΑΡΣΕΝΙΚΩΝ

H ΜΠΑΛΑΝΤΑ 

ΤΩΝ ΘΛΙΜΜΕΝΩΝ ΑΡΣΕΝΙΚΩΝ

Πρέπει λοιπόν κι εδώ κάποιος να εγκύψει

και αυτό να εγγραφεί και να ειπωθεί,

του αρσενικού η πλέον μύχια θλίψη

και η πνιγμένη του άντρα οιμωγή.

Στη Γλώσσα πρέπει να ‘ρθει όλη η Γη,

να εντυπωθεί στον Λόγο μ’ έναν γρόθο

και στον Ρυθμό με βία να χαραχθεί.

Αρσενικά θλιμμένα μου, σας νιώθω.

Δεν είναι ο Θεός που έχει εκλείψει,

και ο Θάνατος που σας διεκδικεί,

δεν είναι η Ιστορία που έχει ενσκήψει

και που εκατόμβες πάλι απαιτεί,

μα Εκείνη και η Άλλη και Αυτή,

μορφές και σώματα από χθόνιο δνόφο,

της λάσπης κορυφώσεις εν ζωή.

Αρσενικά θλιμμένα μου, σας νιώθω.

Και λέω την πάσα αλήθεια δίχως τύψη,

– η Σάρκα είναι αυτό που στιχουργεί –

οι θηλυκές – αυτό σας έχει λείψει

και πάντα θα σας τρώει, αρσενικοί,

εκείνο που κανένας δεν μπορεί

μα που ο καθένας θέλει μες στον ζόφο –

όλες τις θηλυκές να κοιμηθεί.

Αρσενικά θλιμμένα μου, σας νιώθω.

Η Σάρκα τον εαυτό της ιστορεί –

πώς δέρνεστε και γδέρνεστε απ’ τον πόθο

και πώς το ατσάλι λιώνει απ’ το κερί.

Αρσενικά θλιμμένα μου, σας νιώθω.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΑΦΡΟΔΙΤΕΣ

ΑΦΡΟΔΙΤΕΣ

Σας έχω όλες με τον τρόπο μου αγαπήσει,

σκιές της σάρκας που για μια στιγμή ειδωθήκατε,

κι έχω στις νύχτες μου τις λάμψεις σας κρατήσει

αγέραστες σαν τότε που δεν μου δοθήκατε.

Σας έχω όλες με τον τρόπο μου αγγίξει

καθώς αέρας πύρινος – κι ας μην με νιώσατε –

και λυγμικά έχω τριγύρω σας βουίξει

κι έχω πενθήσει εγώ εμένα που σκοτώσατε.

Σας έχω όλες με τον τρόπο μου φυλάξει,

στη Γλώσσα μου τα σώματά σας αποθέτοντας

ευλαβικά – κι αυτό η ύπατή μου Πράξη –,

στο ιδίωμά μου Ιστορία καταθέτοντας.

Σας έχω όλες με τον τρόπο μου γνωρίσει,

κι ας μην με μάθατε ποτέ. Τραχιά ενθυμήματα,

από ένα τίποτα με έχετε ευλογήσει

χαρίζοντάς μου εν αγνοία σας ποιήματα.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΣΑΝ ΤΟΝ ΛΥΚΟ

 ΣΑΝ ΤΟΝ ΛΥΚΟ

                                                           Μνήμη  Miguel  Hernandez

Σαν τον Λύκο να διψάω πάντα το αίμα

κι απ’ τα στήθη σου που γδέρνω να το πίνω·

σαν τον Λύκο εσύ να μ’ έχεις και στο βλέμμα

σαν τη Λύκαινα να σ’ έχω. Και να σβήνω

σαν τον Λύκο από τον κόσμο ό,τι δεν είσαι,

να σπαράζω κι ό,τι εχθρεύεται εσένα

και σε μένα, σαν τον Λύκο, εσύ ν’ αρκείσαι,

σαν τον Λύκο, σαν τη Λύκα – ίδια γέννα.

Σαν τον Λύκο μες στον νου σου να γρυλίζω

κι όταν πλάι μου δεν σ’ έχω να ουρλιάζω

σαν τον Λύκο. Να με ορίζεις, να σε ορίζω

και στα πόδια σου σφαγμένος να σφαδάζω.

Και πεθαίνοντας να ζω. Να σου ανήκω,

να μου είσαι, να σου είμαι σαν τον Λύκο.

© Θεοδόσης Βολκώφ

PSALMUS ET FRAGMENTUM

PSALMUS ET FRAGMENTUM

Ζώο μου Εσύ, ω Γης, Θηλαστικιά μου,

μήτρα που σε πλημμύρισα στο σπέρμα,

που με τη βία σ' έκανα δικιά μου

ξανά και πάλι απ' την αυγή ώς το γέρμα

κι από το γέρμα ώς την αυγή η φωτιά μου

σε πύρωνε και σ' έγδυνε απ' το δέρμα

το ξένο ώς να σε δώσει στη γενιά μου

και ν' αποθέσει εντός σου το άλλο έρμα,

Ζώο μου Εσύ, Εσύ, Θηλαστικιά μου,

Τέλος και Αρχή, Ξεκίνημα και Τέρμα.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Ο ΠΑΝ

 Ο ΠΑΝ

Γέρνω ριζώνω μες στη Γης
νοώ τις γλώσσες της σιγής
σάρκα και σώμα και κορμί
θλίψη και πένθος και οιμωγή

πνεύμα και ιδέα και φτερά
πίστη και ελπίδα και χαρά
ο αυλός η σκέψη η μουσική
ξυήλη το όπλον το σπαθί

το αίνιγμα το μυστικό
το κτήνος το ερωτικό
ο Παν πυκνώνει τη στιγμή

και τραγουδά το Θείο Τραγί
ω πώς συμπλέκονται τα δυο
το αρσενικό το θηλυκό.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΣΑΠΦΩ ΙΙ

ΣΑΠΦΩ ΙΙ

Ας δώσουμε ό,τι οφείλουμε στον Έρωτα.

Αφού τις μέρες θυσιάζουμε στον Άρη,

από της νύχτας τ’ ακριβά και τ’ αφανέρωτα

δεν θα ευδοκήσουμε το ελάχιστο να πάρει.

Ξάγρυπνες κάθε νύχτα. Ας φυλάξουμε·

στο πάναγνο, πανίερο νυχτέρι

όλες τις πράξεις τού Έρωτα ας πράξουμε

κι ας σκοτωθούμε με της σάρκας το μαχαίρι.

Ό,τι δεν είναι Έρωτας ο θάνατος

και είναι και το έχει και στη χλεύη

του σκουληκιού το παραδίδει· αθάνατος

ο Λόγος μου στο Σώμα που πιστεύει.

Να ‘ξερες, αχ, το πώς, το πόσο θέρομαι

και μόνο απ’ της δερμίδας σου την άψη.

Τους παγερούς και αδιάφορους εχθαίρομαι.

Μύριες φορές η όψη σου ας με κάψει.

Ήριννα, της αγάπης μου αλλώνυμη,

έλα σε μένα κι άσε πια την ηλακάτη·

μη φεύγεις πάντα, μη μ’ αφήνεις μόνη, μη,

χορδή της Λύρας μου και πρώτη και υπάτη.

Ανάξιά σου πάντα τ’ άλλα γνέματα·

σάρκινο πλέκουνε τα σώματα υφάδι·

λούσου μες στης αγάπης μου τα αίματα –

μια μουσική με το φιλί και με το χάδι.

Οι κνήμες, οι μηροί, τα μετατάρσια,

οι πλάτες, η γαστέρα, το κεφάλι,

όλα σου τα οριζόντια και τα εγκάρσια

πλασμένα για της Κύπριδος την πάλη.

Τα μέλη σου, τα στήθη σου τ’ ανάγλυφα

πόσες φορές δεν μ’ έχουν θανατώσει,

κάθε που τα φιλούσα και που τα ‘γλειφα

πίνοντας την πικρή τής σάρκας γνώση.

Γδύσου λοιπόν. Θανάσιμη γυμνότητα,

σε σένα όλες τις λέξεις θυσιάζω,

γλυκιά μου καμπυλόσχημη αγριότητα,

να τραγουδώ με κάνεις και να ουρλιάζω.

Το σώμα σου που ολόγυμνο μού δίνεται

πώς τη γδυτή ψυχή μου μεγαλώνει

και πώς η Γλώσσα απ’ τα φιλιά σου λύνεται

κι η Λέξη της τη σάρκα αποθεώνει.

Τα σώματα, τα σώματα, τα σώματα·

άκρατος οίνος για το υπέρτατο μεθύσι

της σάρκας οι χυμοί και τα αρώματα.

Η φλόγα που με ανάβει θα με σβήσει.

Τα δυο κορμιά που ως ένα περιπλέκονται,

δεμένα, τις ψυχές ελευθερώνουν·

στους λεύτερους τα πάντα επιτρέπονται,

οι ελεύθεροι τα πάντα δικαιώνουν.

Της πράξης την υπέροχη ωμότητα,

γυμνή κι εγώ, με άλλη ψυχή την ντύνω·

σε σμίγω με του ζώου την αγνότητα

ταιριάζοντας το Ρόδο με τον Κρίνο.

Τα σώματά μας δες πώς σοφιλιάζουνε

σοφά τα δυο μαζί περιπλεγμένα

κι άκου πώς ψιθυρίζουν και φωνάζουνε

και πώς γεννούν το ένα τ’ άλλο δίχως γέννα.

Να σε ξαπλώνω πίστομη και ανάσκελη,

στα τέσσερα ξανά, ξανά ριγμένη,

ανάστροφη και πλάγια και διάσκελη,

παντού με τρόπους χίλιους φιλημένη.

Η σάρκα είναι του Λόγου η αποθέωση,

τα χώματα του Θείου τ’ αντιστύλια·

η σύμμειξη και φόνος κι εξιλέωση·

τα πάνω πώς φιλούν τα κάτω χείλια…

Όταν δεν σ’ έχω πλάι μου και αγγίζομαι

εσένα πάλι επάνω μου αγγίζω,

σε σένα πάλι αργά-αργά βυθίζομαι

τα δάχτυλα βαθειά μου όταν βυθίζω.

Ξένη του κόσμου αγάπη κι ασυνήθιστη

στα σπλάχνα μου ριζώνει και με ορίζει·

στους κυκεώνες των καιρών αβύθιστη

ψυχή και πήρα το κορμί σου μετερίζι.

Εγώ που όλα τ’ απίστευτα τα πίστεψα

και που τ’ αβίωτα τού κόσμου τα έχω ζήσει

στον Έρωτα και μόνον μέσα αλήθεψα

και εφταπάρθενη σού δόθηκα ως Φύση.

Και τι να καταλάβει ο κόσμος, Ήριννα,

από το τρυφερό, σκληρό μας φύλο·

κόσμος ψυχρός – μα εντός μου λόγια πύρινα·

λένε της Λέσβος την αγάπη για την Τήλο.

Κι ωστόσο διωκόμαστε απ’ τον Όλεθρο·

κι αφού κάθε στιγμή παραμονεύει,

θα ορκίζομαι με πείσμα στο Ανώλεθρο

κι η Λέξη μου τους τάφους θα φονεύει.

Τα δυο περιπλεγμένα μας τα σώματα,

όσο κι αν φλέγονται και ό,τι κι αν τα φλέγει,

έχουν τ’ ομοιοτέλευτο στα χώματα.

Μα η Ποίησή μου στον Αιώνα θα σε λέγει.

© Θεοδόσης Βολκώφ