ΣΟΝΕΤΑ

Καινούργιο βιβλίο

από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδης

Ο PIETRO ARETINO εν έτει 2013

Όπου 

ο PIETRO ARETINO εν έτει 2013

 ακούει, θέλοντας και μη, 

τις «συμβουλές» διαφόρων 

και, ασφαλώς, τις απορρίπτει 

 Εν έτει δυο χιλιάδες δεκατρία,

 (τω σωτηρίω, πώς αλλιώς;) μού λένε – 

«Λογά, ανεπρόκοπε, παραλυμένε,

 Πέτρο, έγινες σχεδόν τριάντα τρία.

 Είν' ώρα τον χορό του Ησαΐα 

κι εσύ, όπως και τόσοι, να χορέψεις.

 Γερνάς, Πετρή. Καιρός να το χωνέψεις.

 Ν' ανοίξεις σπίτι κοίτα. Είναι χρεία». 

Οι σκέψεις μου είναι τόσο μπερδεμένες...

 Σας φαίνομαι ηλίθιος ή γενναίος;

 Έχω γνωρίσει τόσες παντρεμένες, 

(με γνώση βιβλική) που νιώθω δέος. 

 Δεν έχω τόση τρέλα ούτε θάρρος. 

Γαμπρός; Ποτέ!... Αν θέλετε, κουμπάρος. 

  © Θεοδόσης Βολκώφ

Από το βιβλίο O Pietro Aretino εν έτει 2013 (Παρισιάνου, 2013)

ΑΕΡΑΣ

ΑΕΡΑΣ

Τρίζουν σαν να στενάζουνε τα πεύκα.

Μιλάνε με τη δύναμη τού Αέρα.

Ρέουν νερά σαν να 'ρχονται από Πέρα

στο θρόισμα αργυρό που κάνει η λεύκα.

Μεστό ψιθύρων φέγγει το σκοτάδι.

Το φύλλο ακουμπά το άλλο φύλλο.

Το χάδι ριγηλό κρύβει τον ήλο,

το χάραγμα, το στίγμα, το σημάδι.

Πες την καρδιά του ανθρώπου, Αέρα. Μίλα.

Πες των ερώτων μας το αρχαίο σφρίγος,

του άντρα το νευρώδες μαύρο ρίγος

και της γυναίκας την ανατριχίλα.

Πες – Θάνατος του Έρωτα το ήδος.

Απόψε ο Θεός είναι στα φύλλα.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΣΑΝ ΤΟΝ ΛΥΚΟ

 ΣΑΝ ΤΟΝ ΛΥΚΟ

                                                           Μνήμη  Miguel  Hernandez

Σαν τον Λύκο να διψάω πάντα το αίμα

κι απ’ τα στήθη σου που γδέρνω να το πίνω·

σαν τον Λύκο εσύ να μ’ έχεις και στο βλέμμα

σαν τη Λύκαινα να σ’ έχω. Και να σβήνω

σαν τον Λύκο από τον κόσμο ό,τι δεν είσαι,

να σπαράζω κι ό,τι εχθρεύεται εσένα

και σε μένα, σαν τον Λύκο, εσύ ν’ αρκείσαι,

σαν τον Λύκο, σαν τη Λύκα – ίδια γέννα.

Σαν τον Λύκο μες στον νου σου να γρυλίζω

κι όταν πλάι μου δεν σ’ έχω να ουρλιάζω

σαν τον Λύκο. Να με ορίζεις, να σε ορίζω

και στα πόδια σου σφαγμένος να σφαδάζω.

Και πεθαίνοντας να ζω. Να σου ανήκω,

να μου είσαι, να σου είμαι σαν τον Λύκο.

© Θεοδόσης Βολκώφ

TO ΜΙΣΟΣ

ΤΟ ΜΙΣΟΣ

Δεν ξέρει αυτός που είμαι μόνον να πεθαίνει.

Όσο η Σκέψη μου κορμιά αποθεώνει,

ψυχρή και πύρινη, υψωμένη, γκρεμισμένη,

τόσο η Πράξη μου ματώνει και σκοτώνει.

Ποιος είσαι Εσύ που μου ζητάς να συγχωρήσω

αυτό που σκύλεψε του Έρωτα το σώμα…

Εγώ αγάπησα – και πρέπει να μισήσω.

Κι είμαι περήφανος, γιατί μισώ ακόμα.

Οι Στίχοι μου είναι η ανάποδη του Φόνου –

μια Φύση που μισεί τη φύση της να κρύβει,

που αποκαλύπτεται στο πέρασμα του χρόνου

και που με κάνει, νύχτα ή μέρα μεσημέρι,

με το αριστερό να πιάνω το μολύβι,

με το δεξί να σφίγγω πάντα το μαχαίρι.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Ο ΠΑΝ

 Ο ΠΑΝ

Γέρνω ριζώνω μες στη Γης
νοώ τις γλώσσες της σιγής
σάρκα και σώμα και κορμί
θλίψη και πένθος και οιμωγή

πνεύμα και ιδέα και φτερά
πίστη και ελπίδα και χαρά
ο αυλός η σκέψη η μουσική
ξυήλη το όπλον το σπαθί

το αίνιγμα το μυστικό
το κτήνος το ερωτικό
ο Παν πυκνώνει τη στιγμή

και τραγουδά το Θείο Τραγί
ω πώς συμπλέκονται τα δυο
το αρσενικό το θηλυκό.

© Θεοδόσης Βολκώφ