ΤΑ ΜΟΙΧΙΚΑ δ'

ΤΑ ΜΟΙΧΙΚΑ

δ’

Λύσε τα μαύρα σου μαλλιά

κι άσε το πράσινο ν’ αστράφτει

των δυο ματιών σου, τη θωριά

της γύμνιας ντύσου που με σκάφτει·

δείξε τα δόντια σου, Ομορφιά,

και μπήξε τα και γέψου το αίμα,

βγάλε τα νύχια τα γαμψά

και αφέσου στο δικό μου βλέμμα·

στάσου αντίκρυ μου ορθή,

πανέτοιμη για κάθε πάλη

και αυτάρεσκη, δεσποτική,

τίναξε πίσω το κεφάλι.

Σπεύσε, Ομορφιά. Τι περιμένεις.

Λάβε την όψη της Λεαίνης.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΤΑ ΜΟΙΧΙΚΑ α'

ΤΑ ΜΟΙΧΙΚΑ

α'

την καλλιστώ αν γνώρισες διαβάτη

γνωρίζεις και τον λόγο της γραφής.

κι αν σ’ έμπασε στο μοιχικό της το κρεβάτι

και χάρηκες τον ήχο κάθε της χορδής

την πρώτη κρούοντας τη μέση την υπάτη

κι αν αξιώθηκες αυτής της μουσικής

το νόημα δεν λέω άλλο κάτι

σταυραδερφέ μου εσύ της ηδονής.

αν όμως όχι τότε γρήγορα προσπέρνα

δεν είναι κάτι να σου πω ή εδώ να δεις.

κι αν θέλεις λόγια που ηχούν σαν πιο μοντέρνα

πιο σύμφωνα με τους ρυθμούς της εποχής

στην παραδίπλα σύρε την ταβέρνα

όμως εδώ καθόλου μην σταθείς

© Θεοδόσης Βολκώφ