Λήκυθος

Κι όταν ακόμα του στερούν

στην αρχή

τη φιλία και τον έρωτα

και ύστερα

τη λευτεριά και το ψωμί

στο αμετάδοτο εαυτόν ανάγοντας

χαλκό κρατά·

του στίχου του την περηφάνεια.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Αντόνιο Πόρτσια (1)

Μικρό είναι εκείνο που για να δειχτεί κρύβει.

Πηγή: Φωνές, Αντόνιο Πόρτσια, Μτφ. Βασίλης Λαλιώτης, Εκδόσεις Ίνδικτος.

Andrei Tarkovsky - Romain Rolland: Αντιστίξεις και Αναλογίες

Ο Άγιος Κριστόφ πέρασε τον ποταμό. Όλη τη νυχτα βάδισε ενάντια στο ρεύμα. Σα βράχος, το κορμί του με τ΄ αθλητικά μέλη ξεπετιέται πάνω απ΄τα νερά. Στον αριστερό του ώμο κάθεται το Παιδί, αδύνατο και βαρύ. Ο Άγιος Κριστόφ στηρίζεται πάνω σ΄ένα ξεριζωμένο πεύκο που λυγάει. H ραχοκοκαλιά του κι αυτή λυγάει. Εκείνοι που τον είδαν να φεύγει, είπαν πως δε θά 'φτανε ποτέ· και πολύ καιρό τον ακολούθησαν τα σκώμματά τους και τα γέλια τους. Ύστερα η νύχτα απλώθηκε, κι εκείνοι κουράστηκαν. Τώρα ο Κριστόφ είναι πάρα πολύ μακριά για να τον φτάσουν οι κραυγές εκείνων που μένουν στην όχθη. Μέσα στο θόρυβο του χειμάρρου, δεν ακούει παρά την ήρεμη φωνή του Παιδιού, που κραταει μες στη μικρή του γροθιά μια σγουρή τούφα απ' τα μαλλιά του γίγαντα, λέγοντάς του ολοένα: "Περπάτα"!

Ο Κριστόφ περπατάει, με τη ράχη σκυφτή, με τα μάτια ίσα μπροστά, στυλωμένα πανω στη σκοτεινή όχθη που οι απόκρημνοι βράχοι της αρχίζουν ν' ασπρογαλιάζουν.

Ξαφνικά ο όρθρος σημαίνει, κι ένα πλήθος από καμπάνες ξυπνάει χοροπηδώντας. Να η καινούργια αυγή! Πίσω απ' τη σκοτεινή απόκρημνη ακτή υψώνεται ο χρυσός φωτοστέφανος του αόρατου ήλιου. Ο Κριστόφ, έτοιμος να πέσει, φτάνει επιτέλους στην όχθη. Και λέει στο Παιδί:

- Να, φτάσαμε. Πόσο ήσουνα βαρύ! Παιδί, ποιος είσαι λοιπόν;

Kαι το Παιδί αποκρίνεται:

- Είμαι η μέρα που θ' ανατείλει.

Πηγές: NΟΣΤΑΛΓΙΑ, του Αντρέι Ταρκόφσκι.

ΖΑΝ ΚΡΙΣΤΟΦ, Ρομαίν Ρολλάν, Mτφ. Γιώργος Πράτσικας, Εκδόσεις Γκοβόστη.

Σαν Haiku (2)

Στίχοι κι αγάπες

λησμονημένοι νεκρές

που με στοιχειώνουν

***

Κάποτε κλείνω

τη βοή της θάλασσας

μες στα κοχύλια

***

Βαθιά στο δάσος

το πέλμα της χαίρονται

πευκοβελόνες

***

Από τη σκέψη

βαρύς και σκληρότατος

από το πάθος

***

Τα δάχτυλά μου

πάνω της κρατάν γερά

το πεπρωμένο

***

Τα δάχτυλά της

λέαινες πάνω μου που

ψαύουν την πέτρα

***

Εδώ ανατέλλει

μέσα σε θρύλο η θλίψη

και με νυχτώνει

***

Λάμψη σκοτεινή

Νοέμβριε του Σκορπιού

που μου ταιριάζεις

***

'Εχεις στα χείλη

φιλιών το ναι και τ' όχι

και όλος τρέμω

***

Ώρες της θλίψης

κρατούν το μυστικό τους

επτασφράγιστο

***

Ιδεόγραμμα

στη γλώσσα του αίματος

διαβάζω ξίφος

***

Και ο πάγος μου

δεν καίει λιγότερο

απ' τη φωτιά μου

© Θεοδόσης Βολκώφ

Λεξικογράφος

Ποίηση·

με τον τρόπο του Έρωτα

αφήγηση Θανάτου.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Ο Δαίμονας (Απόσπασμα 8ο)

Τον Έρωτα τον έμαθα στα ερέβη,
μέσα σε νύχτες πυρωμένες και γκρεμούς,
στον Τάρταρο που ζει για να μολεύει,
μα εγώ κρατήθηκα αγνός με τους αγνούς.


Πόρν’ η λαγνεί’ ας είναι κι ας χορεύει,
θυμήσου, εσύ, τι βλέπεις τώρα και ακούς,
τη ρώμη μου τα άγρια να λατρεύει,
σκληρού, πυρακτωμένου Δαίμονα ψαλμούς.


Κυριαρχεί στα τέλματα η φωτιά μου·
και μες στης πόρνης πάλι αγνός την αγκαλιά
γιατί αγκάλιαζα κι εκεί με τα φτερά μου –

μες στους ξανασασμούς από τα στήθια,
στο ψέμα μέσα της στιγμής και στα φιλιά
εγώ με αγάπη αγκάλιαζα κι αλήθεια.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Σαν Haiku (1)

H A I K U
Ι
Είδε στη λίμνη
της ζωής ο Έρωτας
το πρόσωπό του.

ΙΙ
Τρόμαξε κι είπε:
«Καταλαβαίνω· κι εγώ
Θάνατος είμαι».

ΙΙΙ
Κι είπε η Ζωή:
«Ας χάνομαι μέσα σου,
εσένα ζητώ».

ΙV
«Είμαι απέραντη
και μπορώ να πεθαίνω·
φοβούνται οι νεκροί».


© Θεοδόσης Βολκώφ

Εκδρομή στο "Ποιείν"

Σήμερα, Σάββατο 27 Οκτωβρίου, πηγαίνουμε εκδρομή στο "Ποιείν", όπου θα συναντήσουμε τους Σωκράτη Ξένο και Κώστα Μπραβάκη...