Τώρα ξανά τα λόγια των ανθρώπων...

Τώρα ξανά τα λόγια των ανθρώπων σε θωπεύουν
δεν ανασαίνει δίπλα σου αιμάσσουσα η σιωπή
ως φύλακας ως εραστής ως παραστάτης

λόγια αναίμακτα εντός σου θορυβούν
η ευτελίζουσα τον κόσμο κολακεία

Ο πλέον μακρινός σου πια πενθεί
ότι βραχύς ο έρωτας μακρύς ο βίος
πενθεί
που η τόση ποίηση δεν άρκεσε
που η ποίηση ποτέ της δεν αρκεί.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Ποιητές παλιοί...

Ποιητές παλιοί...

Της  Ειρήνης  Λαμνάτου

Ποιητές παλιοί που ακούσαμε,
ανάξιοι της αγάπης σας τελείως
δεν είμαστε, ίσως. Ναι. Ακούστε μας.
Δίχως Θεό, μα ο άνθρωπος πιο θείος.

Ποιητές παλιοί, το μερτικό μας είχαμε
κι εμείς στις δυστυχίες και στη φτώχεια.
Τ' αρχαία φάσγανα μάς έσφαξαν,
μας έπνιξαν καινούργια βρόχια.

Ποιητές παλιοί, στα πάθη σας
τα πάθη μας προσθέσαμε - και πόσα.
Ματώσαμε. Λυγίσαμε. Πεθάναμε.
Κι όμως κρατήσαμε. Κρατήσαμε τη Γλώσσα.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΔΑΒΙΔ (απόσπασμα)... Παρασκευή 23 Απριλίου 2010

Γραφή του αίματος και του πυρός
η προσευχή μου
στον βράχο μου
με το χέρι μου
μέσα σε σπίθες χίλιες χαραγμένη·
με αυτήν μόνο η ψυχή μου ανατέλλει
και σε αυτήν πάλι γυρίζει για τη δύση της
αυτήν
νύχτα πάνω στη νύχτα επαναλαμβάνει
και αυτήν από αιώνες μελετά·
πέτρα της σκέψης και της θλίψης
μια μόνο προσευχή σού χάραξα
κι άλλη δεν αναπέμπω στον σκοτεινό Θεό μου -
Καταραμένος
αν βάψω τα χέρια μου με το αίμα των αθώων
Καταραμένος φορές χίλιες
αν δεν ξεδιψάσω Γολιάθ τη Γη με το δικό σου.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΓΥΜΝΗ ΙΙ

ΓΥΜΝΗ ΙΙ
Ε.Μ.

14/02/10

Θέλω να μου γδυθείς και να κοιτάζω –
σχεδόν ψυχρά, σκληρά τη στέρεη φλόγα,
την τρομερή σου εκδίπλωση να ορίζω, να σπουδάζω
το εφήβαιο, τους γλουτούς, το στήθος σου, τη ρώγα…

Στο ίδιο, Νύχτα μου, το φως σου να διαβάζω
το Έπος του κορμιού σου που ανατέλλει
κι από τη γύμνια λαβωμένος να σφαδάζω
και οι καμπύλες σου αιχμές και δόρατα – ή βέλη.

Γυμνή μες στις γυμνές μου λέξεις να σε βάζω
και νά ‘ναι η σάρκα σου τις λέξεις μου που τρέφει
και πιο γυμνή κι από γυμνή να σε απεικάζω
και με φωτιά τη φλόγα ο στίχος να επιστέφει.


© Θεοδόσης Βολκώφ

ΣΚΩΠΤΙΚΩΝ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΟΣ

ΣΚΩΠΤΙΚΩΝ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΟΣ


Ρομαντικό με είπατε,
μα τώρα για να δούμε,
ξέρω κι αλλιώς τον κόσμο σας
να σας τον αφηγούμαι.

Αφού και τούτη η ζωή
σαλεύει εντός, δε θα λουφάξει,
ταιριάζει με την άλλη αυτή,
παίρνει φωνή, και θα φωνάξει.

Λέξη καμιά δε θ’ αρνηθώ,
αλήτικο ευγενές μου στόμα,
γνωρίζω κι από τ’ άλλα εγώ,
κι από φασκέλωμα και σκώμμα.

Αφού του στίχου το σπαθί
κάποτε κάποτε δε φτάνει,
με του χωριάτη την ψυχή
πιάνω του στίχου το δικράνι.

Άλλοτε ο πρίγκηπας μιλά
κι ο αλήτης άλλοτε σφυρίζει,
ξέρει η ψυχή μου να χτυπά
κι απ’ άλλο, κόσμε, μετερίζι.


© Θεοδόσης Βολκώφ

Τρέφω τον Τίγρη

Τρέφω τον Τίγρη

Τρέφω τον Τίγρη με φιλιά
ή με την έλλειψή τους·
κι αυτός
ο πάντα εγρήγορος
ξανά πεινάει για λέξεις.

Ώρες κρυφές που απώλεσα
και ειπώθηκες
κι έγινες πλήγμα θάνατος σκιά
σιωπή αυστηρή
που άτεγκτα διδάσκει
το εφήμερο και το φαιδρό της κατοχής
το παραμόνιμο και το απαράγραπτο
του ειπωμένου.

Κι αν το να σ’ έχωκάπως μου χαρίστηκε
το να σε πω το ‘χω κερδίσει.

Ζωή Ο Μακρινός μού έδωσες
και όση πύκνωσα φωνή
Σού επιστρέφω.


© Θεοδόσης Βολκώφ

EΠΙΤΑΦΙΟΝ

ΕΠΙΤΑΦΙΟΝ

Για τη ζωή του ο Στίχος μαρτυρεί
και για τον Στίχο η ζωή του·
ανάμεσα σε τούτον και σε κείνην
το ψεύδος που δεν χώρεσε ποτέ
ποτέ δεν θα χωρέσει.

Αρμονία.

© Θεοδόσης Βολκώφ

BRUTUS, PECUS, MOLOSSUS

BRUTUS, PECUS, MOLOSSUS


Ζώο της μιας ημέρας, μιας στιγμής
στο απροσμέτρητο άπλωμα του χρόνου,
ο δίχως γνώση, δίχως πίστη, ευτελής
σκόνη των άστρων, παρανάλωμα του πόνου,
το τίποτα που ευθαρσώς φωνάζει «Εγώ»,
η σάρκα που στενάζει και σαπίζει,
ο αρσενικός που θέλει πάντα θηλυκό,
στ’ αρσενικά τα άλλα που γρυλίζει,
αυτά που όσο πληθαίνουν με διαιρούν,
της Ιστορίας λεγεώνες συνιστώσες,
τα προστιθέμενα που όλο με αφαιρούν
κι οι ερμηνείες όλες και οι γλώσσες, -
Κόσμε πολύ, ας είμαι λίγος, δεν μου αρκείς·
όσο ματώνω, θ’ αναβλύζει Εκείνος
και να σιγήσεις, να εξαλείψεις δεν μπορείς
το Μεταφυσικό που είμαι Κτήνος.


© Θεοδόσης Βολκώφ

O πίνακας είναι της Anastasia Korochansckaja