Αγία Θηρεσία

Ψυχή μου θηλυκιά, όλο προσμένεις
το βλέμμα Του, τον ψίθυρο, το χάδι·
αόρατη σκιρτάς και υπομένεις
τα πάντα ή σχεδόν για ένα σημάδι

που θα σου δείξει - ες μάτην δε διαβαίνεις
στου κόσμου το αβασίλευτο σκοτάδι·
πως αγαπάς, πως αγαπιέσαι κι ανασαίνεις
το απρόσιτο οικείο, και στον Άδη.

Να ιδωθείς ολάκερη ως είσαι -
του Αγαπημένου, αρχή ιερή και τέλος,
και μέσα Του να πεις στο φως σου "δύσε"...

ένας σπασμός απ' το χρυσό σε λύνει βέλος
που ανήλεο, μυστικό σε διαπερνά
ώσμε το ύστατο, εκπνέον Ωσαννά.



© Θεοδόσης Βολκώφ

ΧΧVIII

XXVIII

Τραγούδησε για λίγο, μα τώρα πια αθεράπευτα σωπαίνει.

Κοιμάται ύπνο βαρύ. Με πόνους κάπου κάπου τον ξυπνώ.

Ανίδεος, λειψός και αδικαίωτος τούς υπομένει.

Πριν λίγες μέρες έκλεισε τα είκοσι οκτώ.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Παρόν αιώνιο το Μηδέν...

Παρόν αιώνιο το Μηδέν...

Παρόν αιώνιο το Μηδέν και απλώνει·
την ώρα ετούτη το Ένα ομιλεί
και στέκει αντίμαχο διαρκώς και συνενώνει
τη γέννηση και την καταστροφή.

Αναμετρά ο Έρωτας την πλάση
κι η Γης ανανογιέται τον σεισμό,
ριγούν κι από τον άνεμο τα δάση
και το όρος συλλογάται το Υψηλό.

Το Δύσκολο στοχάζεται η Κτίση
και τη φουρτούνα η στάλα το νερό
κι αφήνει το φιλί για να μιλήσει
το στόμα και να πει τον Λογισμό.

'Ενας Θεός θωρεί στο κάθε βλέμμα
και λόγοι είναι στα χείλη Του Εντολής
και με το αίμα Του γραμμένοι είναι στο αίμα
και να διαβάσεις πρέπει να μπορείς.

"Ώς και στον θάνατό σου θα νικήσεις,
αν τη Μεγάλη Αγάπη κοιμηθείς,
και θα γραφτείς, και θα γραφτείς, και δεν θα σβήσεις,
το Αχειροποίητον εντός σου αν θυμηθείς".

Λέξη τη λέξη γράφεται η Πίστη,
στίχο το στίχο εκφύεται η Ορμή,
το Έσχατον που απ' την Αρχή σού ορίστη -
το Πνεύμα που σαρκώνει το κορμί.


© Θεοδόσης Βολκώφ

Τραγουδώ το κορμί σου...

Τραγουδώ το κορμί σου...


Τραγουδώ το κορμί σου
και το κορμί σου δίπλα στο κορμί μου
όπως συστρέφεται αναλύεται και με ομορφαίνει

τα δυο κορμιά μας τραγουδώ
σάρκες και νεύρα και κόκκαλα
και αναρίθμητους σε σύσπαση μυώνες
τον ιδρώτα τούς χυμούς και το αίμα
το σμίξιμο που από τον κόσμο εκλάπη
το επισφαλές και το σε κίνδυνο διαρκώς
τραγουδώ και τραγουδώ και τραγουδώ
σε κάθε φιλί και χάδι και ανάσα
το αγκάλιασμα το αγέραστο το ρωμαλέο

τον Έρωτά μας τραγουδώ
τους δυο μας σε Ένα τραγουδώ
και υψώνω
τον Έρωτά μας ριζιμιό του Στίχου μου λιθάρι.


© Θεοδόσης Βολκώφ

Fidelitas

Fidelitas


Toν κόσμο αυτόν μην τον ακούς
που για τις απιστίες μου όλο λέει.
Φτωχός – κι όλο μετράει κορμιά
δειλός – και πάντα σάρκες θα ζυγίζει.

Μα εγώ
τραχύς και δυσανάγνωστος θα παραμένω
και των βλεμμάτων αδιαπέραστος
μονόλιθος θα προχωρώ
τo διά του λόγου κατακτώντας
άγριo μέτρo.

Τον κόσμο μην ακούς
που για τις απιστίες μου όλο λέει.

Δεν σου απίστησε ποτέ ρυθμός ή στίχος.



© Θεοδόσης Βολκώφ

Μεγάλε Γκρίζε...

Μεγάλε Γκρίζε…


Μεγάλε Γκρίζε, η στέπα της καρδιάς σου
το πώς γεννήθηκε κανείς δεν ξέρει.
Υπάρχει όμως. Το λέει το ούρλιαγμά σου
και του ματιού σου τ’ άστρο, το μαχαίρι

που μαύρο καθρεφτίζει τη θωριά σου
στο στιβαρό σου αστράφτοντας το χέρι.
Μεγάλε Γκρίζε, η θλίψη -ετοιμάσου-
που χρόνια έφερες, αυτή τώρα σε φέρει.

Εδώ είναι η τύρβη γλώσσα του Θανάτου
και τη σιωπή γυρεύει να επιβάλει·
Λύκε, ας ζεις κι εσύ μες στη σκιά του,

τον Λόγο αγριεύεις όμως πάλι…
Λύκε αδερφέ στη μάχη και στη νύχτα,
μη σταματάς, στο Τίποτε αλύχτα…


© Θεοδόσης Βολκώφ

Η Αφίλητη

Για το φιλί που αβέβαιο μακρινό
κι ώς την απελπισία ελπίζει
αρνείται όλα τα βέβαια και τα εγγύς

κι η πολυφίλητη αφίλητη απομένει
νύχτα τη νύχτα δύναμη κερδίζοντας
και θάρρος που θωρείς και λες –
του κόσμου αυτού δεν είναι.


© Θεοδόσης Βολκώφ

Λάμπουν ακόμα χρυσαφένια τα μαλλιά...

Λάμπουν ακόμα χρυσαφένια τα μαλλιά


Λάμπουν ακόμα χρυσαφένια τα μαλλιά
γαλάζιο κι αξεθώριαστο φέγγει το μάτι
το στήθος σφριγηλό φουσκώνει πάνω απ’ την καρδιά
και τα λαγόνια ακούραστα καλούν κι άλλο αναβάτη

πολλές ακόμα, ναι, της μέλλονται χαρές
πόνους, και πόσους, έχει να γνωρίσει
θα μισηθεί, θ’ αγαπηθεί από ψυχές
μα πια κανείς δε θα την τραγουδήσει.



© Θεοδόσης Βολκώφ