ΘΕΟΔΟΣΗΣ ΒΟΛΚΩΦ

PYOTR VYAZEMSKY, Πολλών, ανθρώπων και πραγμάτων, έχω επιβιώσει...

2012-01-27T09:15:00.009+02:00

Πολλών, ανθρώπων και πραγμάτων, έχω επιβιώσει...

Πολλών, ανθρώπων και πραγμάτων, έχω επιβιώσει
και την αξία των πιο πολλών σε τούτη τη ζωή
τη ζύγισα· και προχωρώ, κι ας μ' έχουνε κυκλώσει
τείχη κι ας ζω σε όρια που μου έχουν θεσπιστεί.
Για μένα πια οι ορίζοντες εγγύς και ερεβώδεις
και πλησιάζουν διαρκώς όλο πιο σκοτεινοί.
Οι στοχασμοί μού έγιναν αργοί και κοπιώδεις
και η ψυχή μου έρημη μια χώρα και γυμνή.

Δεν προελαύνει σαν και πριν το πνεύμα μου με θάρρος
η ελπίδα στέκει άεργη, βουβή, και στην οδό,
την πατημένη από τού ζην το εγκόσμιο κρύο βάρος,
την ευκαιρία μού στερούν ξανά να πορευτώ.
Κι αν η ζωή μου φαίνεται απ' τις πιο δυσκολεμένες,
των σπόρων μου το απόθεμα αν είναι πια μικρό,
σαν ρίχνουν τόσα σύννεφα νιφάδες πυκνωμένες
πώς να ελπίσω απ' την αρχή σε νέο θερισμό.

Σε χώρες που ανέσκαψε τσεκούρι και που η πύρα
τα χώματα ανάλωσε ίχνος κάποιας ζωής
μπορεί και κάπου να βρεθεί, μα εμένα μόνον πείρα
μού έμεινε και μέλλοντος χωρόχρονος κανείς.
Κλείνει τον κύκλο η ζωή και πια δεν θα μπορέσει
να αποδώσει το ποσό που έχει ξοδευτεί
κι αυτό που η γη σε πέτρινους τάφους έχει χωρέσει
και κλείσει, ανήλεη, στο φως δεν θα επιστραφεί.

PYOTR VYAZEMSKY
Μεταγραφή: Θεοδόσης Βολκώφ

RALPH WALDO EMERSON, Βράχμα

2012-01-25T13:37:00.000+02:00

ΒΡΑΧΜΑ

Αν ο αιματόβρεχτος φονιάς νομίζει ότι φονεύει
κι ανίσως πως φονεύεται νομίζει ο φονευθείς,
κανείς τους δεν επίσταται τους κρύφιους, κι ας πιστεύει,
τους τρόπους που μετέρχομαι – φεύγω, γυρνώ ευθύς.

Τα ξεχασμένα ή μακρινά εγγύς είναι για μένα·
ο ήλιος και το έρεβος είν' ένα και το αυτό·
όλοι οι θεοί που πέθαναν εμφαίνονται σε μένα·
και δεν ξεκρίνω εγώ ντροπή και γέρας δοξαστό.

Εκείνος που με απόδιωξε άσχημα συλλογάται·
όταν με αποφεύγετε, εγώ είμαι τα φτερά·
εγώ είμαι η διερώτηση κι αυτός που διερωτάται
κι ο ύμνος που ο Βραχμάνος μου με ζέση τραγουδά.

Τον οίκο μου οι κραταιοί θεοί ζητούν, και καίνε,
και με ποθούν οι Επτά Ιεροί και με ζητούν ες μάτην·
όμως εσύ, του αγαθού πραότατε ερωμένε,
βρες με, και γύρνα αδίστακτος στον ουρανό την πλάτη.

RALPH WALDO EMERSON
Μεταγραφή: Θεοδόσης Βολκώφ

SWAMI VIVEKANANDA, O Xορός Τού Σίβα

2012-01-23T20:21:00.000+02:00

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΣΙΒΑ

Ιδού, ιδού, κοιτάξτε –

χορεύει ο Θεός,

Σίβα ο Ολετήρας

και Σίβα ο Δημιουργός.

Ο Κύριος τής Γιόγκα

την Τρίαινα κρατά

και χύνεται και τρώει

την Πλάση η πυρκαγιά.

Η πύρινή Του χαίτη

πληροί τον ουρανό,

κόσμοι εφτά κρατάνε

και παίζουν τον ρυθμό,

καθώς η Γη μας σειέται

και λιώνει μες στο φως –

ιδού, ιδού, χορεύει

ο Σίβα ο Θεός.

SWAMI VΙVEKANANDA

Mεταγραφή: Θεοδόσης Βολκώφ

ΑΝΤΙΔΑΡΒΙΝΙΣΜΟΣ

2012-01-21T22:07:00.000+02:00

ΑΝΤΙΔΑΡΒΙΝΙΣΜΟΣ

Αλλά κι αν έρχομαι από εκεί
όμως δεν είμαι απ' όπου έρχομαι
αλλά όπου πάω είμαι.

© Θεοδόσης Βολκώφ

PSALMUS ET FRAGMENTUM

2012-01-03T22:38:00.000+02:00

PSALMUS ET FRAGMENTUM

Ζώο μου Εσύ, ω Γης, Θηλαστικιά μου,
μήτρα που σε πλημμύρισα στο σπέρμα,
που με τη βία σ' έκανα δικιά μου
ξανά και πάλι απ' την αυγή ώς το γέρμα

κι από το γέρμα ώς την αυγή η φωτιά μου
σε πύρωνε και σ' έγδυνε απ' το δέρμα
το ξένο ώς να σε δώσει στη γενιά μου
και ν' αποθέσει εντός σου το άλλο έρμα,

Ζώο μου Εσύ, Εσύ, Θηλαστικιά μου,
Τέλος και Αρχή, Ξεκίνημα και Τέρμα.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Ο ΠΑΝ

2011-12-29T16:18:00.000+02:00

Ο ΠΑΝ

Γέρνω ριζώνω μες στη Γης
νοώ τις γλώσσες της σιγής
σάρκα και σώμα και κορμί
θλίψη και πένθος και οιμωγή

πνεύμα και ιδέα και φτερά
πίστη και ελπίδα και χαρά
ο αυλός η σκέψη η μουσική
ξυήλη το όπλον το σπαθί

το αίνιγμα το μυστικό
το κτήνος το ερωτικό
ο Παν πυκνώνει τη στιγμή

και τραγουδά το Θείο Τραγί
ω πώς συμπλέκονται τα δυο
το αρσενικό το θηλυκό.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΓΙΟΥΒΕΝΑΛΗΣ V

2011-11-14T20:47:00.002+02:00

ΓΙΟΥΒΕΝΑΛΗΣ V

Ελευθερία είσαι μια σκύλα και θες ταύρους

να σε βατεύουνε ακούραστα όλη νύχτα

- πυρούς απ’ το αίμα κι απ’ τη μάχη μαύρους –

σκληρά και συνεχώς. Λοιπόν, αλύχτα

και ούρλιαζε, λυσσάρα μαύρη σκύλα,

ν’ ακούσουν κι άλλοι και όλοι τη φωνή σου

κι όπως σε γνώρισα εγώ στους πάντες μίλα

τα λόγια τα τραχιά της ηδονής σου.

Δεν αγαπάς παρά μονάχα τους βαρβάτους·

αυτούς ζητάς βαθειά μες στις λαγόνες,

μπήγεις τα νύχια σου στις πλάτες, στα μεριά τους

και να φουσκώνουν κάνεις όλους τους μυώνες.

Ηθικολόγους, φιλολόγους, λεπτολόγους

περιφρονείς και διώχνεις και χλευάζεις.

Ζητάς κορμιά. Του επιβήτορα τους μόγους

όλο απαιτείς και το καβάλημα προστάζεις.

Στον λαγγεμένο ύπνο σου τις πράξεις

του Έρωτα ονειρεύεσαι, και μόνο.

Αιματοπότισσα, φωτιά θα μας βυζάξεις

για να λυτρώσεις το αλύτρωτο – τον Χρόνο.

Γυναίκα πολυάνωρ, λιμασμένη,

θέλεις ανάριθμους τους άντρες για τη γέννα,

όλους μαζί, και τον καθένα να πεθαίνει

για τα παιδιά σου – κι ας μην δουν ποτέ κανένα.

Δείξε ξανά την τρομερή σου πύρινη όψη,

το από θάνατο όμορφο γυμνό κορμί σου,

γυναίκα μακελάρισσα που η κόψη

σπαθιών, και μόνο, ευφραίνει άγρια την ψυχή σου.

Θανατερή στην ομορφιά σου ανταύγεια

φλέγει κορμιά στον ίμερο – αμόνι

αόρατο που κάνει σκύμνους τα κουτάβια

και που τον σκύμνο ώς τον λέοντα ανυψώνει.

Οι κάλπηδες στο στόμα τους σε πιάνουν·

λιμοκοντόροι και γλυκόλογα· όλα ψέμα.

Να σε πλαγιάσουν θέλεις κι ας πεθάνουν.

Το σπέρμα που ζητάς είναι το αίμα.

Ελευθερία, οργισμένη μας αφέντρα,

ταύρους και τράγους στο άρμα σου μας ζεύεις,

μπροστά μάς σπρώχνει της Ανάγκης σου η βουκέντρα

κι ενόσω ρεύουμε και πέφτουμε θεριεύεις.

Ελευθερία, σαρκοβόρα κι αιμοβόρα

θάλασσα που τα πόδια για ν’ ανοίξεις

ένα και μόνον απαιτείς τη μόρσιμη ώρα –

να γκαστρωθείς· να γκαστρωθείς – και να μας πνίξεις.

Διψάς τον Θάνατο, Ζωή για να γεννήσεις.

Πεινάς τον Πόλεμο, γιατί πεινάς Ειρήνη.

Είσαι Αυτή. Λοιπόν, ας μας βροχθίσεις.

Ανάξιος είναι ο Κόσμος να σε κρίνει.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΣΑΠΦΩ ΙΙ

2011-09-23T16:50:00.002+03:00

ΣΑΠΦΩ ΙΙ

Ας δώσουμε ό,τι οφείλουμε στον Έρωτα.

Αφού τις μέρες θυσιάζουμε στον Άρη,

από της νύχτας τ’ ακριβά και τ’ αφανέρωτα

δεν θα ευδοκήσουμε το ελάχιστο να πάρει.

Ξάγρυπνες κάθε νύχτα. Ας φυλάξουμε·

στο πάναγνο, πανίερο νυχτέρι
όλες τις πράξεις τού Έρωτα ας πράξουμε
κι ας σκοτωθούμε με της σάρκας το μαχαίρι.

Ό,τι δεν είναι Έρωτας ο θάνατος
και είναι και το έχει και στη χλεύη
του σκουληκιού το παραδίδει· αθάνατος
ο Λόγος μου στο Σώμα που πιστεύει.
Να ‘ξερες, αχ, το πώς, το πόσο θέρομαι
και μόνο απ’ της δερμίδας σου την άψη.
Τους παγερούς και αδιάφορους εχθαίρομαι.
Μύριες φορές η όψη σου ας με κάψει.

Ήριννα, της αγάπης μου αλλώνυμη,
έλα σε μένα κι άσε πια την ηλακάτη·
μη φεύγεις πάντα, μη μ’ αφήνεις μόνη, μη,
χορδή της Λύρας μου και πρώτη και υπάτη.
Ανάξιά σου πάντα τ’ άλλα γνέματα·
σάρκινο πλέκουνε τα σώματα υφάδι·
λούσου μες στης αγάπης μου τα αίματα –
μια μουσική με το φιλί και με το χάδι.

Οι κνήμες, οι μηροί, τα μετατάρσια,
οι πλάτες, η γαστέρα, το κεφάλι,
όλα σου τα οριζόντια και τα εγκάρσια
πλασμένα για της Κύπριδος την πάλη.
Τα μέλη σου, τα στήθη σου τ’ ανάγλυφα
πόσες φορές δεν μ’ έχουν θανατώσει,
κάθε που τα φιλούσα και που τα ‘γλειφα
πίνοντας την πικρή τής σάρκας γνώση.

Γδύσου λοιπόν. Θανάσιμη γυμνότητα,
σε σένα όλες τις λέξεις θυσιάζω,
γλυκιά μου καμπυλόσχημη αγριότητα,
να τραγουδώ με κάνεις και να ουρλιάζω.
Το σώμα σου που ολόγυμνο μού δίνεται
πώς τη γδυτή ψυχή μου μεγαλώνει
και πώς η Γλώσσα απ’ τα φιλιά σου λύνεται
κι η Λέξη της τη σάρκα αποθεώνει.

Τα σώματα, τα σώματα, τα σώματα·
άκρατος οίνος για το υπέρτατο μεθύσι
της σάρκας οι χυμοί και τα αρώματα.
Η φλόγα που με ανάβει θα με σβήσει.
Τα δυο κορμιά που ως ένα περιπλέκονται,
δεμένα, τις ψυχές ελευθερώνουν·
στους λεύτερους τα πάντα επιτρέπονται,
οι ελεύθεροι τα πάντα δικαιώνουν.

Της πράξης την υπέροχη ωμότητα,
γυμνή κι εγώ, με άλλη ψυχή την ντύνω·
σε σμίγω με του ζώου την αγνότητα
ταιριάζοντας το Ρόδο με τον Κρίνο.
Τα σώματά μας δες πώς σοφιλιάζουνε
σοφά τα δυο μαζί περιπλεγμένα
κι άκου πώς ψιθυρίζουν και φωνάζουνε
και πώς γεννούν το ένα τ’ άλλο δίχως γέννα.

Να σε ξαπλώνω πίστομη και ανάσκελη,
στα τέσσερα ξανά, ξανά ριγμένη,
ανάστροφη και πλάγια και διάσκελη,
παντού με τρόπους χίλιους φιλημένη.
Η σάρκα είναι του Λόγου η αποθέωση,
τα χώματα του Θείου τ’ αντιστύλια·
η σύμμειξη και φόνος κι εξιλέωση·
τα πάνω πώς φιλούν τα κάτω χείλια…

Όταν δεν σ’ έχω πλάι μου και αγγίζομαι
εσένα πάλι επάνω μου αγγίζω,
σε σένα πάλι αργά-αργά βυθίζομαι
τα δάχτυλα βαθειά μου όταν βυθίζω.
Ξένη του κόσμου αγάπη κι ασυνήθιστη
στα σπλάχνα μου ριζώνει και με ορίζει·
στους κυκεώνες των καιρών αβύθιστη
ψυχή και πήρα το κορμί σου μετερίζι.

Εγώ που όλα τ’ απίστευτα τα πίστεψα
και που τ’ αβίωτα τού κόσμου τα έχω ζήσει
στον Έρωτα και μόνον μέσα αλήθεψα
και εφταπάρθενη σού δόθηκα ως Φύση.
Και τι να καταλάβει ο κόσμος, Ήριννα,
από το τρυφερό, σκληρό μας φύλο·
κόσμος ψυχρός – μα εντός μου λόγια πύρινα·
λένε της Λέσβος την αγάπη για την Τήλο.

Κι ωστόσο διωκόμαστε απ’ τον Όλεθρο·
κι αφού κάθε στιγμή παραμονεύει,

θα ορκίζομαι με πείσμα στο Ανώλεθρο

κι η Λέξη μου τους τάφους θα φονεύει.

Τα δυο περιπλεγμένα μας τα σώματα,

όσο κι αν φλέγονται και ό,τι κι αν τα φλέγει,

έχουν τ’ ομοιοτέλευτο στα χώματα.

Μα η Ποίησή μου στον Αιώνα θα σε λέγει.

ΓΙΟΥΒΕΝΑΛΗΣ ΙV

2011-09-19T01:08:00.003+03:00

ΓΙΟΥΒΕΝΑΛΗΣ ΙV

Mόνη πιστή ερωμένη μου, Οργή,
της κάθε νύχτας σκοτεινή Kυρά μου,
κάθε ίνα του κορμιού μου σε καλεί,
τη μήτρα σου γυρεύουν τα παιδιά μου.
Σάρκα που ιδέα σε είπανε, Εσύ
πηγή στερνή και πρώτη του Έρωτά μου,
να σε κοιμάμαι θέλω, τρομερή
πίστη κι ελπίδα· θλίψη και χαρά μου.

Μόνη πιστή ερωμένη μου, Οργή,
την ομορφιά σου πια ποιος διακρίνει·
τώρα που αδειάζει κι όλο αδειάζει η Γη
τη γύμνια μου η σάρκα σου θα ντύνει.
Σε σένα μόνον δέεται η Ψυχή,
μεστώνει αργά και με το ξίφος λύνει
τα αινίγματα που θέτει η Εποχή·
τη βλέπει, τη ζυγίζει και την κρίνει.

Μόνη πιστή ερωμένη μου, Οργή,
διώξε από πάνω μου όλες τις καμπύλες
και σκλήρυνέ με, κάνε με τραχύ,
να με μισούν οι σκύλοι και οι σκύλες
που μόνο τρων και καβαλιούνται, Οργή·
και λεγεώνες κάνε με και ίλες·
τον έναν πλήθυνέ τον πάλι, Εσύ,
και στήσε τον κριό μπροστά στις Πύλες.

Μόνη πιστή ερωμένη μου, Οργή,
στα πόδια σου τον βίο μου αποθέτω·
το σώμα προσφορά και προσευχή
η Γλώσσα που, Οργή, σού καταθέτω.
Είσαι η Ανάγκη. Κάλπασε γοργή.
Έσο η Φωνή. Το στόμα μου απελθέτω…
Και υποψάλλω – Οργή, Οργή, Οργή –
Οργή – η Βασιλεία σου ελθέτω.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΓΙΟΥΒΕΝΑΛΗΣ VIII - Totentanz

2011-09-03T11:42:00.013+03:00

ΓΙΟΥΒΕΝΑΛΗΣ VIII
Τotentanz

«Aς τραγουδήσουμε όλοι με ελαφρά φωνή
τη χαρούμενη επωδό… Dies Irae…»
Hector Berlioz

Σπορά κακή, παιδιά, σπορά των στείρων,
σφαγείς και πόρνες μέλλοντος αιώνος,
ακρίδες, λοιμική των πέντε ηπείρων
κι όπου ζωή και όποια κι όπου χρόνος,
άχθος του κόσμου, τέκνα της μωρίας,
κατέναντί σας προφητεύω μόνος·

παιδιά προπάτορες της κτηνωδίας
που πριν να γίνετε ήδη τη γεννάτε,
φρίκη φρικτότερη της Ιστορίας,
έγκλημα που απ’ το έγκλημα βαστάτε·
έντερα τέρατα, αχαμνά θηρία,
πείνα κακή συνέχεια που πεινάτε·

φαλλοί ορθοί και χάσκοντα αιδοία,
σε μία λέξη μόνον εξαντλείστε
– λαγνεία και λαγνεία και λαγνεία –
παιδιά που, αλίμονο, παιδιά δεν είστε.
Τρεις τρύπες όλες κι όλες σάς ορίζουν·
είστε αυτό· αυτό, κι ας το αρνείστε.

Εμέσματα από σάρκα – που σαπίζουν –,
η καταβόθρα να κι ο καταπιώνας,
αρσενικές και θηλυκοί που ερίζουν
για κάτι κόπρανα – ιδού ο αιώνας·
για κάτι κόπρανα – ιδού ο βίος,
απέραντος κι ατέλειωτος κοπρώνας.

Το αχρείο, η αχρεία, ο αχρείος·
όλοι· παιδί και μάνα και πατέρας·
τι κόσμος τακτικός, λαμπρός και λείος,
καλός και αγαθός στο φως της μέρας·
μα πώς αλλάζουν όλα στο σκοτάδι
και πώς μιλά το ανθρωποφάγο τέρας·

αλληλοφάγωμα – χώρια κι ομάδι –
βατέματα των πάντων με τους πάντες,
κορμιών, φαγιών, υγρών περιπλοκάδι
πολύφυλο, πολύτροπο, απ’ τις μπάντες
όλες, της ηδονής ψυχρή επιστήμη,
κρέατα ταιριασμένα σε γιρλάντες

κι όλα καθρέφτες του αίσχους κι όλοι μίμοι·
κι ο ένας περασμένος μες στον άλλο
και σκέψη μια που ενώνει σας ταξίμι –
«Να μου τον βάλεις και να σου τον βάλω,
από τα μπρος, από τα πίσω, πάνω ή κάτω»
κι ολάκερη η αρετή σας στον καβάλο

να γέμει το πιθάρι δίχως πάτο.
Στο έντερο τον κόσμο έχετε ρίξει
και στα παιδιά σας λέτε, «Αυτό είναι· φά’ το».
Χαύνοι, δειλοί και λαίμαργοι από πλήξη,
το έντερο εξωθώντας στο κεφάλι
με τους βορβορυγμούς του έχετε πνίξει

το πνεύμα· κι ιερείς του οι κοπρολάλοι·
αποπατήματα στο εξής οι σκέψεις
για να ταΐζουν κι άλλο την κραιπάλη.
Για τον σφαγέα, πόρνη, θα χορέψεις,
σφαγέα, για την πόρνη εσύ θα σφάξεις·
του αίματος, του σπέρματος οι τέρψεις

μικρύναν σε καμώματα τις πράξεις.
Η μάνα τού ενός πόρνη τού άλλου.
Σπορά κακή, ως τέτοια θα υπάρξεις·
συ απαρχή του τέλους του μεγάλου
που ήρθε, που είναι εδώ και που θα έρθει·
παραλλαγές του οχεικού του ζάλου –

τέτοια γεννούν κι ορέγονται οι στέρφοι·
σκύλα ο πατέρας έχει εδώ την κόρη,
το αδέρφι μαρκαλά ξανά τ΄αδέρφι,
καβάλα η μάνα στο ίδιο της τ’ αγόρι…

* * *

Κι εγώ, σπορά κακή, εδώ που γράφω,
τις ανομίες σωρεύοντας σε όρη,

φωνή ζωής ερχόμενη απ’ τον τάφο,
κατέχω του Κακού την τέλεια γνώση·
την Ιστορία στο αίμα ξαναβάφω
και το Κακό το έχω ενσαρκώσει·
στη βούληση, στη σκέψη και στην πράξη
έχω βιάσει, αρπάξει και σκοτώσει.

Την πεμπτουσία έχω αποστάξει
κάθε κακού στον κόσμο που ριζώνει·
κι έχω παντού κατάματα κοιτάξει
την πείνα που τη μηχανή ψυχώνει,
τον κώδικα που συνιστά τα όντα,
αυτό που τα γεννά και τ’ αναλώνει·

τα μέλλοντα έχω δει μες στα παρόντα,
το αλύτρωτο επίσταμαι του χρόνου
και σ’ όλα κατοικώ τα παρελθόντα·
έχω βρεθεί στην Αίθουσα του Θρόνου,
λαούς κι αιώνες έχω διαφεντέψει,
την εντολή ξεστόμισα του φόνου

και με τους νόμους που όρισα έχω κλέψει
ζωές ανάριθμες· τους εαυτούς μου
μ’ όλων των άλλων πλήθυνα την πέψη.
Γαμψώνυχες και ράμφη, δόντια ο νους μου.
Δεν σταματάν ν’ αλέθουν οι σιαγόνες
τη Γης απ’ άκρη σ’ άκρη – εμένα ρους μου

της Ιστορίας ο ρους – με λεγεώνες
που πάντα προχωρεί ποδοπατώντας
και γέρους και αρρώστους και λεχώνες,
βρεφών τα καύκαλα στις πέτρες σπώντας,
μπουκώνοντας το στόμα των φασγάνων
μ’ εγκύους, και τα έμβρυα κρεουργώντας·

στρατοί, πιστοί στη δούλεψη τυράννων,
το έγκλημα δουλεύουν και παχύνουν
τις πόρνες των πυγμαίων και των νάνων.
Αυτοί και μόνο αυτοί στη Γη θα μείνουν.
Νάνοι της Γης οι μόνοι κληρονόμοι
για ν’ αφοδεύουν, να ξερνάν, να φτύνουν

πυγμαίους εαυτούς· ως μόνοι νόμοι
και μέτρα και σταθμά που θα μετράνε,
θα κρίνουν, θα δικάζουνε, οι δρόμοι
θα σφραγιστούν εξόν απ’ όσους πάνε
σ’ αυτούς και στα παιδιά τους και στα εγγόνια·
κι όλα έτσι θα περνούν, θ’ ακολουθάνε

μια χθαμαλή ζωή, χρόνια και χρόνια·
κάθε λεπτό τους μάταιο θα βαραίνει
Γη κι Ουρανό, και μια άλλη καταφρόνια
όλων προς όλους όλο θα πληθαίνει.
Γάλα δεν θα ‘χει η μια για τα παιδιά της
κι απ’ την ντροπή θα ρεύει, και θ’ αξαίνει

το φάσμα του λιμού κι ο εφιάλτης,
και μέσα στα μετάξια της η άλλη
όλο και θα χαϊδεύει τα μεριά της
θηλάζοντας του νάνου το κεφάλι.
Κι αυτός – σκυφτός στ’ αρμυρωμένο στόμα.
Θα πίνουνε, θα γλείφονται, και πάλι

απ’ την αρχή θ’ αρχίζουνε, κι ακόμα
θα φτάνουνε κι οι δυο τους ώς το πνίγος·
στης λασπουριάς θα σέρνονται το στρώμα·
το χαμωκύλισμα ο αιώνιος τρύγος,
για χαμωσούρσιμο μονάχα η πείνα
κι όλα νεκρά· τα ρίγη δίχως ρίγος.

Ίδια κι ανάλλαγα· κι αυτά κι εκείνα.
Τέφρα και χώμα πάντα το προσφάι·
σκαμμένες απ’ τη σάρκινη αξίνα,
τρωμένοι απ’ το γλωσσίδι που μιλάει
– την ίδια πάντα, μία μόνο λέξη –
κι απ τ’ αρμυρό το σάλιο πλημμυράει

και παίζεται και παίζει για να παίξει
και γαργαλάει μαζί και γαργαλιέται
σε όλους τους ρυθμούς για να χορέψει,
πότε σχεδόν οκνό ν’ αργολυγιέται
και κάθε λίγο αλλάζοντας τη στάση
μπρος-πίσω πάλι ξέφρενο να σειέται·

να τρώγεται, να τρώει για να χορτάσει
κι έτσι απ’ το σπέρμα ως είναι γεμισμένη
και πριν καλά-καλά να το ξεράσει
γι’ άλλον να στήνεται και να προσμένει
τον δεύτερο, τον τρίτο, κι άλλον, κι άλλους
κι όλους μαζί, μαζί η τουρλωμένη

πυγή τους αναρίθμητους πασσάλους
ακόρεστη να πίνει και να παίρνει
όλους – και τους μικρούς και τους μεγάλους.
Σκλάβους πλεχτούς το μύρρινον να σέρνει
τους γάτους, τους γαϊδάρους, τα κοκόρια
που αυτοκαλούνται άντρες· να προσφέρνει

ό,τι μπορεί ο καθένας τους· τ’ αγόρια
αυτό που, αν σηκωθεί, ποτές δεν πέφτει,
μυρίζοντας τα ξένια μεσοφόρια,
κι οι γέροι, ισοσκελίζοντας το ξέφτι
τού κάποτε εαυτού τους, χρήμα, χρήμα.
Στα τέσσερα ο παράς λοιπόν παντρεύτη

την ομορφιά. Στα τέσσερα ώς το μνήμα –
έτσι προστάζει τώρα κάθε ανάγκη,
γονατιστές, γονατιστοί απ’ τη λίμα
μαϊμούδες και ουρακοτάγκοι.
Χαϊδολογιούνται τα έξυπνα πιθήκια·
οι αρλεκίνες και οι σαλτιμπάγκοι

ουρά· εσμός κι αλαλαγμός στα ψίκια·
για τα πορνοκαμώματα καμάρι·
με τ’ αχαμνά κερδίζουνε οφίκια·
των βογγητών πολύφωνο τροπάρι,
των «αχ» και «βαχ» στεντόρεια ψαλμωδία
και να ευλογά ο παπάς μες στο παζάρι

την ιερή αγοραπωλησία.
Και μες στις εκκλησιές τους καβαλιούνται.
Στη σύμπασα του κόσμου ιστορία
σπουδαίοι από το πράμα τους λογιούνται·
στης Γης όλα τα πλάτη και τα μήκη,
άντρες, γυναίκες, όλοι τους, καυχιούνται

για εκείνο που μπορεί κάθε πιθήκι.
Αυτά αυτοί· κι εκείνα εκείνοι· κι όλοι
ευδοκιμούν κι αγαλλιούν στη φρίκη·
τα πρόσωπα εναλλάσσονται, μα οι ρόλοι
ανάλλαγοι στο θέατρο του κόσμου –
ο βάτταλος το αιώνιο αραξοβόλι

και μόνο η λέξη «πάρε», οι λέξεις «δος μου»
στις γλώσσες και στα κρέατα επάνω·
«δικό μου» και «δική μου» και «δικός μου»,
το «τι μου κάνεις» και το «τι σου κάνω»
οι ανεξίτηλες γνωστές σφραγίδες·
το «τι κερδίζω εγώ» «κι εγώ τι χάνω»

πληβείους δένουνε και παραλήδες·
βλήτρα και τροχαλίες, παξιμάδια,
της μηχανής ελάσματα και βίδες,
τα ξίγκια, τα μυαλά και τα γλυκάδια·
οδός βασιλική, σπέρμα και βία,
φιλιά των κάλπηδων, λογάκια, χάδια,

να ποιοι ζητούν στον κόσμο αθανασία,
να ποιοι ζητούν αιώνιο τον εαυτό τους –
οι που έχουν κι οι που νείρονται εξουσία
κι οι έσχατοι που θέλουν σαν τους πρώτους
κι άλλη ζωή, από τον τάφο πέρα,
κι εκεί για να ταΐζουν τ’ απαυτό τους.

Μολεύει κάθε ανάσα τον αγέρα.
Νέκρα επιστρέφουν στη ζωή τα χνώτα,
προσθέτοντας στη λέρα κι άλλη λέρα·
αυτό του καθενός κεραία ή γιώτα.
Ο Κόσμος τού κοσμάκη πλέον λεία.
Ψυχές γριές σε σώματα όλο νιότα

κι όλη σαπίλα η πέρπερη υγεία.
Χαράσσοντας παντού μ’ όλους τους τόρνους,
ας γράφεις όπως θες την Ιστορία,
με άμφια ιερά και με κοθόρνους,
κόσμε, χρωστάς, χρωστάς την ύπαρξή σου
σε πόρνες, σε πορνοβοσκούς και πόρνους.

* * *

Στην κόπρο αργοβύθισμα η ζωή σου.
Ένας σκοπός στο ίδιο το σουραύλι –
Ζωή, Ζωή, ασελγούνε στο κορμί σου.
Βινητιούν της πάσας γης οι φαύλοι.
Να η παρδάλω αιώνια ακολουθία –
οι λάσταυροι, οι τρίβαλοι, οι σαύλοι,

οι πορνομύστες, τα χαμαιτυπεία,
οι παιδοκόρακες κι οι μυζουρίδες,
οι μοίχαινες και τα πορνοβοσκεία·
φοινικιστές και κυσσοβακχαρίδες,
λεροί, χαυνόπρωκτοι, χαυνοπολίτες,
τριβάδες, μανιόκηποι, εταιρίδες,

πρωκτόσοφοι, επιβήτες, συβαρίτες,
σπατίλουροι, κουρβιάρες, θηλυδρίες,
λαίσκαπροι, ανδροπόρνοι, αρσενοκοίτες·
τριέμβολοι, οιφολίδες, λαισποδίες,
θηλύστολοι, εδρόστροφοι, αβροβάτες,
ανασεισίφαλλοι, περιβασίες,

αρρητουργοί, αιμομίχτες, κτηνοβάτες·
χοιρόθλιβες, διαμηριστές, συβάδες,
πορνοδιδάσκαλοι, οπισθοβάτες,
δωσίπυγοι, ονθολάτρες, χαμευνάδες,
γνάθαινες, κυσσονίπτες, παλευτρίδες,
οπιπτευτήρες, κόββαλοι, σκαμμάδες,

πόσθωνες, μοιχοτύπες, λαγηνίδες·
αρρενοφθόροι, παρατετλιμένοι,
ορχιπεδώντες, σάθωνες, μαχλίδες,
θηλυμανείς, κιδάφες, αργασμένοι,
λεκτροχαρείς, κοπρώνες, εκτομίες,
πιθηκαλώπεκες, εξωνημένοι,

κολλοποδιώκτες, μάργοι, βδελυγμίες·
μειξοπαρθένες, φάλλωνες, τζουτζέδες,
λώτακες, πασιπόρνες, κινησίες,
ματρύλλες, έκφαυλοι, παρακεντέδες,
λυσίζωνοι, κοπρίες, πορνογράφοι,
ολισβολάτρες, κνώδαλα, λακέδες·

επιμοιχεύοντες, κιναιδογράφοι,
παιδνοί, δυσέραστοι, πρωκτοτηρούντες,
καταδακτυλιστές, ρυπαρογράφοι,
πυγόστολοι, αινόλεκτροι, σαυλούντες,
αταύρωτοι, συβάλλες, μοιχοτρόποι,
κοπραγωγοί, μωροί, αποψωλούντες•

διαπαρθενευτές, γυναικοκλόποι,
δύσγαμοι, ξεινοβάκχες, πορνοδύτες,
πυγιστές, αροτήρες, γαμοκλόποι,
δεικτηριάδες, βρώμοι, φαμελίτες,
νώθουροι, φιλοπάρθενοι, κωθώνια
κι όλοι – δυο λέξεις – πόρνες και κοπρίτες·

ανδρείκελα, ανδράποδα, καπόνια·
κι απ’ όλα χρυσαφίζουν οι ρουφιάνοι·
αυτά των σπλεκωμάτων τα ζακόνια·
ετούτο των κρεάτων το χαρμάνι·
μύρια τα ονόματα, το πράγμα ένα
και κοπριήμετος το ανθρωπομάνι.

* * *

Παντού μηδέν και σε όλα το κανένα
κι απ’ το μηδέν βαραίνουν και στενάζουν
η Γης κι όλα τ’ αγνά και τα παρθένα•
κι όμως φωνή δεν έχουν – κι ας σπαράζουν·
μαραίνονται πριν καν αρθρώσουν λέξη
και μια ανημπόρια όλο μηρυκάζουν

και παν σφαχτά κατά πως θα επιλέξει
τον τόπο και την ώρα το χρυσάφι
και ψευτοζούν για όσο αυτό επιτρέψει·
κι ύστερα πια – οι συλημένοι τάφοι·
ατίμωση κι εκεί κι ανάσταση όχι.

* * *

«Τέτοια η θέση σας, η Ιστορία γράφει,

ζωή δειλή, φραγμένη, σε μια κώχη,
κι όταν θελήσω, θάνατος· τελεία.
Κράτος ζητώ και πάω μ’ αυτόν που το ‘χει.
Πες με όπως θες, μα Εγώ η Ιστορία.
Τα πράγματα Εγώ θα καταγράψω,
Εγώ θα ορίσω δίκαιο και αδικία,

Εγώ θ’ αναβιώσω ή θα θάψω
μια και για πάντα ό,τι μου αρέσει·
και πάλι Εγώ, Εγώ θα κατακάψω
και θα τα βγάλω όλα από τη μέση,
αυτά που του κορμιού μου δεν ταιριάζουν
και μες στη Βίβλο μου δεν έχουν θέση.

Τα πάντα με αφορούν, μα δεν μου αλλάζουν
τον ρου και τον εσώτατο πυρήνα.
Είμαι παντού. Κι ας μην με ονομάζουν,
βρίσκομαι μέσα σ’ όλα· και σ’ εκείνα
που δείχνονται να ζουν λευτερωμένα·
αρκεί να το προστάξω, και η πείνα

τα μαστιγώνει κι έρχονται σε μένα·
τα πάντα πια· τα πάντα κατακλύζω.
Νόμος μαζί και Δήμιος στην αρένα.
Κράτος και Βία Εγώ κι Εγώ ορίζω
πως η Πραγματικότητα αλήθεια.
Τα έξω φέρνω εντός· περιφιμίζω

ακάθεκτη και εισβάλλω ευθύς στα στήθια·
αλυσοδένοντας μυαλά και χέρια
και τη σκλαβιά την έκανα συνήθεια·
δένω τη Γη· θα δέσω και τ’ αστέρια
με το ασύντριφτο αράχνειο πλέγμα·
επί ποινή θανάτου τα μαχαίρια

έκανα όρο ύπαρξης· το φθέγμα
αυτό και θέσφατο σ’ όλα τα χείλη
και σ’ όλες τις μορφές με όποιο δέρμα.
Είμαι η Μεγάλη Οδός, η Ευρεία Πύλη,
η Λεωφόρος, το Αναπόδραστο όντως,
είμαι η Πέτρα, ο Πετράς και η Σμίλη,

είμαι ο Κόσμος όλος του Παρόντος,
του Μέλλοντος ο Δρομοδείχτης μόνος
κι ο Επιβιώσας Είς του Παρελθόντος.
Πριν από Εμένα δεν υπήρχε Χρόνος,
μετά από Εμένα Χρόνος δεν θα υπάρξει.
Μια και για πάντα δόθηκε ο τόνος,

μια και για πάντα αυτός – και δεν θ’ αλλάξει –
αφότου Εγώ γεννήθηκα, η Μία,
η Απροσμάχητη Καινούργια Τάξη.
Τίποτα εκτός Εμού δεν έχει αξία,
θνησιγενές ό,τι άλλο ανασαίνει.
Το όνομά Μου γράφε – Ιστορία».

Αυτά η κυρά κι η δούλα της σωπαίνει.
Η Γη έχει τα πάντα παραδώσει·
ξεχερσωμένη και ξεπορνεμένη…

* * *

… Μα ποια κρατά βαθειά της κρύφια γνώση,
απρόσιτη κι ανέγγιχτη – και ανθίζει;
Ποιο σπλάχνο της αργά θα μεγαλώσει,

ποια εκδίκηση το κύμα τονθορίζει;
Ποια γέννηση προλέγουνε τα φύλλα
και ποιο παιδί ο βράχος σχηματίζει;
Λεχώνα η Γη και δαγκανιάρα σκύλα,
κάποιον υιό στον κόρφο της βυζαίνει.
Στων χλευαστών δεν απαντά το «μίλα»,

μα μόνον υπομένει, περιμένει…
Και τον κρατά σφιχτά πάνω στα στήθη,
στην τόση της ντροπή ευλογημένη,
κι ένα πανάρχαιο λέει παραμύθι
από νερό, φωτιά, αγέρα, χώμα,
από απλωσιές, από ύψη κι από βύθη

από ανοιχτούς ορίζοντες κι ακόμα
απ’ ό,τι ελεύθερο γοργά καλπάζει –
κι έτσι του πλάθει στον πηλό το σώμα
και τα σημεία επάνω του χαράζει
του Έρωτα, της Μάχης, της Ειρήνης
και με χαρά κρυφή τ’ αναδιαβάζει.

Μα πόση στη χαρά της μέσα Μήνις
και μες στην τρυφεράδα της την τόση,
πόση κραυγή, κραυγή Δικαιοσύνης.

* * *

«Σε σένα, γιε μου, λέει, έχω πυκνώσει.
Είσαι η σκέψη, η βούληση, η πράξη.
Το χώμα που το χώμα θα λυτρώσει.

Είσαι ο ακριβός Λαός που θα υπάρξει
σε πείσμα των καιρών και των ανθρώπων
κι από ντροπής ζυγό θα με απαλλάξει.
Απαύγασμα των χρόνων και των τόπων,
Ζωή Ζωής, Λαέ Λαών, παιδί μου,
Τρόπε εσύ υπέρτατε των Τρόπων,

γείρε στη Γη σου κι άκου τη φωνή μου.
Εκεί, ο πηλός, τους ουρανούς θα σμίξεις.
“Γίνου Οργή και φόνευε” η ευχή μου.
Με τον Θυμό το πέρασμα θ’ ανοίξεις
τα γάργαρα νερά για να κυλήσουν·
θα ξεδιψάσεις, γιε μου, και θα πνίξεις

ωσότου οι έρημοι όλες να χλοΐσουν.
Αλλιώς τον άξονά μου θα κινήσεις.
Θα δράσεις σαν ανέκαθεν να ήσουν
και σαν εντός σου οι ορμές της φύσης
να δικαιώνονται όλες. Εξουσία
σού έδωσα, η Γη. Θα την ασκήσεις.

Αιχμή μου εσύ κι εγώ η παρουσία
η πανταχού. Με ξίφος και με δόρυ
δι’ εσού η Γη θα δείξει απανθρωπία.
Θα ‘σαι η κατεβασιά μου από τα όρη
κι απ’ τους ωκεανούς η ανάδυσή μου.
Το ζώο εντός σου θα σου λέει “Προχώρει”

και θα σε φλέγει ο λίβας μιας ερήμου·
θα σε παγώνει η πνοή των πόλων
και λέξη σου θα γίνεται η κραυγή μου.
Θα στέκεις ένας εναντίον όλων,
μα εσύ θα λες πως ο εχθρός δεν φτάνει.
Κατέναντι των όποιων εικοβόλων

θα ‘σαι το μελανόπυρο μου ασλάνι,
το στερνοπαίδι μου εις τον αιώνα,
ο γιος που γέννησα για να πεθάνει.
Σε έδεσα σταγόνα τη σταγόνα,
σε έχτισα χαλίκι το χαλίκι,
στον ύπατο σε παραδίδω αγώνα

για να υπάρξει πριν το Τέλος Δίκη.
Σε καρτερούσα χρόνια μύρια, γιε μου.
Στον κόσμο δώσε αυτό που του ανήκει.
Πατέρα, Εραστή και Αδελφέ μου,
εγκλήματα ων αριθμός ουκ έστι
με αμαύρωσαν· κι όμως εγώ ποτέ μου

δεν τ’ αποδέχθηκα. Η Γη σου. Δες τη.
Κατέφαγε το πρόσωπό της λέπρα.
Όπως τη βρήκες κοίτα τη και πες τη.
Τα έλκη μου όλα κάθισε και μέτρα,
με σταθερό και ατάραχο το βλέμμα,
εσύ που είσαι φλόγα κι είσαι πέτρα».

* * *

Ωκεανός βουίζει εντός του το αίμα,
τα πέτρινα σαλεύουνε λιοντάρια
κι όλο ξεχύνεται το πύρειο ρέμα.
Βλέπει παντού της ασχημίας τα χνάρια
και αυστηρός τα πράγματα ζυγίζει.
Ελευθερία ορέγεται καθάρια

και καταγής το βλέμμα του γυρίζει.
Κι έτσι όπως σιωπηλός ταυροκοιτάζει
τον θάνατο που τη Ζωή εμποδίζει
κι ένα προς ένα τα αίσχη εξετάζει
και σ’ όλα έχει ακλόνητος εγκύψει,
πριν απ’ το χέρι του, το βλέμμα σφάζει.

Και ηχεί και της απόφασης η λήψη
μεταλλική και πέτρινη εντός του.
Πριν καν επιτεθεί έχει ενσκήψει
στον κόσμο με το μένος του πυρός του
και αγέρωχος τα είδωλα γκρεμίζει
και ορθώνεται και γίνεται ο Εαυτός του.

Ακούει το φίδι σε όλα να σφυρίζει,
το σφύριγμα το καθετί να πνίγει,
προσεύχεται φορά στερνή – και αρχίζει.
Κανείς απ’ την Οργή δεν θα ξεφύγει
– χλωμιάζει το χρυσάφι μπρος στο ατσάλι –
σε τούτο η τυραννίδα απολήγει,

στο πλέον αιματόβρεχτο μασάλι.
Τροφή για τα ζαγάρια τα ζαγάρια.

* * *

Και με σφιγμένα δόντια υποψάλλει:

«Κανείς κανάγιας και καμία κάργια
μ’ όποια τσαλίμια δεν θα με γλυκάνει.
Είδα τα πάντα σύμμιχτα κι ανάρια.

Όλο ετούτο πρέπει να πεθάνει.
Και θα πεθάνει. Εγώ θα το σκοτώσω.
Πικρός ως Θάνατος που καταφθάνει
Εκδικητής, εγώ θ’ ανταποδώσω
στα εγκλήματα τη βία την υπάτη.
Ταχύς θ’ αποθερίσω και θα οργώσω

ώσμε που βλέπει της ψυχής το μάτι.
Θα σε τελειώσω, κόσμε, θα σε πάψω.
Τη βούλησή μου μάθε την εσχάτη.
Ακόμη και τους τάφους θ’ ανασκάψω.
Στην ίδια σου την κόπρο αφού σε πνίξω,
τον θάνατό σου σύσσωμο θα θάψω.

Κι αφού κουφάρι στα σκυλιά σε ρίξω
και πω “Αυτό που έπρεπε έχει γίνει”,
μες στη γλαυκή πυρά μου θα σε τήξω,
θα σε ποντίσω μες στη λησμοσύνη.
Είμαι η μοίρα η μόρσιμη και η ώρα.
Σπορά κακή, σπορά σου δεν θα μείνει».

Το άλλοτε και αλλού εδώ και τώρα.
Λαμπρός ως ήλιος μαύρος που ανατέλλει,
στο στόμα του η εκδίκηση οπώρα
ώριμη και γλυκιά· σπλάχνα και μέλη
ευφραίνει, δυναμώνει, πλημμυρίζει·
του αίματος η γεύση υδρομέλι

κι η πύκνωση αυτός που ξεχειλίζει·
του πόθου και του πάθους η πλημμύρα,
μες στη φωτιά το παν αναβαπτίζει
και επιπίπτει άφευκτος ως μοίρα,
ως τελικό του κόσμου πεπρωμένο
και σταματά της Ιστορίας τη σπείρα.

«Όσο μικραίνεις, κόσμε, θα σκληραίνω.
Και το ελάχιστό σου θα διώξω.
Ό,τι από σένα στις ψυχές κρυμμένο
θα το περάσω στο μαχαίρι κι όξω
τα έντερα που έγινες θα χύσω.
Γοργά θα σε λιανίσω, θα σε κόψω

αργά και πουθενά δεν θα σ΄αφήσω
ορθό· και θα σε πνίξω μες στην πίσσα,
σε κάθε κώχη θα σε κυνηγήσω,
κάθε ψυχή που δούλωσες με λύσσα
θα τη χτυπώ και θα τα ξετρυπώσω
εκείνα που καμώνονται τα ίσα,

εκείνους που πουλιούνται όσο-όσο
κι εκείνους που πωλούν και αγοράζουν
και λεν “Eχω για όλα να πληρώσω”.
Kανένας γυρισμός· δεν κατευνάζουν
τη Γη εντός τα όποια παρακάλια•
τα λόγια τα μεγάλα που φωνάζουν

δεν είναι παρά σάλια, σάλια, σάλια.
Ούρλιαζε όσο θέλεις και αλύχτα,
κόσμε, κι ας είσαι σ’ όλα τα κεφάλια
τώρα μιλά η Εκδίκηση και η Νύχτα
της ανομίας σωπαίνοντας τη μέρα.
Δόντια, η Γλώσσα, έκανες· για δείχτα

και μπήξε τα και οσμίσου τον αγέρα,
αλάθευτη, ψυχή μου λαγωνίκα,
των ψευδολόγων σάρκα μου φοβέρα
των κόσμων όλων που λειψούς τους βρήκα
και μέσα μου τους έχω δοκιμάσει
στο μέταλλο που η μάνα μου η Λύκα

το έχει στο κορμί μου ωριμάσει
και το ‘χει στη ζωή βαθειά φυτέψει
και που με αυτό κι εμένα έχει θηλάσει».

* * *

Η πράξη που στοχάζεται κι η σκέψη
που πράττει· πίστη ένσαρκη που θέλει
και θέληση στη Γη που έχει πιστέψει

μια και για πάντα και παντού αναγγέλλει
της Γης τον Λόγο υψώνοντάς τον όρος
σπαράζοντας των σκύλων την αγέλη.
Πυριγενής, πυρίστακτος, πυρφόρος,
ένορχος, αρσενόθυμος, τιγρώδης,
η τελευτή, ο θάνατος, ο μόρος,

κατάμεστος, κατάστερος, τυφώδης,
ο γρόνθος και το λάκτισμα της Τύψης,
γήινος ουρανός και ερεβώδης·
πατέρας του Θυμού και γιος της Θλίψης,
ο ηχηρότατος πανάγριος γέλως,
αυτός το ολοκαύτωμα της σήψης,

το ξίφος και το δόρυ και το βέλος,
ο που της Ιστορίας καθαίρει το άγος,
αυτός το αιμοσφράγιστο το τέλος.

* * *

Και λεν οι κόπροι, «Ιδού ο Ανθρωποφάγος,
ο Δαίμονας, το Τέρας και το Κτήνος,
ο Πρίγκηπας του Σκότους και ο Μάγος».

Έτσι μιλάει ο κάθε αρλεκίνος
κι οι πόρνες αρχινούν την κατηγόρια
και λεν, «Αυτό που ζούμε – όχι Εκείνος –,
τέτοια ζωή στις κόρες μας, στ’ αγόρια
διδάξαμε κι αυτό να συνεχίσει».
«Βατράχια, του ανθρώπου αποφόρια,

βοά η Γης, αυτός θα μ’ εκδικήσει».
Ρώμη και Καρθαγένη, Βαβυλώνα
σάς έχει απ’ άκρου εις άκρον μελετήσει·
τον ίσκιο σας που πνίγει τον αιώνα
ήλιος της μεσημβρίας θανατώνει·
μαύρη φωτιά και μαύρη λαμπηδόνα

σάς καίει γοργά και αργά σάς διαβρώνει
τα τείχη και τους πύργους και τα κάστρα.
Θάνατος τη Ζωή αποθεώνει.
Δύναμη μανιασμένη και βιάστρα
εδώ ενεργεί με σίγουρο το χέρι·
να ερημωθεί η Γης κάτω από τ’ άστρα

να πνεύσει ελεύθερο ξανά το αγέρι,
αμόλυντο απ’ του ανθρώπου την ανάσα.
Ήγγικεν το μεγάλο μεσημέρι.
Η ενέργειά του εκλύεται προς πάσαν
κατεύθυνση και κάθε πολιτεία
ισοπεδώνει· εκείνους που περάσαν

τη ζήση τους στη μιαροφαγία
ως Τιμωρός φρικτός εκμηδενίζει.
Η Φύση καταργεί την Ιστορία.
Κι ούτε ο κακόσπορος που μινυρίζει
κι ούτε τα πορνογέννητα στην κούνια
κι ούτε κι η πόρνη οκνή που κλαυθμηρίζει

δεν τον λυγίζουν· μέσα στα μιλιούνια
Περσέπολις, Αλάστωρ, Ολετήρας.
Γρούζουν μπρος στο λεπίδι τα γουρούνια.
Της ανομίας ο καταποτήρας
γράφει το «ώς εδώ και μη παρέκει»
στη ρουνική των πάγων και της πύρας.

Καταντικρύ των όλων μόνος στέκει
και τα στερνά τα ξέφτια αποθερίζει
πάντα με το σπαθί και το πελέκι.
Και πια – καθημαγμένος γονατίζει
και προς τη Μάνα σκύβει το κεφάλι
και τελευταίο κάτι ψιθυρίζει.

«Την Ομορφιά ψυχές από ατσάλι
πλέον γεννούν – και μόνον. Θλίψη. Θλίψη.
Και στης καρδιάς της την καρδιά αναπάλλει
το έγκλημα, η αμαρτία, η τύψη·
μια αρμονία υπέρτερη όλο λείπει,
ο Κήπος που μας έχει εγκαταλείψει,

το χλοερό στα στήθη καρδιοχτύπι
κι ένας ορίζοντας κλειστός στο βλέμμα·
κι έμεινε μόνο η Μνήμη και η Λύπη
κι έμεινε μόνο η θάλασσα από αίμα.
Τέλειωσε η σκέψη, η πράξη και η γνώση,
τα σκότωσε όλα το μεγάλο γέμα.

Ό,τι μου ετάχθη έχω πραγματώσει,
ό,τι μου ορίστηκε έχω αφανίσει,
μα ένα ακόμα πρέπει να τελειώσει –
το μάτι που είδε αυτά πρέπει να σβήσει,
το χέρι που ανέλαβε την Πράξη
πρέπει και να κοπεί και να σαπίσει.

Ώστε κανένας πια να μην κοιτάξει
καθώς εγώ στη νέα μεγάλη πλάση,
ώστε ο κόσμος πράγματι ν’ αλλάξει».
Το ξίφος του φορά στερνή θα πιάσει
και στον εαυτό του τώρα το γυρίζει·
τον εαυτό του τώρα θα χαλάσει…

… Μα ποιο νερό γροικά να κελαρύζει,
ύστατο αυτός του κόσμου απομεινάρι,
το Έσχατο που τα Έσχατα ορίζει.
Πεθαίνει. Ξαναζεί ποιο Κεφαλάρι…
… Για την καινούργια, αν έρθει, ίσως, γέννα
και Θέμελο και Ακρόγωνο Λιθάρι

Θυμός, Θεός και Θάνατος ως Ένα.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ

2011-07-25T13:52:00.002+03:00

ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ

Εκεί που υπήρξαμε, το Έτερο ημερεύει.
Το Αχειροποίητο εν σιγή αδρό προβάλλει·
ριζώνει εκ νέου, ακινητεί στερρό και οδεύει,
επικρατεί και θάλλει και αναπάλλει.
Το εντός Φυτό – και πρώτο – κατισχύει.
Η πέτρα αχάραγη ξανά βουβή φυτρώνει.
Γλώσσα καμιά δεν εύχεται ούτε ομνύει,
δεν ονομάζει, δεν ορίζει – δεν πληγώνει.

Ζωή ανώνυμη· τα πάντα συμπηγμένα.
Ζωή ακατάγραπτη, απαράγραπτη, άνευ τέλους,
χωρίς εγώ, εσύ, αυτό – τα πάντα ως ένα –
χωρίς ανθρώπους, έργα, δαίμονες, αγγέλους.
Μετά τον θάνατο, ο θάνατος της Μνήμης.
Το βλέμμα που έσωζε δεν θα το σώσει βλέμμα
– ο μόνος νόμος απροσμάχητης της ρύμης –
κι όχι πια κόκκινο, μα μόνο πράσινο αίμα.

Απ’ τη αρχή πνοή τα πάντα θα χλοΐσει,
θα προσκυνήσουνε τον χόρτο οι Βαβυλώνες,
η Ιστορία κατεπόθη από τη Φύση,
ουκ έσονται ώρες, αριθμοί, βιβλία, αιώνες.
Την Κτίση το άκτιστο σκοτάδι κατακλύζει.
Η νύχτα αυτή – η αβασίλευτη όντως μέρα.
Τον Λόγο αρθρώνει η Σιωπή και συνεχίζει,
η πανταχού απουσία Παρουσία Δευτέρα.

Ιδού – η Γη κενή. Ιδού – καινή η Κτίση.
Απών ο άνθρωπος – το είδωλο, η σκιά του –
και πια κανείς, κανείς για να πενθήσει.
Αυτός ο θάνατος το τέλος του θανάτου.

Και στη νεότοκη πανάρχαια επάνω Φύση
μόνο επεφέρετο το Πνεύμα Του Αοράτου.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Αιδοίον Αΐδιον

2011-07-13T14:51:00.002+03:00

Αιδοίον Αΐδιον

Δεύτερο στόμα, τρομερότερο του πρώτου –
με τ’ ανδροφόνα δίχως δόντια χείλη,
μες στις συσπάσεις σου με είχες αναγγείλει.
Γεννάς τον άντρα και δηλοίς τον θάνατό του.
Η γλώσσα σου δεν φτιάχτηκε από λέξεις·
θάλασσα που αρμύρα ξεχειλίζεις,
που με καλείς, που μου μιλάς και αναβαπτίζεις
το πνεύμα μου, το σώμα αν επιλέξεις.

Θύρα διπλή, τετράφυλλη, μικρή, μεγάλη·
άβατο χιλιοδιάβατο παλάτι,
έμμονη σκέψη μου και βούληση εσχάτη
η υποπόρφυρη θαμνώδης σου αγκάλη.
Ιδέα σάρκινη, σκοπέ της κάθε πράξης,
των τρόπων όλων το αιώνιο θέμα,
ποτάμιο προς εσένα ρέει το αίμα
ζωή και θάνατο μαζί για να διδάξεις.

Καταγωγή μου που σ’ εσένα κατατείνω,
λέαινα μαύρη, κόκκινη, ξανθιά, ο σκύμνος
εγώ – κι ο πίδακας του σπέρματος ο ύμνος,
η προσευχή κι ο όρκος που σου δίνω.
Κόρη του Χρόνου αρχαιότερη απ’ τον Χρόνο,
χαλκέντερη αιώνια αιώνων μήτρα,
τη μόνη μου λευκότητα για λύτρα
όσο ο ταύρος μου βαστά θα σου πληρώνω.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΓΙΟΥΒΕΝΑΛΗΣ ΙΙΙ

2011-07-11T12:52:00.004+03:00

ΓΙΟΥΒΕΝΑΛΗΣ ΙΙΙ

Ιδού. Να ειπωθώ ήγγικε η ώρα.
Απ' τις σκιές κατάφρακτος προβάλλω.
Όχι μετά ή πριν· εδώ και τώρα

στην καταιγίδα των καιρών με σάλο
ανταπαντώ - αιμάσσοντα, δικό μου.
Με νου, καρδιά, πνευμόνια και καβάλο

διεκδικώ παντού το μερτικό μου
κι έτσι ζητώ να πράξω ή ν' αντιπράξω
σε κάθε αντάμωμα ή στροφή του δρόμου –

ό,τι κερδίσω ευθύς να το πετάξω
κατέναντι του κόσμου ή του θανάτου
και αφού σε κάθε σύγκρουση φρυάξω

και χτυπηθώ με όλα Του Αοράτου
και αφού στα πάντα θέλω να ενσκήψω
ακούγοντας παντού το κάλεσμά Του,

τα πάντα σταθερός να εγκαταλείψω
και να γδυθώ τον κόσμο που με ντύνει.
Να υπάρξω ακέριος σε όλα – και να εκλείψω.

Στο κέντρο της Οργής να ΄μαι Γαλήνη,
μα να μην υπολείπομαι σε Βία.
Στο κέντρο του Πολέμου η Ειρήνη

να ηγεμονεύει επάνω στα στοιχεία.
Να πολεμώ μαζί και ν' αφηγούμαι
και ν' αντιτάσσω εγώ στην Ιστορία

τη Γλώσσα μου... Ιδού, δεν εξηγούμαι
από καμιά εποχή και επιστήμη
και από νόμους δεν αιτιολογούμαι

και δεν συνάγομαι από κάποια μνήμη·
ελπίδα δεν μπορεί να μ' ερμηνεύσει.
Ό,τι κι αν με ξερνά με καταπίνει.

Κτηνώδης πράξη και ζωώδης σκέψη
το άπεφθο, ολοδικό μου «Ούτως»
που βλέμμα δεν μπορούσε να προβλέψει.

Και είμαι όνομα και πράγμα Βρούτος.

© Θεοδόσης Βολκώφ

4η Ιουλίου, Thomas Jefferson

2011-07-04T18:21:00.004+03:00

"Ποια χώρα μπορεί να διατηρήσει τις ελευθερίες της αν οι κυβερνήτες της δεν προειδοποιούνται από καιρού εις καιρόν ότι ο λαός τους διατηρεί το πνεύμα της αντίστασης; Ας πάρουν όπλα [...] Τι σηματοδοτούν λίγες χαμένες ζωές σε μια περίοδο ενός ή δύο αιώνων; Το δέντρο της ελευθερίας πρέπει να αναζωογονείται από καιρού εις καιρόν με το αίμα πατριωτών και τυράννων. Αυτό είναι το φυσικό του λίπασμα".

Thomas Jefferson

ΓΙΟΥΒΕΝΑΛΗΣ ΙΙ

2011-06-07T18:51:00.003+03:00

ΓΙΟΥΒΕΝΑΛΗΣ ΙΙ

Μνήμη Louis Antoine de Saint-Just

Aπ’ του Θυμού το πυρωμένο αγέρι
σαρκώσου τώρα, Στίχε, κι έτσι τράβα
σε όσα η ποίηση αποφεύγει μέρη

στο τρυφερό και στο δειλό της διάβα.
Νέοι καιροί· πανάρχαιο προσκλητήρι –
Να καις· εδώ με πάγο, εκεί με λάβα.

Στης Ιστορίας τ’ άγριο χωνευτήρι
διάλεξε το πεδίο σου και στήσου
ορθός μέσα στο ψύχος και στην πύρη.

Λάβε, λοιπόν, τη θέση σου και οπλίσου.
Μεριά απόψε, Στίχε, θα διαλέξεις,
θα ορίσεις, επιτέλους, ποια η Γη σου

και σύσσωμος θα τήνε διαφεντέψεις.
Τη Διψασμένη μ’ αίμα θα ποτίσεις,
την κλίμακα των πόνων θα διατρέξεις,

μα δεν θα σπάσεις όσο κι αν λυγίσεις.
Στου πλήθους την ψυχή, Στίχε, βυθίσου
και πιες και λούσου εκεί ώς να μεθύσεις.

Κι ωστόσο πάλι Ελεύθερος κρατήσου
με μάτι γερακίσιο για να κρίνεις
τις πράξεις και την πράξη τη δική σου.

Κι από την άλλη κόβε όταν να λύνεις
δεν είναι ούτε ο τόπος ούτε η ώρα·
να καις, σαν πρέπει, και αν όχι, ας σβήνεις.

Όπως και να ‘χει ωστόσο, εμπρός προχώρα.
Πάτα με οπλές και χτύπα με τσεκούρια
κι αν πρέπει, κάψε ολάκερη τη χώρα

και μη σκεφτείς τα ενάντια και τα ούρια.
Ξεχέρσωσε ό,τι είναι να εκχερσώσεις
για να φανεί στη γη μια γη καινούργια

και χαλυβδώσου αν θες να χαλυβδώσεις.
Θύμωσες, Στίχε. Δεν αρκεί. Οργίσου. –
Και σκότωσε αν πρέπει να σκοτώσεις.

Τράχυνε στην Ανάγκη το κορμί σου
και νεύρα και μυώνες όλος δείξου,
την ίδια σου ψυχή, αν πρέπει, αρνήσου

κι ένας ενάντια σ’ όλους μόνος ρίξου·
φτάσε στα έσχατα τον Εαυτό σου,
στον πόλεμο και μες στο αίμα πνίξου·

ακόμα και το έγκλημα φορτώσου
και γίνε Τρόμος – έτσι θυσιάσου·
αν πρέπει, και αυτό – αποκτηνώσου.

Η Ανάγκη, ερωμένη και θεά σου,
στο σχήμα μιας αόρατης στεφάνης
θα σώζει αλλού την αθωότητά σου.

Αν θες να ζήσεις, πρέπει να πεθάνεις.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΓΙΟΥΒΕΝΑΛΗΣ Ι

2011-06-05T16:27:00.008+03:00

Eπ’ ευκαιρία, το κάτωθι αφιερώνεται στους τριάντα δύο – κυρίους και κυρίες, ποιητές και μη – που συνέταξαν αυτήν την έκθεση πανελληνίων εξετάσεων τιτλοφορώντας την «Τολμήστε» και που κηρύσσουν δι’ αυτής και από καθέδρας την ηθική του υποζυγίου.

Ας μην ανησυχούν· οι υπογράφοντες, ένας προς έναν, έγιναν με τον λόγο τους, όπως πάμπολλες φορές κατά το παρελθόν με τη σιωπή τους, αρεστοί σε αυτούς που όφειλαν, κατά τα πιστεύω και τις θέσεις τους, να γίνουν.

Εντούτοις, ας έχουν υπ’ όψιν τους και αυτό· η μεγάλη θεά της Ιστορίας που ακούει στο όνομα Ανάγκη, «πολύ συχνά μητρυιά, κάποτε όμως και μητέρα», δείχνει αλλά και θα δείξει πως η ηθική τους, ας είναι η κρατούσα, δεν είναι η μόνη· και η αισθητική τους επίσης.

ΓΙΟΥΒΕΝΑΛΗΣ Ι

«Ο ποιητής είναι ασφαλώς το γέννημα της εποχής του· αλίμονο όμως γι’ αυτόν αν είναι μαθητής της ή και το χαϊδεμένο της παιδί».

Friedrich Schiller

Η σήμερον – μια εποχή τυραννική·
σκλαβώνει και τους πρώτους η μορφή της
κι εμένα όλο στην τάξη ανακαλεί,
υπάκουο θέλοντάς με μαθητή της·
τα χαϊδεμένα της υψώνει αυτή παιδιά
ώς την περιωπή της Ιστορίας
με όλα τη φήμης ν’ αλυχτάνε τα σκυλιά,
ζητιάνοι μιας χυδαίας αθανασίας.

Η σήμερον – μητέρα μου φρικτή·
το πνεύμα της εντός μου φονευμένο
από τα χέρια μου, απ’ τη σκέψη, απ’τη φωνή,
από έναν βίο πολεμικό κι ερωτευμένο.
Η σήμερον – μητέρα μου οικτρή –
καμώματα, λογάκια και στολίδια,
μητρυιά είπε τη μάνα το παιδί
κι άντρας εδείχτη μέσα στα σαρίδια.

Η σήμερον – μια εποχή γυναικωτή·
αρσενικά και θηλυκά τα γύναια γύρω,
πόρνη εποχή που θέλει τιμητή
και τιμητή απ’ τα σπλάχνα μου ανασύρω.
Άλλοθεν άλλος και πηγαίνω αλλού.
Περιφρονώ κάθε ακκισμό και πορσελάνη.
Την πίστη και τη φύση του χαλκού
δουλεύω ενάντια στο γυναικομάνι.

Εγώ που υπήρξα ο πλέον τρυφερός,
στης Ιστορίας τ’ απόνερα πνιγμένος,
έγινα κι είμαι πλέον ο αυστηρός·
την τρυφεράδα μετουσίωσα σε μένος.
Αργά, με επιμονή μες στη σιωπή
σε αρχαίες φλόγες έτεινα τα χέρια,
μυώνες γέμισαν οι στίχοι κι οι ρυθμοί
και γρύπες έκανα τα μέσα περιστέρια.

Μολύνεις, κόσμε, εκείνα που αγαπώ,
τα κάνεις όμοιά σου, τα ντροπιάζεις·
να σε πονέσω θέλω – και μπορώ.
Γωνίες όλος έγινα· δεν σιάζεις
εμένα κατά πώς εσύ το θες.
Γωνίες όλος και αιχμές· αυξάνω
χτυπήματα δεχόμενος, πληγές
ανοίγοντας κι εγώ ώς να πεθάνω.

Παίρνει φωνή το αίμα και μιλά.
Παίρνει φωτιά το αίμα και προστάζει.
Η σάρκα που αιμάσσει αντιμιλά.
Ρομφαία ο Λόγος έγινε και σφάζει.
Καταντικρύ του αίσχους φοβερός.
Στον τρόμο αντιτάσσω άλλον Τρόμο.
Τον πόνο οπλίζει τώρα ο Θυμός
και ματωμένη, η Λευτεριά, τραβάς τον δρόμο.

Χύμηξα καταπάνω στον λαό
– μ’ αυτόν πριν απ’ τους τύραννους τα βάζω –
και σβέρκωσα όσους βρήκα απ’ τον σωρό
με νύχια και με δόντια. Με τον λάζο
του στίχου έγδαρα κάθε προβιά
για να φανεί του καθενός το άλλο δέρμα.
Με λόγια μελανά και πορφυρά
τίναξα μες στην εποχή το άλλο σπέρμα.

Έλα μου, άτεγκτη και αδήριτη ματιά·
διαπέρασε την εποχή σου πέρα ώς πέρα,
ματιά του λύγκα στυλωμένη στη νυχτιά,
αρνήσου· δημιούργησε τη μέρα.
Έλα μου, αμάλαγη και αφόρητη θωριά·
κι αν είσαι ο λειψός, μεγάλωσε· περίσσος
και γίνε κι άστραψε· σωπάστε, τρυφερά.
Πλήθυνε, δούλευε και χτύπα, το Άγιο Μίσος.

Σκότωσα τη ζωή μου για να πω
αυτό που όλοι σκιάζεστε ν’ ακούτε·
τράχυνα την ψυχή μου στον τροχό
της Ιστορίας, της Ανάγκης κι ούτε
κι αυτό δεν άρκεσε· και είπα «εγώ,
στρατός, λαός ολόκληρος να γίνεις».
Τον άντρα έζεψα μαζί και τον Θεό,
τα δυο καματερά μου σπρώχνει η Μήνις.

Κι έγινα ο πυρός και μελανός
κι έχτισα με τις σάρκες μου μια πίστη
και αργά ζωντάνεψε κι ο κόσμος ο νεκρός,
ψυχώθηκε, φλογίστηκε κι εσείστη.
Ύαινα ενώπιον μου η εποχή,
τα χνώτα μου στον σβέρκο της – ο τίγρης –
ένιωσε και θα νιώσει πιο πολύ.
Ευοί αναγκαία μου, φρικτή, σεμνή μου ύβρις.

Μόνη πιστή ερωμένη μου, Οργή,
– βίος πολεμικός κι ερωτευμένος –
εσύ μητέρα, θυγατέρα, εσύ αδελφή
κι εγώ από σένα ο άντρας γεννημένος.
Πυκνώνοντας, τραχύς και βλοσυρός,
αυτό που θέλω παρωθώ ή παρέλκω·
σαν τον γρανίτη, μαύρος και σκληρός,
μες στον αιώνα μου θα πέφτω – και θα στέκω.

© Θεοδόσης Βολκώφ

KYRIE

2010-10-12T02:27:00.004+03:00

ΚΥRΙΕ

Kύριε των πόνων των λυγμών και των θανάτων
των θανάτων και του Θανάτου μου Κύριε
την πίκρα βύθισε βαθιά μέσα στα σπλάχνα
το γέννημα της τρομερής τριβής ψυχής και κόσμου –
βαθιά και πιο βαθιά μέσα στα σπλάχνα
να μην εκφύεται θρασεία να μη φτάνει
ώς τον κρατήρα των χειλιών και να βροντά.

Μα δώρισέ μου αμόλυντη τη Θλίψη
απίκραντη και ελεύθερη και αγνή
και κάνε μου άπεφθο το μέταλλο του πόνου
και αρραγές – σαν σκοτεινό και άχρονο
στον ήλιο ή στη νύχτα Σου αναλάμπει·
απρόσβλητο απ’ τον στείρο πικρασμό
κι απ’ τις μικρές χαρές κι από τις λύπες.

Ενώπιον της Ζωής και του Θανάτου
ας γίνεται η γλώσσα μου σιωπή
η σκέψη μου ας ακινητεί ως πέτρα
ας με αριθμείς με τους νεκρούς αυτού του κόσμου –
όμως καθάριο κράτησε το βλέμμα και τον λόγο
και λεοντόθυμο απ’ άκρου εις άκρο το κορμί·
κι η μοναξιά μου ας μην επιτιμά
για τον εαυτό της άνθρωπο κανένα·
στη λέξη δώσε ορίζοντα στην πράξη φλόγα
και αρσενική αρσενική κράτα τη Θλίψη.

Να με αφαιρεί ο πόνος μα ν’ αυξάνω
να δείχνομαι πιο λίγος μα να γίνομαι
να είμαι πιο πολύς.
Τη Θλίψη κράτησέ μου αρσενική.
Χωρώντας μέσα της και αντέχοντας τα δυο
και την οργή και τη συμπόνια
μόνον η Θλίψη άοκνη ας δρα
ο σιωπηλός και ακάματος εργάτης
ώστε τον άντρα ο πόνος πιο άντρα να τον κάνει·
και τη μεγάλη μέσα μου αρθρώνοντας
την άγρια κι ανυπότακτη Χαρά
και με το αίμα στο αίμα της γεννώντας
το ύπατο απ’ τα κρύφια Σου και τ’ άδηλα –
το νόημα που αυτόν τον κόσμο θάλπει.

Κύριε των πόνων των λυγμών και των θανάτων
των θανάτων και του Θανάτου μου Κύριε
των μελλούμενων και του Εσχάτου Ενός
την πίκρα βύθισε βαθιά μέσα στα σπλάχνα
να μην εκφύεται θρασεία να μη φτάνει
ώς τον κρατήρα των χειλιών και να βροντά·
να μη στυφίζει το φιλί ή το τραγούδι.

© Θεοδόσης Βολκώφ

IN TYRANNOS

2010-10-05T17:21:00.005+03:00

IN TYRANNOS

Σιγή. Σαλεύει ο Ασάλευτος, βαθαίνει και απλώνει,
με τη σιωπή ανατράφηκε, γι΄αυτό πατάει στερρός
κι ο πόνος το καθάριο του το βλέμμα δεν θολώνει
και ο καημός ακράτητος τού γίνεται ρυθμός.

Αδράχνει χώμα από τη Γης και το πυργώνει όρος
κι απ’ τη Φωτιά το ύπατο και το τινάζει φως,
η Οργή αργά τον σμίλεψε, και πάλλει ιδεοφόρος,
κατάφρακτος και πύρινος ορθώνεται ο Εαυτός.

Ένας εγώ και αντίμαχος ολάκερος Αιώνας,
ένας εγώ και μέσα μου ολάκερος Λαός,
εγώ στρατός και πρόμαχος κι όρκος της λεγεώνας,
εγώ Θυμός και Εκδίκηση και λόχος ιερός.

Γεννά η Ζωή τον Θάνατο, μονάκριβή της κλήρα,
για να δοξάσει τη Ζωή ο Πρώτος κι ο Στερνός,
τον Έρωτα τον άγιασε, τον Πόλεμο η Λύρα
αγιάζει τώρα, ο Λόγος της Λόγος αρσενικός.

Μάνα ίδια δεν μας γέννησε· μας γέννησε ο Πόνος,
κι είναι λιοντάρι, γήταυρος και λύκος κι αετός
ο που σε θέλησε, Λαέ, Τραχύς Τυραννοκτόνος,
ο που με μόχθο σού ‘γινε ο Αδερφοποιτός.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΒΙΟΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΣ

2010-09-07T01:18:00.004+03:00

ΒΙΟΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΣ

Tο τι και πώς και πόσο αγάπησε
κανείς δεν θα το μάθει
αφού να εξηγήσει ή να εξηγηθεί
δεν καταδέχθηκε ποτέ του.

Οι πράξεις του τελέστηκαν
στην άλλη όψη της σελήνης·
ομοίως οι σκέψεις του ανέτειλαν
την ώρα που έδυε το φως.

Η θέλησή του έδρασε στα όνειρα
σε μια πανίσχυρη πραγματικότητα αντιτάσσοντας
κάποια δική του αναπόδεικτη
και οικτρά απιστοποίητη αλήθεια.

Δεν διαφύλαξε τιμή ή περιουσία
δεν έφτιαξε κανένα σπιτικό
δεν πήρε κάποια σύζυγο
παιδιά δεν τον φωνάξανε «πατέρα».

Ποιον άνθρωπο ωφέλησε
ποιον υπηρέτησε θεό
αν είχε σήμερα φωνή
ούτε κι αυτός δεν θά ‘ξερε να ομολογήσει.

Μνήμη καμιά -δικαίως ίσως-
δεν θα διασώσει τ’ όνομά του.
Όπου υπήρξε θα υπάρξει το κενό.
Υπέταξε τον βίο του

σε κάποιαν άμετρη έως ύποπτη
ίσως ακόμη σε μιαν έκνομη ομορφιά
(όπερ σημαίνει άχρηστη τελείως).
Ξοδεύτηκε σε στίχους και γυναίκες.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΣΑΠΦΩ

2010-08-22T17:20:00.003+03:00

ΣΑΠΦΩ
Στην Άννα-Μαρία

Όπως εισβάλλουν οι καμπύλες στις καμπύλες,
όπως χαϊδεύεται το στήθος με το στήθος
και το εφήβαιο με το εφήβαιο - δίχως σμίλες -
αλλιώς χαράσσεται του Έρωτα ο Μύθος.

Ίμερου εφήμερου ανήμερου οι πύλες,
στα φανερά, στα σκοτεινά, σε χθόνιο βύθος,
έτσι όπως είμαστε, κι οι δυο, κυρτές και κοίλες
στη γύμνια ενδύεται η Φύση νέο Ήθος.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ (Amor Fati)

2010-08-05T00:30:00.009+03:00

ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ (Amor Fati)

Να μην υπάρχει βλέμμα έξω απ’ το δικό σου –
αυτό το πιο σκληρό· αφού ο άνθρωπος
παίρνει μορφή ανθρώπου και γνωρίζει
τον εαυτό του ως τέτοιον που είναι ή που δεν είναι
στα μάτια των ομοίων του και μόνον. Κι αλλιώς όχι.

Κι αυτό το βλέμμα που άνθρωπο σε κάνει
να μην το συναντάς να μην υπάρχει.
Τα πάντα -σκέψη ή πράξη- να τελούνται στη σκιά
να μην ξεφεύγουνε στιγμή απ΄ το σκοτάδι
κι αν γίνεται κι αυτό
από εκείνο που δεν ξέφυγαν σ΄ εκείνο να επιστρέφουν.

Να μην υπάρχει βλέμμα πέραν του δικού σου·
μόνον εσύ να λες Υπάρχω – Είμαι Αυτός. Κανένας άλλος.
Αυτό το πιο σκληρό το πλέον δύσκολο το απάνθρωπο όντως
αυτός ο πριν από τον θάνατό σου θάνατός σου.

Κι όμως να είσαι· έστω στο βλέμμα σου και μόνον –
μα να είσαι· τούτος ο θάνατος να είναι όλη σου η ζωή·
στην τρομερή στη μόνη αήττητη
στην αναπόδραστη ερημία που βρίσκεσαι – να είσαι.
Ότι αυτή πραγματικότητα και όχι μόνο
ότι αυτή αλήθεια και όχι μόνο
ότι αλήθεια και πραγματικότητα αυτή – και μόνο.

Το βλέμμα που δεν βρήκες δίπλα σου
για να σε δει και να σε πει να σε εικονίσει
που δεν σε κράτησε που δεν σε φίλησε
που δεν θα σε φυλάξει
μετά τον άνθρωπο δεν θα το βρεις·
μετά τον άνθρωπο, το βλέμμα, δεν υπάρχεις.
Πέραν του βλέμματος πέραν του βλέμματος λοιπόν
αργά και σταθερά – όσο διαρκείς –
προβάλλεις κόσμος.

Του βλέμματος Ο Εκτός Ο Εκτός του ορίζοντα των άλλων
να σχηματίζεσαι να υπάρχεις να γεννάς
στα σκοτεινά της αλγεινής σου αορασίας
να μάχεσαι αμάρτυρος και ακατάγραφτος να αληθεύεις
να ζεις ήδη νεκρός
να σκέφτεσαι να πράττεις ν’ αγαπάς – και να μη σώζεσαι· να μη σε νοιάζει·
να λες πως είναι δίκαιο να χαθείς
να αξιώνεσαι την τέτοια ελευθερία.

© Θεοδόσης Βολκώφ

LERMONTOV

2010-07-26T20:04:00.005+03:00

LERMONTOV

Ούτε στον έρωτα δεν είμαι ολόκληρος
ούτε σ' αυτά που γράφω·
ούτε στην πράξη μου την αθεράπευτα λειψή·
τίποτε απ' όλα αυτά δεν με εξαντλεί·
το ελάχιστο από εμένα μόνο φαίνεται
κι η θάλασσά μου αόρατη κοχλάζει.

Δυνάμεις μέσα μου αναρίθμητες
-όμως γιατί;- στέκουν αργές
και αναζητώ μια πίστη μιαν ιδέα
που θα με δέσει ανήλεη
και θα με δείξει άντρα.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΤΟ ΚΑΤΕΡΓΟ

2010-07-01T20:04:00.004+03:00

ΤΟ ΚΑΤΕΡΓΟ

Kάτεργο η ψυχή μου και δουλεύω.
Πέτρα ο ρυθμός και σίδερο η ρίμα.
Λέξη τη λέξη αργά με λιγοστεύω
και με αποδίδω σταθερά στο μνήμα.
Ψεύτρα η χαρά και ψέμα· ψέμα η νιότη.
Ο λόγος μου, τραχύς, υπενθυμίζει
πως ό,τι αγάπησα κι αν θέλησα ό,τι
νεκρό· κι ο στίχος μου υπογραμμίζει
και δυο και τρεις φορές τον θάνατό του.
Ανθρώπινη, απάνθρωπη ψυχή μου,
δυσκολοδούλευτη στο φως της μέρας,
ψυχή μου κάτεργο, δική μου ωσότου
το χώμα ν’ απαιτήσει το κορμί μου,
τώρα, λοιπόν, τα χρόνια της γαλέρας·
στης μαύρης γης τα έγκατα και όπου
δεν φτάνει βλέμμα ούτε φωνή ανθρώπου.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΕΥΡΩΠΗ Ι

2010-05-27T00:29:00.003+03:00

ΕΥΡΩΠΗ Ι

Μόνοι και όψιμοι. Ξένοι της Γης.
Και άρα τ’ Ουρανού πιο ξένοι ακόμα.
Οι έσχατοι μιας κάποτε Φυλής,
με κάποιο γήρας σε ψυχή και σώμα.
Άντρες, γυναίκες, βρέφη και παιδιά
γέρικο σπέρμα, μήτρα κουρασμένη
μας γέννησε, μας έσπρωξε μπροστά·
θνησιγενείς· νεκροί και κολασμένοι.

Εμείς παντού. Και σαν εμάς κανείς.
Ιδού, σκεβρό το σώμα σου, Εσπερία·
δεν βάρυνε έτσι και ποτέ ουδείς
απ’ την Ανάγκη κι απ’ την Ιστορία.
Μαραίνεται το Δέντρο της Ζωής·
ας προκαλεί κι ας θάλλει το άλλο Δέντρο·
στέρεψε η πίστη· η γνώση, δεν αρκείς
και δεν υπάρχει, δεν υπάρχει κέντρο.

Μας έφθειρε η λαγνεία τα κορμιά,
ξεστράτισε μικρόψυχη η σκέψη,
η βούληση απ’ το αίμα δεν βαστά,
Θεός δεν είναι για να μας πιστέψει.
Κι ωστόσο μες στην πλάνη αληθείς·
περήφανοι· κανείς για να μας κρίνει.
Πάντα εμείς· παιδιά της ταραχής
δεν θα υποκριθούμε τη γαλήνη.

Ας πέσουμε όπως πέφτουμε λοιπόν.
Μια ώρα πριν το τέλος, και τη ζούμε.
Εκεί που όλα εκλείπουν το παρόν
εγγράφουμε στο μέλλον πριν σβηστούμε.
Βυθίζεται μια ήπειρος εδώ·
ο άνθρωπος που γίναμε τελειώνει
με στεναγμό, λυγμό και με σπασμό,
με έρημο, με θειάφι και μ’ αφιόνι.

Φοράμε των αιμάτων τη δορά.
Τα πρόσωπα γυμνώνονται απ’ το δέρμα
του ανθρώπου κι ανωφέλευτη η Τορά –
τελειώσαμε πριν φτάσουμε στο τέρμα.
Πυκνώνουμε στην πράξη τη στερνή
τώρα που ηχεί λόγος κενός το «Θεέ μου»
το αίμα πλέον του αίματος καλεί –
πράξη υπάτη η πράξη του Πολέμου.

Δεν θα υπάρξει Μνήμη για εμάς
που απ’ τη Μνήμη έχουμε βαρύνει,
σπεύδουν τα πάντα, σπεύδουν προς δυσμάς
μες στον καταποτήρα και στη δίνη.
Ήρθε ο καιρός που η ζωή δεν ζει.
Δόξα καμιά. Μόνο η στιγμή. Και φτάνει.
Η Αθανασία πέθανε κι αυτή.
Εμάς – κι ο Θάνατός μας θα πεθάνει.

© Θεοδόσης Βολκώφ

MISSA BREVIS

2010-05-10T21:17:00.004+03:00

MISSA BREVIS

Ιδού ο βράχος απελέκητος
και το αίμα ριζιμιό λιθάρι
Ιδού ο πόνος ατελεύτητος
και το άγραφτο τραχύ τροπάρι.

Νυν των παρθένων η ατίμωση
και των πολέμων η αγυρτεία
Νυν των σεπτών η απογύμνωση
και των ιερών η εμπορία.

Αιέν το έγκλημα απαράγραπτο
και ο στόνος στήθη που έχει γδάρει
Αιέν το στόμα το αργυρώνητο
και της ανάγκης το κιβάρι.

Ουαί υμίν γλώσσες που ακκίζεσθε

και των σοφών η διβουλία

Ουαί υμίν οι που αφοπλίζεσθε

και των κορμιών η απραξία.

Αμήν του έρωτα η έλευση

και της μονώσεως το λιοντάρι

Αμήν ο αμνός που τίγρεις τρόμαξε

και το άκαρτο οργής κριάρι.

Εύγε θνητότης μου και έλλειψη

και ηχηρή μου απιστία

Εύγε νεότης μου και πλήρωση

και στιχηρή μου οπλιτεία.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Τώρα ξανά τα λόγια των ανθρώπων...

2010-05-06T18:04:00.004+03:00

Τώρα ξανά τα λόγια των ανθρώπων σε θωπεύουν
δεν ανασαίνει δίπλα σου αιμάσσουσα η σιωπή
ως φύλακας ως εραστής ως παραστάτης

λόγια αναίμακτα εντός σου θορυβούν
η ευτελίζουσα τον κόσμο κολακεία

Ο πλέον μακρινός σου πια πενθεί
ότι βραχύς ο έρωτας μακρύς ο βίος
πενθεί
που η τόση ποίηση δεν άρκεσε
που η ποίηση ποτέ της δεν αρκεί.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Ποιητές παλιοί...

2010-05-03T22:22:00.004+03:00

Ποιητές παλιοί...

Της Ειρήνης Λαμνάτου

Ποιητές παλιοί που ακούσαμε,
ανάξιοι της αγάπης σας τελείως
δεν είμαστε, ίσως. Ναι. Ακούστε μας.
Δίχως Θεό, μα ο άνθρωπος πιο θείος.

Ποιητές παλιοί, το μερτικό μας είχαμε
κι εμείς στις δυστυχίες και στη φτώχεια.
Τ' αρχαία φάσγανα μάς έσφαξαν,
μας έπνιξαν καινούργια βρόχια.

Ποιητές παλιοί, στα πάθη σας
τα πάθη μας προσθέσαμε - και πόσα.
Ματώσαμε. Λυγίσαμε. Πεθάναμε.
Κι όμως κρατήσαμε. Κρατήσαμε τη Γλώσσα.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΔΑΒΙΔ (απόσπασμα)... Παρασκευή 23 Απριλίου 2010

2010-04-23T22:42:00.003+03:00

Γραφή του αίματος και του πυρός
η προσευχή μου
στον βράχο μου
με το χέρι μου
μέσα σε σπίθες χίλιες χαραγμένη·
με αυτήν μόνο η ψυχή μου ανατέλλει
και σε αυτήν πάλι γυρίζει για τη δύση της
αυτήν
νύχτα πάνω στη νύχτα επαναλαμβάνει
και αυτήν από αιώνες μελετά·
πέτρα της σκέψης και της θλίψης
μια μόνο προσευχή σού χάραξα
κι άλλη δεν αναπέμπω στον σκοτεινό Θεό μου -
Καταραμένος
αν βάψω τα χέρια μου με το αίμα των αθώων
Καταραμένος φορές χίλιες
αν δεν ξεδιψάσω Γολιάθ τη Γη με το δικό σου.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΓΥΜΝΗ ΙΙ

2010-03-06T15:14:00.004+02:00

ΓΥΜΝΗ ΙΙ

Ε.Μ.

14/02/10

Θέλω να μου γδυθείς και να κοιτάζω –
σχεδόν ψυχρά, σκληρά τη στέρεη φλόγα,
την τρομερή σου εκδίπλωση να ορίζω, να σπουδάζω
το εφήβαιο, τους γλουτούς, το στήθος σου, τη ρώγα…

Στο ίδιο, Νύχτα μου, το φως σου να διαβάζω
το Έπος του κορμιού σου που ανατέλλει
κι από τη γύμνια λαβωμένος να σφαδάζω
και οι καμπύλες σου αιχμές και δόρατα – ή βέλη.

Γυμνή μες στις γυμνές μου λέξεις να σε βάζω
και νά ‘ναι η σάρκα σου τις λέξεις μου που τρέφει
και πιο γυμνή κι από γυμνή να σε απεικάζω
και με φωτιά τη φλόγα ο στίχος να επιστέφει.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΣΚΩΠΤΙΚΩΝ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΟΣ

2010-01-27T21:06:00.004+02:00

ΣΚΩΠΤΙΚΩΝ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ρομαντικό με είπατε,
μα τώρα για να δούμε,
ξέρω κι αλλιώς τον κόσμο σας
να σας τον αφηγούμαι.

Αφού και τούτη η ζωή
σαλεύει εντός, δε θα λουφάξει,
ταιριάζει με την άλλη αυτή,
παίρνει φωνή, και θα φωνάξει.

Λέξη καμιά δε θ’ αρνηθώ,
αλήτικο ευγενές μου στόμα,
γνωρίζω κι από τ’ άλλα εγώ,
κι από φασκέλωμα και σκώμμα.

Αφού του στίχου το σπαθί
κάποτε κάποτε δε φτάνει,
με του χωριάτη την ψυχή
πιάνω του στίχου το δικράνι.

Άλλοτε ο πρίγκηπας μιλά
κι ο αλήτης άλλοτε σφυρίζει,
ξέρει η ψυχή μου να χτυπά
κι απ’ άλλο, κόσμε, μετερίζι.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Τρέφω τον Τίγρη

2010-01-25T22:18:00.007+02:00

Τρέφω τον Τίγρη

Τρέφω τον Τίγρη με φιλιά
ή με την έλλειψή τους·
κι αυτός
ο πάντα εγρήγορος
ξανά πεινάει για λέξεις.

Ώρες κρυφές που απώλεσα
και ειπώθηκες
κι έγινες πλήγμα θάνατος σκιά
σιωπή αυστηρή
που άτεγκτα διδάσκει
το εφήμερο και το φαιδρό της κατοχής
το παραμόνιμο και το απαράγραπτο
του ειπωμένου.

Κι αν το να σ’ έχω
κάπως μου χαρίστηκε
το να σε πω
το ‘χω κερδίσει.

Ζωή Ο Μακρινός μού έδωσες
και όση πύκνωσα φωνή
Σού επιστρέφω.

© Θεοδόσης Βολκώφ

EΠΙΤΑΦΙΟΝ

2010-01-24T19:15:00.002+02:00

ΕΠΙΤΑΦΙΟΝ

Για τη ζωή του ο Στίχος μαρτυρεί
και για τον Στίχο η ζωή του·
ανάμεσα σε τούτον και σε κείνην
το ψεύδος που δεν χώρεσε ποτέ
ποτέ δεν θα χωρέσει.

Αρμονία.

© Θεοδόσης Βολκώφ

BRUTUS, PECUS, MOLOSSUS

2009-12-04T13:25:00.004+02:00

BRUTUS, PECUS, MOLOSSUS

Ζώο της μιας ημέρας, μιας στιγμής
στο απροσμέτρητο άπλωμα του χρόνου,
ο δίχως γνώση, δίχως πίστη, ευτελής
σκόνη των άστρων, παρανάλωμα του πόνου,
το τίποτα που ευθαρσώς φωνάζει «Εγώ»,
η σάρκα που στενάζει και σαπίζει,
ο αρσενικός που θέλει πάντα θηλυκό,
στ’ αρσενικά τα άλλα που γρυλίζει,
αυτά που όσο πληθαίνουν με διαιρούν,
της Ιστορίας λεγεώνες συνιστώσες,
τα προστιθέμενα που όλο με αφαιρούν
κι οι ερμηνείες όλες και οι γλώσσες, -
Κόσμε πολύ, ας είμαι λίγος, δεν μου αρκείς·
όσο ματώνω, θ’ αναβλύζει Εκείνος
και να σιγήσεις, να εξαλείψεις δεν μπορείς
το Μεταφυσικό που είμαι Κτήνος.

© Θεοδόσης Βολκώφ

O πίνακας είναι της Anastasia Korochansckaja

TRISTE

2009-10-01T22:04:00.005+03:00

ΤRΙSTE

Mνήμη Mihai Eminescu

Στη θλίψη έλιωσε η φωνή μου δε Σ' ακούω
τώρα είμαι θόρυβος και λόγια και βοή
τώρα είμαι αντίλαλος αυτών που έχω μισήσει
μάτι κενό δράση ανερμάτιστη τυφλή

πρέπει ξανά ξανά στον άνθρωπο να εγκύψεις
ο Λόγος αίμα στο αίμα πάλι ν΄ακουστεί
θανάτωσέ με αν έτσι θέλησες μα πες μου -
εκεί που Εγώ εκεί που Εγώ μαζί μου εσύ.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Πρώτη δημοσίευση www.vakxikon.gr

EX AERE FACTUS

2009-10-01T21:57:00.002+03:00

EX AERE FACTUS

Με ποιο απ' τα ονόματά Σου να Σε κράξω,
σε ποιο απ' τα ονόματά Σου απαντάς,
πώς μου ζητάς, σαν μ' έφτιαξες, ν' αλλάξω -
ψυχή από μπρούντζο, γέννημα φωτιάς.

Εσύ που θα με σβήσεις, με ανάβεις.
Στη Γη Σου πώς αλλιώς να πορευτώ;
Χαλκό με θέλησες, χαλκό θα λάβεις.
Συγχώρα με· μα δε Σε συγχωρώ.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Πρώτη δημοσίευση www.vakxikon.gr

GLOSSA RELIGIOSA

2009-09-04T00:21:00.002+03:00

GLOSSA RELIGIOSA

Παρών ο χρόνος όλος· στη στιγμή σου εκβάλλει·
κρουστός πυκνώνει ο χώρος στο σημείο αυτό·
η πυρκαγιά αναστοχάζεται τη σπίθα,
τ’ αεικίνητο ρηθέν το ακίνητο βουβό.

Θρησκεύεται ξανά· πιστεύει πλέρια η σάρκα,
λάμπει ακιβδήλευτη στερνή φορά η ορμή,
χέρι ευλαβές ο ανευλαβής – και σε διαβάζω,
κορμί του ονείρου, συλλαβή τη συλλαβή.

Τώρα αντίκρυ σου λυγίζω και σωπαίνω,
τώρα κοντά σου χαμηλώνω και πονώ·
στην αγκαλιά σου αφήνω το κορμί της Μοίρας
και στο φιλί σου του Καιρού τον λυτρωμό.

© Θεοδόσης Βολκώφ

I.K.Γ., Παραβολή

2009-07-19T12:52:00.003+03:00

Κάποιο χειμωνιάτικο βράδυ, ο Διάβολος εμφανίστηκε έξαφνα στη συντροφιά τριών νεαρών φίλων και προσφέρθηκε να πραγματώσει μιαν ευχή του καθενός. Ο πρώτος, ο ωριμότερος, ευχήθηκε να κερδίσει την γυναίκα που αγαπούσε. Ο δεύτερος, να καταξιωθεί στο πεδίο της τέχνης του (γιατί είχε τη φιλοδοξία να γίνει συγγραφέας). Ο τρίτος, ο πιο ντροπαλός, ευχήθηκε μ’ ένα ελαφρό κοκκίνισμα στα μάγουλα, να είναι διαρκώς ερωτευμένος.

Τα χρόνια κι οι προσωπικές επιδιώξεις χώρισαν τους τρεις συντρόφους. Επτά έτη αργότερα, η τύχη τούς έφερε πάλι κοντά. Ο πρώτος ήταν ήδη διαζευγμένος· ο δεύτερος εργαζόταν ως κριτικός λογοτεχνίας σε κάποιο περιοδικό· κι ο τρίτος, είχε γίνει ποιητής.

Ι.Κ.Γ.

Έτσι όπως η ζωή με περιζώνει

2009-06-19T15:01:00.002+03:00

Έτσι όπως η ζωή με περιζώνει

Έτσι όπως η ζωή με περιζώνει,
με τον λυγμό στο στήθος μου πνιγμένο,
τη μνήμη ανήλεη να σε δικαιώνει,
σε κάθε λέξη, ακόμη, ν’ ανασαίνω

την απουσία που όλα τ’ αξιώνει
και υποτακτικός τής τα πηγαίνω,
και το άγραφο τη Γλώσσα να στοιχειώνει
και να ντροπιάζει πάντα το γραμμένο,

φαγώθηκαν τα χείλη από τις λέξεις
και δεν ανοίγουν σε φιλιά άλλα χείλη·
το απέραντο γαλάζιο όχι αντιστύλι

και, η περηφάνεια, ισχνή για να συντρέξεις·
κι οι γύρω να μην είν’ εχθροί ούτε φίλοι.
Έτσι έκθετος να ζεις κι έτσι ν’ αντέξεις.

© Θεοδόσης Βολκώφ

PRECATIO

2009-06-19T14:57:00.002+03:00

PRECATIO

Εσύ που αρέσκεσαι
ασχήμια και ομορφιά αναίτια να ταιριάζεις
κι εκεί που δύναμη παραχωρείς
σωρεύεις τις πληγές ανά εκατό

αφού αλίμονο ομορφιά δε μού ‘χεις δώσει
και μόνο λύπηση και χλεύη αποσπώ

κάνε να στρέψω αλλού τη δύναμή μου
και να μη θέλω πια το κάθε θηλυκό.

© Θεοδόσης Βολκώφ

FRAGMENTA PSALMORUM

2009-06-19T14:39:00.008+03:00

FRAGMENTA PSALMORUM

Για τη Μάνα μου

I
Ρώτησες κάποτε; Πλέον όμως δε ρωτάς.
Κι όταν εγώ ρωτώ, φρικτά σωπαίνεις.
Δεν ξέρω πώς μισείς, πώς αγαπάς,
αν κάτι απ’ όλους μας ακόμα περιμένεις.

ΙΙ
Σ’ ένιωσα χείμαρρο φωτιάς μες στον γκρεμό,
κι έκτοτε βρίσκομαι εκεί απ’ όπου λείπεις,
και τόλμησα και απάντησα, ιδού, ιδού εγώ,
κι έγινα ο περίγελως και το άθυρμα της λύπης.

ΙΙΙ
Πίστη αβάσταγη, τραχιά, χωρίς ελπίδα·
πιστεύω, επίστευσα, πιστεύσω· με πιστεύεις;
κι είμαι όλος έγνοια κι αγωνία και φροντίδα,
κι Εσύ τη Λέξη μέσα μου όλο και στερεύεις.

ΙV
Σκιά σκιάς με δίχως περηφάνεια,
έρημος τον εαυτό μου να κακίζω,
ξένος του κόσμου Εσέ δοξολογώ
και μέσα σε λυγμούς εμένα υβρίζω.

V
Όλος ανόμημα και αήττητη εντός μου αμαρτία·
σκέψη ισχνή, πράξη άπραγη, του εαυτού μου είμαι η απουσία·
κι όπου κι αν δώσεις να σταθώ, εγώ είμαι λάθος·
κίνηση αέναη, δρόμος κανείς, και στείρο πάθος.

VI
Aν ό,τι γνώριζα πια δε γνωρίζω
κι ό,τι κι αν άγγιξα χαλκεύω
και πράττοντας τα πράγματα ψευτίζω,
δείξε μου πού -αν κάπου- αληθεύω.

VII
Τη θλίψη μου κατοίκησα, φωνή που λιώνει,
μα πριν – αντρειεύεται η άσκυφτη βλαστήμια:
είμαι το ασλάνι σου το μαύρο μες στ’ αγρίμια,
ούτε μετ’ από Σένα ο Άνθρωπος τελειώνει.

VIII
Aπ’ ό,τι κράτησα ή κρατώ τι μέλλει να κρατήσω;
Από τον Χρόνο Σου αλώνονται τα μύχια.
Τι αγαπώ; Τι αγάπησα; Μπορώ να αγαπήσω
με όλα τα δόντια που έχω και τα νύχια;

IX
Ας ήσουν η ελάχιστη φωνή, όμως δεν είσαι.
Σε απώλεσα· Σε απώλεσα· Εσύ ας με κερδίσεις·
το δράμα που όλο δένεται, μια και για πάντα, λύσε·
γράψε με ακόμα μια φορά -στερνή- προτού με σβήσεις.

Χ
Ποιο το ακατάλυτο στου γίγνεσθαί Σου το καμίνι;
Όχι γυναίκα, όχι παιδιά, σύντομα όχι στέγη·
ό,τι αφαιρέσεις από εδώ, πού, πώς να ξαναγίνει;
Ότι πολύ ηγάπησε, διό και νυν Σε ψέγει.

ΧΙ
Όποιος και όπου κι όπως κι αν είσαι,
πόσα άλλα δάκρυα πια για να Σε δούμε;
Αιώνες πριν μας θέλησες κι αιώνες μάς αρνείσαι,
χωρίς Εσένα προς Εσένα προχωρούμε.

ΧΙΙ
Ν’ αντέχεις λέω ν’ αντέχεις
την πλημμυρίδα και την άμπωτη
της Λέξης το ξεχείλισμα
και το πικρό το στέρεμά της.

ΧΙΙΙ
Βαρύς, σημαίνει θάνατο, ο χτύπος της καμπάνας.
Τέλος του κόσμου. Και ντροπή, ούτε καν Σε ψέλλισα·
κι ούτε ελεγεία ή προσευχή κι ούτε -αλίμονο- παιάνας.
Αλλιώς, αλλιώτικο με θέλησα.

© Θεοδόσης Βολκώφ

MYSTERIUM

2009-04-15T23:57:00.004+03:00

MYSTERIUM

Νύχτα. Τον θόλο τ’ ουρανού η αστραπή διατρέχει
από τη μια τού ορίζοντα ώσμε την άλλη άκρη,
με φως κυανό τονίζοντας σε μια στιγμή τα μάκρη
μέλαινας γης που υπόμονη και σοβαρή προσέχει·
ν’ ακούσει· τι; Σαν θάνατος, σιωπή στην πλάση πάσα
κι όλα ριγούν ακίνητα στην πρώτη μέσα σκέψη,
ο Κόσμος που ξεκόρμισε στη μήτρα να επιστρέψει,
σαν μακελεύτρα τον γεννά του Αρχαίου Θεού η ανάσα.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Επίγραμμα

2009-04-15T15:16:00.004+03:00

Επίγραμμα

Το παντελόνι κυνηγά συνέχεια το φουστάνι
και το μαντήλι πού ‘πεσε το αφήνω στο κενό.
Κυρίες, υπάρχουν Κύριοι. Κι εγώ σα νά ‘χω κάνει
πολλά. Κάπου βαρέθηκα το ρόλο το γνωστό.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Αγία Θηρεσία

2009-03-05T21:43:00.004+02:00

Ψυχή μου θηλυκιά, όλο προσμένεις
το βλέμμα Του, τον ψίθυρο, το χάδι·
αόρατη σκιρτάς και υπομένεις
τα πάντα ή σχεδόν για ένα σημάδι

που θα σου δείξει - ες μάτην δε διαβαίνεις
στου κόσμου το αβασίλευτο σκοτάδι·
πως αγαπάς, πως αγαπιέσαι κι ανασαίνεις
το απρόσιτο οικείο, και στον Άδη.

Να ιδωθείς ολάκερη ως είσαι -
του Αγαπημένου, αρχή ιερή και τέλος,
και μέσα Του να πεις στο φως σου "δύσε"...

ένας σπασμός απ' το χρυσό σε λύνει βέλος
που ανήλεο, μυστικό σε διαπερνά
ώσμε το ύστατο, εκπνέον Ωσαννά.

© Θεοδόσης Βολκώφ

ΧΧVIII

2008-12-08T18:13:00.004+02:00

XXVIII

Τραγούδησε για λίγο, μα τώρα πια αθεράπευτα σωπαίνει.

Κοιμάται ύπνο βαρύ. Με πόνους κάπου κάπου τον ξυπνώ.

Ανίδεος, λειψός και αδικαίωτος τούς υπομένει.

Πριν λίγες μέρες έκλεισε τα είκοσι οκτώ.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Παρόν αιώνιο το Μηδέν...

2008-11-02T19:28:00.004+02:00

Παρόν αιώνιο το Μηδέν...

Παρόν αιώνιο το Μηδέν και απλώνει·
την ώρα ετούτη το Ένα ομιλεί
και στέκει αντίμαχο διαρκώς και συνενώνει
τη γέννηση και την καταστροφή.

Αναμετρά ο Έρωτας την πλάση
κι η Γης ανανογιέται τον σεισμό,
ριγούν κι από τον άνεμο τα δάση
και το όρος συλλογάται το Υψηλό.

Το Δύσκολο στοχάζεται η Κτίση
και τη φουρτούνα η στάλα το νερό
κι αφήνει το φιλί για να μιλήσει
το στόμα και να πει τον Λογισμό.

'Ενας Θεός θωρεί στο κάθε βλέμμα
και λόγοι είναι στα χείλη Του Εντολής
και με το αίμα Του γραμμένοι είναι στο αίμα
και να διαβάσεις πρέπει να μπορείς.

"Ώς και στον θάνατό σου θα νικήσεις,
αν τη Μεγάλη Αγάπη κοιμηθείς,
και θα γραφτείς, και θα γραφτείς, και δεν θα σβήσεις,
το Αχειροποίητον εντός σου αν θυμηθείς".

Λέξη τη λέξη γράφεται η Πίστη,
στίχο το στίχο εκφύεται η Ορμή,
το Έσχατον που απ' την Αρχή σού ορίστη -
το Πνεύμα που σαρκώνει το κορμί.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Τραγουδώ το κορμί σου...

2008-10-27T20:31:00.005+02:00

Τραγουδώ το κορμί σου...

Τραγουδώ το κορμί σου
και το κορμί σου δίπλα στο κορμί μου
όπως συστρέφεται αναλύεται και με ομορφαίνει

τα δυο κορμιά μας τραγουδώ
σάρκες και νεύρα και κόκκαλα
και αναρίθμητους σε σύσπαση μυώνες
τον ιδρώτα τούς χυμούς και το αίμα
το σμίξιμο που από τον κόσμο εκλάπη
το επισφαλές και το σε κίνδυνο διαρκώς
τραγουδώ και τραγουδώ και τραγουδώ
σε κάθε φιλί και χάδι και ανάσα
το αγκάλιασμα το αγέραστο το ρωμαλέο

τον Έρωτά μας τραγουδώ
τους δυο μας σε Ένα τραγουδώ
και υψώνω
τον Έρωτά μας ριζιμιό του Στίχου μου λιθάρι.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Fidelitas

2008-10-23T20:36:00.004+03:00

Fidelitas

Toν κόσμο αυτόν μην τον ακούς
που για τις απιστίες μου όλο λέει.
Φτωχός – κι όλο μετράει κορμιά
δειλός – και πάντα σάρκες θα ζυγίζει.

Μα εγώ
τραχύς και δυσανάγνωστος θα παραμένω
και των βλεμμάτων αδιαπέραστος
μονόλιθος θα προχωρώ
τo διά του λόγου κατακτώντας
άγριo μέτρo.

Τον κόσμο μην ακούς
που για τις απιστίες μου όλο λέει.

Δεν σου απίστησε ποτέ ρυθμός ή στίχος.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Μεγάλε Γκρίζε...

2008-10-01T14:00:00.003+03:00

Μεγάλε Γκρίζε…

Μεγάλε Γκρίζε, η στέπα της καρδιάς σου
το πώς γεννήθηκε κανείς δεν ξέρει.
Υπάρχει όμως. Το λέει το ούρλιαγμά σου
και του ματιού σου τ’ άστρο, το μαχαίρι

που μαύρο καθρεφτίζει τη θωριά σου
στο στιβαρό σου αστράφτοντας το χέρι.
Μεγάλε Γκρίζε, η θλίψη -ετοιμάσου-
που χρόνια έφερες, αυτή τώρα σε φέρει.

Εδώ είναι η τύρβη γλώσσα του Θανάτου
και τη σιωπή γυρεύει να επιβάλει·
Λύκε, ας ζεις κι εσύ μες στη σκιά του,

τον Λόγο αγριεύεις όμως πάλι…
Λύκε αδερφέ στη μάχη και στη νύχτα,
μη σταματάς, στο Τίποτε αλύχτα…

© Θεοδόσης Βολκώφ

Η Αφίλητη

2008-09-29T21:00:00.002+03:00

Για το φιλί που αβέβαιο μακρινό
κι ώς την απελπισία ελπίζει
αρνείται όλα τα βέβαια και τα εγγύς

κι η πολυφίλητη αφίλητη απομένει
νύχτα τη νύχτα δύναμη κερδίζοντας
και θάρρος που θωρείς και λες –
του κόσμου αυτού δεν είναι.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Λάμπουν ακόμα χρυσαφένια τα μαλλιά...

2008-09-14T13:26:00.001+03:00

Λάμπουν ακόμα χρυσαφένια τα μαλλιά

Λάμπουν ακόμα χρυσαφένια τα μαλλιά
γαλάζιο κι αξεθώριαστο φέγγει το μάτι
το στήθος σφριγηλό φουσκώνει πάνω απ’ την καρδιά
και τα λαγόνια ακούραστα καλούν κι άλλο αναβάτη

πολλές ακόμα, ναι, της μέλλονται χαρές
πόνους, και πόσους, έχει να γνωρίσει
θα μισηθεί, θ’ αγαπηθεί από ψυχές
μα πια κανείς δε θα την τραγουδήσει.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Mαύρος Άγγελος

2008-07-21T22:55:00.003+03:00

Το σώμα αναζητά την καίρια λέξη,
να πει, να πει αυτό που το συνέχει,
τον ίδιο του τον θάνατο ν’ αντέξει,
αυτό που εντός του φέρει μα που απέχει.

Σώμα νεκρό -κι η γλώσσα δε θα στέρξει-,
κατέχεται από αυτό που δεν κατέχει,
στην ανδροφόνο αφέθηκε πια έλξη
και ζωντανό τού ολέθρου του μετέχει.

Μαύρε Άγγελε, θανάτους κραταιώνεις
κι αργά ή γοργά στον Θάνατο τον Ένα
με σέρνεις, με οδηγείς· με ματαιώνεις·

φωνήεν ή σύμφωνο του λόγου μου κανένα
δε μου αφήνεις να ιστορήσω τη ζωή μου…
Βουβή αποβαίνεις, Γλώσσα μου και Γη μου.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Mαύρη Λειτουργία Ι

2008-06-28T23:19:00.006+03:00

Σάρκας σταρένιας σκοτεινή, κορμιού θρησκεία –
σπλάχνο μου ξόρκι έδεσες -φτερά την προσκυνούν-
σαλεύει και αναδύεται η Μαύρη Λειτουργία,
δράκοντες που αγάλλονται και λύκοι που υλακούν.

Νύχτα, και πάλι με γεννάς -με διώχνει πάντα η μέρα-
και με τη λέξη ψηλαφώ κι όλο γυρεύω
τον εκπεσόντα γιο και αρνούμαι τον Πατέρα
και ομολογώ έν βάπτισμα στη σάρκα που λατρεύω…

… Το τρομερό μου «Αμήν» στα πόδια σου αποθέτω,
να δούμε αν θά ‘σαι άξιος τού «Ωσαννά»,
για το κορμί της -ναι, η βασιλεία σου ελθέτω-
εσένα τώρα επικαλούμαι, Σατανά.

© Θεοδόσης Βολκώφ

MIHAI EMINESCU - Ένα ποίημα

2008-06-27T21:58:00.004+03:00

Αν η λεύκα

Αν η λεύκα αναρριγά

κι αν χτυπούν τα τζάμια οι κλώνοι,

είναι που τη βλέπω αργά

νοερά να με σιμώνει.

Τ' άστρα αν λάμπουν στο νερό

κι ώς τα βάθη του, το κάνουν

ήρεμο ύπνο να χαρώ

και το νου μου να γλυκάνουν.

Κι αν η συννεφιά σχιστεί

για να λάμψει, όπου και νά 'μαι,

το φεγγάρι, είναι γιατί

μέρα νύχτα σε θυμάμαι.

Μιχάι Εμινέσκου

Πηγή: Εμινέσκου, Ποιήματα, Μτφ. Ρίτα Μπούμη Παπά, Μέλισσα

Raymond Carver, To δικό μου Κοράκι - Μεταγραφή

2008-06-27T16:47:00.002+03:00

Tο δικό μου Κοράκι

Ένα κοράκι πέταξε στο δέντρο έξω απ’ το παράθυρό μου.
Δεν ήταν το κοράκι του Τεντ Χιουζ ή το κοράκι του Γκάλγουεϊ.
Ή του Φροστ, του Παστερνάκ ή το κοράκι του Λόρκα.
Ή ένα απ’ τα κοράκια του Ομήρου, γεμάτα πηχτό αίμα,
μετά τη μάχη. Αυτό ήταν απλώς ένα κοράκι.
Που ποτέ δεν ταίριαξε πουθενά στη ζωή του
ή έκανε κάτι το αξιόλογο.
Κάθισε εκεί στο κλαδί για λίγα λεπτά.
Και μετά σηκώθηκε ξαφνικά και πέταξε όμορφα
μακριά από τη ζωή μου.

Raymond Carver
Mεταγραφή: Θεοδόσης Βολκώφ

Στίχοι στον "Αλέξη Νόβα"

2008-06-22T20:47:00.005+03:00

Tου αδερφού Ι.Κ.Γ.

… γέρικα χέρια βρεφικά να τείνουν στην πηγή
και που, αν κράτησαν, δεν κράτησαν μαχαίρια,
χείλη που, αν γνωρίσανε, δε γνώρισαν φιλί
και χείλη που δεν είπανε τ’ αστέρια,

κι αν είπαν, είπαν ταπεινά
τη χλόη και κάτι ανθούς -ποιου παραδείσου;-
μέσα σε στάχτη, στάχτη και καπνιά,
αφού αν είναι η φωτιά, είναι μαζί Σου…

τα μάτια που χαρήκαν το νερό,
που γνώρισαν τους κύκλους του, το ρεύμα,
η γλώσσα που γεννά το μυστικό,
η γλώσσα που όλο γεύτηκε το αίμα,

ο ουρανός, που πάντα καρτερεί,
που την κορφή στο γκρέμισμα γυρεύει,
η ανατολή, η δύση στη σιωπή
και κάποια γη που ακόμα υπομονεύει…

ο αρχέγονος στα χείλη σου σκοπός,
η ποντισμένη στην ψυχή σου ελπίδα,
ο έσχατος, ο πρώτος σου εαυτός,
του χρόνου η μέριμνά σου κι η φροντίδα,

της θλίψης η μικρή, δειλή βροχή,
το ριγηλό, το νοτισμένο χώμα,
το χάδι σου που ανάερο πενθεί
κι η δύσκολη, στυφή σου αγάπη ακόμα… …

… με επίμονη στις πέτρες την αφή
-όσα κορμιά λογίζονται και οι τάφοι,
τι ξεθωριάζει και τι μένει απ’ τη γραφή-
το χέρι σπάει, μα ο νους ακόμα γράφει

κι ο λογισμός και τ’ όνειρο μιλούν
μια γλώσσα σιωπηρή και που επιμένει
κι ο λίβας αλυχτά και ο σιμούν
μιαν έρημο χαράσσει απαρνημένη…

μέσα στη νύχτα, μέσα στη σιωπή
πυρώνει το αόρατο καμίνι,
κόκκαλα, σπλάχνα, δέρμα, να η μορφή,
η μνήμη που σεπτή σού παραδίνει

ακέρια κι απ’ τη σάρκα πιο κρουστή,
γυναίκα, Παναγία και αλγηδόνα,
ο γυρισμός, η οδός, η επιστροφή,
ένας αχός, μια λέξη, μια εικόνα…

© Θεοδόσης Βολκώφ

Robert Pinsky, To Tραγούδι του Σαμουράι - Μεταγραφή

2008-06-16T01:16:00.005+03:00

Το Τραγούδι του Σαμουράι

Όταν δεν είχα στέγη έκανα
Στέγη μου την τόλμη. Όταν δεν είχα
Δείπνο δειπνούσαν τα μάτια μου.

Όταν δεν είχα μάτια άκουγα.
Όταν δεν είχα αυτιά σκεφτόμουν.
Όταν δεν είχα σκέψη ανέμενα.

Όταν δεν είχα πατέρα έκανα
Πατέρα μου τη μέριμνα. Όταν δεν είχα
Μητέρα αγκάλιασα την τάξη.

Όταν δεν είχα φίλο έκανα
Φίλο μου τη σιωπή. Όταν δεν είχα εχθρό
Αντιτάχθηκα στο σώμα μου.

Όταν δεν είχα ναό έκανα
Ναό μου τη φωνή μου. Δεν έχω
Ιερέα, χορός μου η γλώσσα μου.

Όταν δεν έχω βιος, η τύχη
Είναι το βιος μου. Όταν δε θα ‘χω
Τίποτα, βιος μου θα είναι ο θάνατος.

Τακτική μου η ανάγκη, στρατηγική μου
Η απόσπαση. Όταν δεν είχα
Ερωμένη, πολιορκούσα τον ύπνο μου.

Robert Pinsky
Μεταγραφή: Θεοδόσης Βολκώφ

Το Ρήμα

2008-06-14T23:29:00.003+03:00

Όχι τα μάτια μου
που γύρεψαν τα μάτια σου
μήτε το χάδι μου που θέλησε
φορές μυριάδες το κορμί σου
μήτε το δύσκολο το δυσχερές φιλί
που ανάπαυση στα χείλη σου ζητούσε
του ύπνου ή του θανάτου

παρά το Ρήμα που με διάλεξε
γιατί να διαλεχτώ από νωρίς αφέθηκα
η Λέξη που εκφύεται για να σε πει
η Λέξη που για να υπάρξει υπάρχεις
το Ρήμα που του ανήκω ολόκληρος
και Ρήμα μου το λέω
το Ρήμα
αυτό και μόνον
σε διαλέγει

το ενθάδε και το νυν
αυτό
που ανείπωτο γυρεύει όλο να ειπωθεί
δι’ ημών
αγέννητο διαρκώς μα υπάρχον ήδη
αιμάσσοντας
μοχθώντας λέει και λέγεται
κι εσύ αναδύεσαι εντός του

στο αδιάφθορο του πάθους πλέον κατοικείς
πάντα η αυτή
μορφή αχαλίνωτη
κι ασπαίρουσα
στην κοσμική τριγύρω νύχτα

© Θεοδόσης Βολκώφ

Αφροδίτη Ουρανία

2008-06-08T18:57:00.010+03:00

Σαν έρθει η ώρα Αφροδίτη Ουρανία
ν’ αριθμηθώ κι εγώ μες στους πιστούς σου
δε θέλω οι που αγάπησα να μεσιτεύσουν
μήτε κι οι που μ’ αγάπησαν αυτές

παρά οι δυσαρίθμητες κι ανέγνωρες γυναίκες
που δρόμους γνώριμους αφήνοντας
-και δίχως ν’ ανταλλάξουμε μιλιά-
φορές αμέτρητες επήρα στο κατόπι.

© Θεοδόσης Βολκώφ

TO ΩΜΕΓΑ

2008-04-17T19:02:00.005+03:00

ΤΟ ΩΜΕΓΑ

Απόσυρε απ' το κορμί την κάθε λέξη
στη θάλασσά Σου πόντισε τη μουσική
γίνου ο βαθύς λειμώνας δέξου το όρος
και δώσε στη φωτιά να κοιμηθεί

σβήσε απ' το αίμα στο αίμα μου τη μνήμη
τίποτε να μην είναι να ειπωθεί
και οδήγησε και φτάσε με στο Ωμέγα
και ανάλυσε το πρόσωπό μου στη ζωή
ώσπου μορφή μορφή να μην υπάρχει

και τέλειωσε και απόλυσε τον χρόνο

τα χείλη λάβε πάρε μου μ΄ένα φιλί
στον Πόλεμό Σου δος μου την Ειρήνη
στον Λόγο τον δικό Σου τη Σιωπή.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Silencio

2008-01-08T01:16:00.006+02:00

Λήκυθος

2007-12-19T21:44:00.002+02:00

Κι όταν ακόμα του στερούν

στην αρχή

τη φιλία και τον έρωτα

και ύστερα

τη λευτεριά και το ψωμί

στο αμετάδοτο εαυτόν ανάγοντας

χαλκό κρατά·

του στίχου του την περηφάνεια.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Αντόνιο Πόρτσια (1)

2007-12-19T01:41:00.000+02:00

Μικρό είναι εκείνο που για να δειχτεί κρύβει.

Πηγή: Φωνές, Αντόνιο Πόρτσια, Μτφ. Βασίλης Λαλιώτης, Εκδόσεις Ίνδικτος.

Andrei Tarkovsky - Romain Rolland: Αντιστίξεις και Αναλογίες

2007-12-16T13:03:00.000+02:00

Ο Άγιος Κριστόφ πέρασε τον ποταμό. Όλη τη νυχτα βάδισε ενάντια στο ρεύμα. Σα βράχος, το κορμί του με τ΄ αθλητικά μέλη ξεπετιέται πάνω απ΄τα νερά. Στον αριστερό του ώμο κάθεται το Παιδί, αδύνατο και βαρύ. Ο Άγιος Κριστόφ στηρίζεται πάνω σ΄ένα ξεριζωμένο πεύκο που λυγάει. H ραχοκοκαλιά του κι αυτή λυγάει. Εκείνοι που τον είδαν να φεύγει, είπαν πως δε θά 'φτανε ποτέ· και πολύ καιρό τον ακολούθησαν τα σκώμματά τους και τα γέλια τους. Ύστερα η νύχτα απλώθηκε, κι εκείνοι κουράστηκαν. Τώρα ο Κριστόφ είναι πάρα πολύ μακριά για να τον φτάσουν οι κραυγές εκείνων που μένουν στην όχθη. Μέσα στο θόρυβο του χειμάρρου, δεν ακούει παρά την ήρεμη φωνή του Παιδιού, που κραταει μες στη μικρή του γροθιά μια σγουρή τούφα απ' τα μαλλιά του γίγαντα, λέγοντάς του ολοένα: "Περπάτα"!

Ο Κριστόφ περπατάει, με τη ράχη σκυφτή, με τα μάτια ίσα μπροστά, στυλωμένα πανω στη σκοτεινή όχθη που οι απόκρημνοι βράχοι της αρχίζουν ν' ασπρογαλιάζουν.

Ξαφνικά ο όρθρος σημαίνει, κι ένα πλήθος από καμπάνες ξυπνάει χοροπηδώντας. Να η καινούργια αυγή! Πίσω απ' τη σκοτεινή απόκρημνη ακτή υψώνεται ο χρυσός φωτοστέφανος του αόρατου ήλιου. Ο Κριστόφ, έτοιμος να πέσει, φτάνει επιτέλους στην όχθη. Και λέει στο Παιδί:

- Να, φτάσαμε. Πόσο ήσουνα βαρύ! Παιδί, ποιος είσαι λοιπόν;

Kαι το Παιδί αποκρίνεται:

- Είμαι η μέρα που θ' ανατείλει.

Πηγές: NΟΣΤΑΛΓΙΑ, του Αντρέι Ταρκόφσκι.

ΖΑΝ ΚΡΙΣΤΟΦ, Ρομαίν Ρολλάν, Mτφ. Γιώργος Πράτσικας, Εκδόσεις Γκοβόστη.

Haiku (2)

2007-11-28T00:36:00.000+02:00

Στίχοι κι αγάπες

λησμονημένοι νεκρές

που με στοιχειώνουν

***

Κάποτε κλείνω

τη βοή της θάλασσας

μες στα κοχύλια

***

Βαθιά στο δάσος

το πέλμα της χαίρονται

πευκοβελόνες

***

Από τη σκέψη

βαρύς και σκληρότατος

από το πάθος

***

Τα δάχτυλά μου

πάνω της κρατάν γερά

το πεπρωμένο

***

Τα δάχτυλά της

λέαινες πάνω μου που

ψαύουν την πέτρα

***

Εδώ ανατέλλει

μέσα σε θρύλο η θλίψη

και με νυχτώνει

***

Λάμψη σκοτεινή

Νοέμβριε του Σκορπιού

που μου ταιριάζεις

***

'Εχεις στα χείλη

φιλιών το ναι και τ' όχι

και όλος τρέμω

***

Ώρες της θλίψης

κρατούν το μυστικό τους

επτασφράγιστο

***

Ιδεόγραμμα

στη γλώσσα του αίματος

διαβάζω ξίφος

***

Και ο πάγος μου

δεν καίει λιγότερο

απ' τη φωτιά μου

© Θεοδόσης Βολκώφ

Λεξικογράφος

2007-11-15T19:26:00.000+02:00

Ποίηση·

με τον τρόπο του Έρωτα

αφήγηση Θανάτου.

Ο Δαίμονας (Απόσπασμα 8ο)

2007-11-10T19:12:00.000+02:00

Τον Έρωτα τον έμαθα στα ερέβη,
μέσα σε νύχτες πυρωμένες και γκρεμούς,
στον Τάρταρο που ζει για να μολεύει,
μα εγώ κρατήθηκα αγνός με τους αγνούς.

Πόρν’ η λαγνεί’ ας είναι κι ας χορεύει,
θυμήσου, εσύ, τι βλέπεις τώρα και ακούς,
τη ρώμη μου τα άγρια να λατρεύει,
σκληρού, πυρακτωμένου Δαίμονα ψαλμούς.

Κυριαρχεί στα τέλματα η φωτιά μου·
και μες στης πόρνης πάλι αγνός την αγκαλιά
γιατί αγκάλιαζα κι εκεί με τα φτερά μου –

μες στους ξανασασμούς από τα στήθια,
στο ψέμα μέσα της στιγμής και στα φιλιά
εγώ με αγάπη αγκάλιαζα κι αλήθεια.

Haiku

2007-11-01T00:38:00.000+02:00

H A I K U

Ι
Είδε στη λίμνη
της ζωής ο Έρωτας
το πρόσωπό του.

ΙΙ
Τρόμαξε κι είπε:
«Καταλαβαίνω· κι εγώ
Θάνατος είμαι».

ΙΙΙ
Κι είπε η Ζωή:
«Ας χάνομαι μέσα σου,
εσένα ζητώ».

Εκδρομή στο "Ποιείν"

2007-10-27T11:07:00.000+03:00

Σήμερα, Σάββατο 27 Οκτωβρίου, πηγαίνουμε εκδρομή στο "Ποιείν", όπου θα συναντήσουμε τους Σωκράτη Ξένο και Κώστα Μπραβάκη...

Notre Dame de Paris - Belle

2007-10-18T02:35:00.001+03:00

Σε έναν φίλο που ξέρω ότι διάβασε πρόσφατα την Παναγία των Παρισίων...

Μουσική: Richard Cocciante
Στίχοι: Luc Plamondon

Soul Asylum - Runaway train

2007-10-14T00:38:00.000+03:00

Στην Αλίσια, στη Μελίνα και στον Χρήστο

Call you up in the middle of the night
Like a firefly without a light
You were there like a slow torch burning
I was a key that could use a little turning

So tired that I couldn't even sleep
So many secrets I couldn't keep
Promised myself I wouldn't weep
One more promise I couldn't keep

It seems no one can help me now
I'm in too deep
There's no way out
This time I have really led myself astray

Runaway train never going back
Wrong way on a one way track
Seems like I should be getting somewhere
Somehow I'm neither here no there

Can you help me remember how to smile
Make it somehow all seem worthwhile
How on earth did I get so jaded
Life's mystery seems so faded

I can go where no one else can go
I know what no one else knows
Here I am just drownin' in the rain
With a ticket for a runaway train

Everything seems cut and dry
Day and night, earth and sky
Somehow I just don't believe it

Bought a ticket for a runaway train
Like a madman laughin' at the rain
Little out of touch, little insane
It' s just easier than dealing with the pain

Runaway train never comin' back
Runaway train tearin' up the track
Runaway train burnin' in my veins
Runaway but it always seems the same

Soul Asylum - Runaway train

Άδωνις - Άσματα του Μιχιάρ του Δαμασκηνού

2007-10-10T09:45:00.000+03:00

Ένας θεός αγαπάει το άλγος του

Στον θεό που σχίζεται

στα βήματά μου -

εγώ ο Μιχιάρ ο καταραμένος,

θυσία υψώνω τους νεκρούς

και λέω την ευχή του πληγωμένου λύκου.

Αλλά οι τάφοι που χασμουριούνται

στα λόγια μου

κλωσσάνε τ' άσματά μου

μ΄έναν θεό που απομακρύνει τις πέτρες από μας

και αγαπάει το άλγος του,

ευλογεί ακόμα και την κόλαση·

λέμε μαζί τις προσευχές

και στης ημέρας το πρόσωπο δίνει ξανά την αθωότητα.

Πηγή: Άδωνις, Άσματα του Μιχιάρ του Δαμασκηνού, Μτφ. Μάρκελλος Πιράρ, Εκδόσεις Άγρα.

Tσε Γκεβάρα - 40 χρόνια μετά

2007-10-09T02:35:00.001+03:00

Σαν σήμερα, στις 9 Οκτωβρίου του 1967,πριν από 40 χρόνια, δολοφονείται στη Βολιβία ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα.
Ακούμε το θρυλικό πλέον και πολυδιασκευασμένο τραγούδι του Carlos Puebla. Τραγουδά η Νathalie Cardone.

Πρίγκηπας Πολέμου

2007-09-27T00:54:00.002+03:00

Δώσε μου Κύριε βέβαιο τον εχθρό

- σώμα με σώμα θέλω να χτυπιέμαι -

αυτόν που μες στα μάτια του διαβάζω

τετελεσμένο ή σχεδόν τον θάνατό μου·

κι απάλλαξε

απάλλαξέ με από τη διβουλία των φίλων

από τους λόγους και τις πράξεις των χλιαρών

από τα στήθια όπου η καρδιά στιγμές χτυπά

κι ύστερα πάλι ευθύς το μετανιώνει.

Αφού δεν είμαι ακόμη άξιος της ειρήνης

κι αφού να ξεπληρώσω πρέπει κρίματα πολλά

κι είμαι - το ξέρεις - Πρίγκηπας Πολέμου

δώσε μου Κύριε βέβαιο τον εχθρό

και καθαρό τον πόλεμο ώς το τέλος.

Τραγούδι - Μνήμη Πηγής Καφετζοπούλου

2007-09-20T00:37:00.000+03:00

Μνήμη Πηγής Καφετζοπούλου

Σε ποιον σε χρώσταγα για να σε δώσω;

Θ. Βολκώφ

Χέρι δυνατό πολύ σ’ αρπάζει,
λέγαμε πως θα ΄μαστε μαζί,
ό,τι κλαίει εδώ κι ό,τι σπαράζει
δεν ακούγεται, σχεδόν δε ζει.

Μοίρα φθονερή καταδικάζει,
γδέρνει, καίει και σκορπάει κορμιά,
τη ζωή με θάνατο μπολιάζει
τώρα που μου σώνεται η λαλιά.

Ποιος γελά μαζί μου και ποιος παίζει,
ποιος μ’ αφήνει νύχτα ορφανό,
ποιος ορίζει όλο να πληρώνω
κι όμως πάντα κάτι να χρωστώ.

© Θεοδόσης Βολκώφ

EMINESCU - Ωδή σε αρχαίο μέτρο

2007-09-19T01:45:00.001+03:00

Ο εθνικός ποιητής της Ρουμανίας και ένας από τους κορυφαίους του κόσμου. Για πολλούς, ο τελευταίος μεγάλος του Ρομαντισμού. Ζωή τραχιά, σύντομη, τυραννισμένη. Ο Εμινέσκου -
"ήξερε" από ποίηση, αλλά, αλίμονο, - κι ας είχε ώριμη πολιτική σκέψη - όχι από πολιτική...
Προσεχώς ένα από τα κορυφαία του ποιήματα - Ο Εωσφόρος.

Αφιερώνεται στον φίλο Γιώργο Κ. Ανυφαντή.

ΔΑΒΙΔ (απόσπασμα)

2007-09-11T20:40:00.000+03:00

Εσύ που με βλέπεις μη φοβάσαι
και μην τρομάζεις εσύ που με ακούς
στην πιο σιωπηλή σου ώρα
στην πιο σκοτεινή σου στιγμή
από τα έγκατα αντηχώ βαθιά σου
και προστάζω –
μείνε ακόμα μέσα στις σκιές
και ανδρώσου στο πυκνό σκοτάδι
της νύχτας το αμόνι
για σώματα σαν το δικό σου έχει πλαστεί.

Γκάντι (2)

2007-09-10T21:11:00.000+03:00

Είναι προτιμότερο να είμαστε βίαιοι, αν υπάρχει βία στις καρδιές μας, από το να φοράμε τον μανδύα της μη βίας για να καλύψουμε την αδυναμία μας.

Μαχάτμα Γκάντι

Υ.Γ. Κάποιοι λόγοι προσλαμβάνουν άλλο βάρος στα στόματα ορισμένων ανθρώπων...

Marginalia - 2

2007-09-04T20:48:00.000+03:00

H ανθεκτικότης του φελλού, ναι. Αλλά μήπως αυτή δεν μας λέει πολλά και για την τόσο καταφανή όσο και απογοητευτική έλλειψη σε κότσια των παροικούντων τη μικρή μας Ιερουσαλήμ;

Υπάρχουν λογιών λογιών σιωπές. Δεν βαραίνουν όμως όλες το ίδιο.

Πρέπει να κοιτάζουμε το ποιος σωπαίνει και γιατί. Κι όταν αυτός ο κάποιος – όποιος κι αν είναι - σωπαίνει από δειλία, που τη βαφτίζει κατά τη βολή του αξιοπρέπεια και ανωτερότητα, τότε έχει όλο τον χώρο και τον χρόνο ο κάθε μωροφιλόδοξος, που αντί για έργο επιδεικνύει διασυνδέσεις, να μιλά και να ακούγεται.

Και τα γύναια στέργουν, γιατί τόσο καταλαβαίνουν και θαμπώνονται.

Όσο ο καιρός περνάει και οι καταστάσεις διαιωνίζονται, η σιωπή γίνεται όλο και περισσότερο επικίνδυνη και για τούτο όλο και περισσότερο απαράδεκτη.

Κι είναι λυπηρό να βλέπεις ακόμα και ανθρώπους που έχουν κάτι να πουν να αναλώνονται σε λιβανωτούς και χειροφιλήματα για λίγα ψιχία φιλολογικής δόξας.

Έχω φτάσει στο σημείο – και ξέρω ότι με αυτό διαφωνούν πολλές αισθαντικές ψυχές - να προτιμώ να συναντήσω έναν άντρα με το θάρρος της γνώμης του από το να διαβάσω ένα ακόμα καλό ποίημα.

Και είναι ντροπή για την «ποίησή» μας το ότι πρέπει να βγεις έξω από αυτήν για να βρεις ανθρώπους με χαρακτήρα.

Όταν οι ποιητές δεν έχουν κότσια, εκφυλίζονται σε καλαμαράδες.

Μέσα στην καλλιτεχνική μας πραγματικότητα αυτό που λείπει περισσότερο δεν είναι τόσο οι καλές πένες όσο το αρρενωπόν του φρονήματος.

Υ. Γ. Εν καιρώ, αλλά σύντομα, τα υπόλοιπα.

Γκάντι (1)

2007-09-04T17:18:00.000+03:00

Στην αρχή σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν και μετά νικάς.

Μαχάτμα Γκάντι

Π Ε Ν Θ Ο Σ

2007-08-27T15:16:00.000+03:00

Όταν οι άνθρωποι τη φωτιά δεν την έχουν μέσα τους,

την απλώνουν παντού γύρω τους.

Βολκώφ

Ο Δαίμονας (απόσπασμα 7ο)

2007-08-18T04:57:00.000+03:00

Πότε θα μάθεις να διαβάζεις τη φωτιά,
το μαύρο γράμμα στο πυρό λυκόφως,
του μαύρου λιονταριού στην πέτρα τη νυχιά,
του δράκοντα το σχήμα στο αστρόφως...

Τα μυστικά σημάδια πάνω στα σπαθιά
και τα σπαθιά στους τάφους κι ένας λόφος,
κι εκεί εγώ και σε κοιτάζω από μακριά
ενώ ουρανούς γεννά γύρω μου ο ζόφος.

Έλα. Θα σου διδάξω τη γραφή μου,
κατάβαθα στα προαιώνια σκότη,
δε βρίσκεται σε βίβλους και χαρτιά

- η μόνη που θα μάθει και η πρώτη -
την ψηλαφίζεις ήδη στη μορφή μου,
στο μέτωπο, στα μάτια, στα φτερά.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Σημείωση: Πάνω, σκίτσο του υπογράφοντος προ δεκαετίας ή σχεδόν.

Κι είχε δικαίωμα να μιλά

2007-08-11T17:46:00.000+03:00

Κι είχε δικαίωμα να μιλά

Κι είχε δικαίωμα να μιλά
γιατί είχε πεθάνει·

κι ήταν η φωνή του δύναμη
γιατί άρχιζε απ’ όπου οι άνθρωποι τελειώνουν
κι ήταν η λέξη του βάρος
γιατί ερχόταν απ’ την όχθη την αντίπερα
κι ο αντίλαλός του πλούσιος
γιατί χτύπαγε στο αδιαπέραστο που τον γεννούσε
κι ο ήχος του ακριβός
γιατί έπαλλε το ανεπίστρεπτο εντός του·

μη σταματώντας σε πόνο και πληγή
μη σταματώντας στη θλίψη και στο πένθος
μα ώς το τέλος
στο θάνατο φτάνοντας

είχε δικαίωμα να μιλά
γιατί είχε πεθάνει.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Stevie Wonder - Free

2007-08-01T00:06:00.001+03:00

Free like the river
Flowing freely through infinity
Free to be sure of
What I am and who I need not be
Free from all worries
Worries prey on oneself's troubled mind
Freer than the clock's hands
Tickin' way the times
Freer than the meaning of free that man defines
Life running through me
Till I feel my father God has called

Me having nothin'
But possessing riches more than all
And I'm free
To be nowhere
But in every place I need to be
Freer than a sunbeam
Shining through my soul
Free from feelin' heat or knowing bitter cold
Free from conceiving the beginning
For that's the infinite start

I'm gone - gone but still living
Life goes on without a beating heart

Free like a vision
That the mind of only you can see

Freer than a raindrop
Falling from the sky
Freer than a smile in a baby's sleepin' eyes

I'm free like a river
Flowin' freely through infinity
I'm free to be sure of what
I am and who I need not to be
I'm much freer - like the meaning of the word free that crazy man defines
Free - free like the vision that
The mind of only you are ever gonna see
Free like the river my life
Goes on and on through infinity.

Για τη γλύκα και τη σεμνότητα του λόγου σου Stevie και για το φωτεινό σου το χαμόγελο στην αρχή του video... Για το καθάριο σου βλέμμα. Ναι, το καθάριο σου βλέμμα, το πριν και πέρα από οράσεις...

Το Χειρόγραφο Κράους - (μικρό απόσπασμα)

2007-07-29T20:30:00.001+03:00

Ένα βράδυ, ο Ρίχτερ μπήκε με ορμή στο διαμέρισμα κρατώντας έναν χοντρό φάκελο. Στα μαλλιά και στο πανωφόρι του έλιωναν νιφάδες χιονιού. Είχα να τον δω τρεις ολόκληρες μέρες, κλεισμένος καθώς ήμουν στη σοφίτα και αφοσιωμένος στη μελέτη. Το Βερολίνο είχε πλέον παραδοθεί άνευ όρων στον χειμώνα. Το κρύο έξω γινόταν διαπεραστικό, το χιόνι άρχιζε να πυκνώνει κι εγώ μόλις είχα πετάξει στη γέρικη σόμπα τα τελευταία μας ξύλα. Σήκωσα το κεφάλι από τα γραπτά μου και τον κοίταξα. Ανάσαινε γρήγορα και το πρόσωπό του φαινόταν ξαναμμένο. Τα μάτια του έλαμπαν με την ίδια πάντοτε, αλλόκοτη λάμψη.

- Έχω πράγματα, είπε, σε τόνο σχεδόν θριαμβικό, και απίθωσε τον φάκελο με θόρυβο στο τραπέζι.

Ήταν ένας κίτρινος φάκελος, δεμένος επιμελώς με έναν χοντρό σπάγγο στο σχήμα του σταυρού. Πάνω του ήταν γραμμένες με κεφαλαία δυο λέξεις. Τεντώνοντας λίγο τον λαιμό, διέκρινα ένα όνομα: Βίλιμπαλντ Στουρμ. Δεν είπα τίποτα, μόνο έμεινα να κοιτάζω τον Ρίχτερ που, όρθιος μπροστά στο τραπέζι και φορώντας ακόμα το παλτό του, με κοίταζε κι αυτός.

- Έχω πράγματα, επανέλαβε τέλος, και χωρίς να περιμένει απάντηση όρμησε στον φάκελο, έλυσε με εκπληκτική επιδεξιότητα τον σπάγγο, τον έσχισε σε μια μεριά και αποκάλυψε στα μάτια μου μια ολόκληρη στοίβα από χαρτιά διαφόρων μεγεθών που χύθηκαν άτακτα στο τραπέζι και ανακατεύτηκαν με τα δικά μου.

- Ο Στουρμ μού τα εμπιστεύθηκε να τα μελετήσω. Ως αντάλλαγμα, τού έδωσα ένα αντίγραφο που έφτιαξα ειδικά γι’ αυτόν από «Τα χρόνια του Ιησού». Αυτό καθαρόγραφα την προηγούμενη εβδομάδα. Το χαρτί που χρησιμοποίησα βέβαια είναι λίγο ακριβό, αλλά νομίζω πως άξιξε τον κόπο για κάτι τέτοιο. Περπατήσαμε για πάνω από τρεις ώρες. Παρά τα όσα γίνονται, το Βερολίνο εξακολουθεί να σε σπρώχνει στην πεζοπορία. Διάβασε τις πρώτες σελίδες στο δρόμο και τις βρήκε εξαιρετικές. Καρλ, σε αυτήν την άφιλη πόλη, πίστεψέ με, έχουμε έναν καλό φίλο.

Στο άκουσμα της τελευταίας λέξης κάτι σπάραξε μέσα μου. Θεωρούσα ευτυχή τον εαυτό μου που τόσο νωρίς βρήκα έναν άνθρωπο σαν τον Ρίχτερ, έναν πραγματικό φίλο και συμπαραστάτη, ένα συνοδοιπόρο τη στιγμή που ήμουν τόσο απογοητευμένος και εξαντλημένος από τον εαυτό μου και τον κόσμο, αλλά έξακολουθούσα να νιώθω, έστω κι αν δεν τολμούσα να το ομολογήσω σε αυτόν που τον ένιωθα αδερφό, και ίσως και στον εαυτό μου, ότι και αυτό δεν έφτανε, ότι κι εμείς οι δύο ακόμα ήμασταν λίγοι.

Ο Ρίχτερ, σαν να κατάλαβε το κέντρισμα που πέτυχε μέσα μου, πήρε ύφος πιο ήρεμο, άφησε το παλτό του σε μια καρέκλα και κάθισε απέναντί μου ανασκαλεύοντας αφηρημένα τον φάκελο και τα χαρτιά. Το βλέμμα του έγινε τότε σχεδόν μυωπικό, σαν να με κοίταζε χωρίς να βλέπει, όπως γινόταν πάντα όταν συγκεντρωνόταν στον εαυτό του και πριν να μιλήσει για κάτι που τον απασχολούσε βαθιά. Είχα μάθει πια αυτές τις περίεργες «διαλείψεις» του φίλου μου και περίμενα με υπομονή την ανάδυσή του στην επιφάνεια του χρόνου.

- Ο Στουρμ, άρχισε, είναι μια τρομερή περίπτωση, που, δεν σου κρύβω - με προβληματίζει σοβαρά. Είναι ποιητής, και καλός μάλιστα, απλώς και μόνο γιατί δεν έγινε επαναστάτης. Λίγο να αλλάξουν οι καιροί, και να ’σαι σίγουρος θα παρατήσει χωρίς δεύτερη σκέψη την πένα. Έχω παρακολουθήσει από πολύ κοντά το πώς κινείται μέσα στον κόσμο. Ο άνθρωπος αυτός, σιωπηλός πάντα και πάντα βλοσυρός, μυρίζει μπαρούτι. Τα οδοφράγματα είναι το αληθινό του στοιχείο, η καταγωγή και ο προορισμός του. Είναι σαν το άγριο ζώο που έχει καταδικαστεί να περιμένει... έως τη στιγμή που δεν θα χρειάζεται να περιμένει πια... Η αλήθεια είναι ότι η ποίησή του και η ποίησή μου συναντώνται σε πολλά σημεία. Υπάρχει όμως μια θεμελιώδης διαφορά στους χαρακτήρες. Είναι ο μόνος άνθρωπος, σου εξομολογούμαι, που όσο τον θαυμάζω άλλο τόσο τον φοβάμαι. Σε μένα το πάθος μένει πάντα στην κατάσταση του λιωμένου μετάλλου... και στρέφεται εναντίον του εαυτού μου· σε κείνον παίρνει αιχμή, γίνεται πάντα κάτι συγκεκριμένο και ατσάλινο, δόρυ ή ξίφος, ανάλογα με την περίσταση, και στρέφεται προς τα έξω. Ο Στουρμ μοιάζει να μην έχει κανέναν διχασμό, καμιά μεταμέλεια για ό,τι κάνει ή δεν κάνει. Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο πράγμα. Αν κοιτάξεις την ποίησή του, θα δεις παντού το ίδιο πράγμα – Πόλεμος. Και πραγματικά, τον Βίλι δεν τον ενδιαφέρει τίποτα άλλο. Δώσ' του ένα οποιοδήποτε θέμα και αυτός θα στο κάνει πόλεμο. Η λύρα του φαίνεται πως έχει μόνο μια χορδή και γι’ αυτό τη χρησιμοποιεί περισσότερο σαν τόξο παρά σαν μουσικό όργανο. Ο Στουρμ, να το θυμάσαι, θα είναι ο ποιητής των επαναστάσεων που έρχονται, και κατά βάθος αυτό θέλει μονο να είναι. Με τη μια του χορδή λέει και ξαναλέει σε ολοένα και αυξανόμενη ένταση τα ίδια και τα ίδια, αλλά, πρόσεξε, χωρίς εκπτώσεις στην τέχνη του. Δεν έχει δέσει τον Πήγασο στο άροτρο ούτε έγινε υπηρέτης κανενός κόμματος ή καμιάς έτοιμης ιδεολογίας· η τέχνη του έρχεται να υπηρετήσει την κοινωνία μέσα από την κοινωνία μεν αλλά «από ψηλά». Εγώ τον παραβάλλω με έναν θείο πολεμιστή που εντούτοις θέλει να δώσει την ανθρώπινη μάχη. Γι' αυτό στους στενόμυαλους που περιορίζονται τόσο από την κομματική γραμμή ώστε να μην βλέπουν τίποτα πια, υπάρχει η αντίληψη ότι ο φίλος μας στέκεται μακριά από τους κοινωνικούς αγώνες. Αν άνοιγαν τα μάτια τους να δουν - και έβλεπαν -, τότε δεν θα έπρεπε ποτέ οι στίχοι του να λείπουν από τα χείλη τους. Και πρόσεξε, το κάνει αυτό σε μια εποχή που η λέξη «επανάσταση» ηχεί γελοία και ανιστορική. Ναι, ο Στουρμ δεν φοβάται να φανεί ακόμα και γελοίος. Κοίτα εδώ, έκανε, και λέγοντας αυτό πήρε ένα χαρτί απο τη στοίβα, το ξεδίπλωσε και διάβασε το ποίημα που ήταν γραμμένο. Πάνω πάνω ήταν σημειωμένο το εξής: “Nα ξεκινήσω με την πένα αυτό που θα ολοκηρωθεί μόνο με το σπαθί”.

Όταν ο Ρίχτερ τελείωσε την ανάγνωση μείναμε κι οι δυο συλλογισμένοι.

- Πρόσεξες το μότο φυσικά. Αυτή η φράση και μόνον συμπυκνώνει όλη την ουσία της ποίησης του Στουρμ, ό,τι έχει κάνει ώς τώρα και ό,τι θα κάνει στο μέλλον. Είναι εκπληκτική η ειλικρίνεια με την οποία δηλώνει τις προθέσεις του χωρίς ίχνος συστολής.

'Ακουγα το μικρό παραλήρημα του φίλου μου με εξαιρετική δυσπιστία. Ποτέ ώς τότε δεν είχα σοβαρό λόγο να αμφιβάλλω για την κρίση του, αλλά ιδίως μετά απ' όλα αυτά, αν δεν έβλεπα κάτι με τα ίδια μου τα μάτια, δεν δεχόμουν και δεν ήθελα να πιστέψω τίποτα. Πήρα ένα δεύτερο χαρτί από τη στοίβα, κιτρινιασμένο και σχισμένο στις άκρες, και - με αρκετή ομολογουμένως απροθυμία που άγγιζε μάλιστα τα όρια της δυσφορίας - άρχισα να διαβάζω...

Marginalia - 1

2007-07-27T03:54:00.000+03:00

Δίχως εκείνη την ιδιαίτερη, αφύσικη ένταση της θέλησης για την οποία κάνει λόγο ο Σίλλερ, ο άνθρωπος θα μας φαίνεται πάντοτε λίγος σε πίστη. Και δεν αναφέρομαι εδώ σε μια πίστη στο επέκεινα αλλά σε αυτή τούτη τη ζωή όπως την ξέρει και παλεύει να τη γνωρίσει χιλιάδες χρόνια τώρα, βιώνοντάς την ανάλλαγη και συνάμα τόσο διαφορετική από τόπο σε τόπο κι από εποχή σε εποχή.

Η προσκόλληση σε καθετί το στενά πρακτικό, όσο αναγκαίος όρος κι αν είναι για τη διατήρησή και συνέχιση της ζωής στην ακραιφνώς βιολογική της διάσταση, μάς δίνει ένα πολύ φτωχό «εξαγόμενο» όταν ανάγεται σε μοναδικό σκοπό και απόλυτο ρυθμιστή της ύπαρξης και της πράξης.

Είναι ζήτημα, σήμερα μάλιστα περισσότερο από ποτέ, προσανατολισμού.

Ο άνθρωπος που γυρίζει την πλάτη του στις κατά κοινή ομολογία σεβαστές ασχολίες και αγαστές επιδιώξεις, αυτές που δίδουν στο άτομο εξουσία και προάγουν, κατά πώς λέγεται, το ευρύτερο καλό και το κοινό συμφέρον - όλα αυτά τα έργα που «πηγαίνουν τις κοινωνίες μπροστά» σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των απανταχού ηθικολόγων - έχει ήδη διαπράξει έγκλημα καθοσιώσεως και τον περιμένει, στην αμέσως επόμενη γωνία, αν όχι η ανοικτή επίθεση σίγουρα όμως τα πίσω από την πλάτη λόγια και τα ειρωνικά μειδιάματα, τα βλέμματα όλο περιφρόνηση, που αν το μπορούσαν, θα αφάνιζαν διαμιάς τον θρασύ.

Το επαναλαμβάνουμε. Είναι ζήτημα, πρωτίστως, προσανατολισμού.

Εκεί που οι περισσότεροι ονειρεύονται μια καλύτερη θέση, ο ποιητής ονειρεύεται το επόμενο ποίημα.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Επιτύμβιον

2007-07-24T20:57:00.000+03:00

Και κάθε βρύση μου κρυφή αμείλικτα στερεύει
και κάθε μέσα μου φωνή σβήνει και δε μιλά
και το τραγούδι που ’ψαλα άρχισε πια να ρεύει
κι είν’ η σιωπή η μοίρα μου, τα γύρω μου νεκρά.

Hereafter

2007-07-24T00:13:00.000+03:00

Όταν πέθανε νεώτατος ο Σοπέν, ο Ντελακρουά έγραψε στο ημερολόγιό του: "Μου είναι αδύνατον να εννοήσω το πώς γίνεται να έχει πεθάνει αυτός ο άνθρωπος και να ζουν τόσοι άλλοι αχρείοι". Κάπως έτσι τα σημείωνε ο ζωγράφος...

Αλλά τώρα γυρίζουμε πάλι στην πολεμική. Κι ωστόσο, μπροστά σε κάποιους χαμούς, δεν έχει περάσει κάποτε, έστω φευγαλέα, από το φτωχό μας μυαλό τούτη ακριβώς η σκέψη;

Κι ακούω αμέσως μια παλιά παλιά φλογέρα να μου σφυρίζει -

"Έλεος, Κυρά, και σβήσε μου τη φλόγα της βλαστήμιας"...

Μπροστά στην απώλεια πάντα με τις αντιφάσεις μας, πάντα με όλα τα μέσα μας τα ασυμφιλίωτα...

Βολκώφ

Πηγή Καφετζοπούλου - Μά'ισσα Σελήνη

2007-07-23T21:18:00.000+03:00

Μά'ισσα Σελήνη

Στους ίσκιους παίζουνε κρυφτό της νύχτας οι εραστές,
όλοι αγαπούν εκείνη,
που κάθε βράδυ γίνεται πιο όμορφη από χτες,
με όνειρα τους ντύνει.

Μικρή φαντάζει γόησσα στο φως των αστεριών,
η Μά'ισσα Σελήνη,
με μιας τους κλέβει το μυαλό, πλανεύτρα των καρδιών,
με όνειρα τους ντύνει.

Στους δρόμους παίζουνε κρυφτό της νύχτας οι φωνές,
που τραγουδούν για κείνη,
ανήμπορες ανοίγουνε μεγάλες αγκαλιές
και της ζητούν να μείνει.

Πηγή Καφετζοπούλου

Πηγή Καφετζοπούλου

2007-07-22T15:23:00.000+03:00

Του ποιητή της Σταυροπηγής

Στέκι του τα όνειρα
Πρόλαβα και τον είδα
να σκιάζει οπτασίες
Να φωτοτροπεί με το Άπειρο
Αγνός, ανύποπτος, σεσημασμένος
Επίσημη κατηγορία:
δηλώνει πως δεν ξέρει τίποτα
Ύποπτος για παντογνώστης
Και το χειρότερο:
συνομιλεί με την ψυχή του.

Πηγή: Πηγή Καφετζοπούλου, Πτήση (στο φως ενός κεριού), Εκδόσεις Δωδώνη.

Καλό σου ταξίδι, Πηγή... Περήφανος που σε γνώρισα... Kαλό σου ταξίδι...

Ρήσεις - 1

2007-07-16T03:41:00.000+03:00

"Η ζωγραφική δεν γίνεται για να διακοσμούμε διαμερίσματα. Είναι ένα όργανο πολέμου για επίθεση και άμυνα εναντίον του εχθρού".

Πάμπλο Πικάσο, 1945

Ars minima

2007-07-16T01:32:00.000+03:00

Dead Poets Society

2007-07-13T02:38:00.001+03:00

Έχω πάρα πολλές ενστάσεις όσον αφορά στη συγκεκριμένη ταινία, αλλά αυτή τη σκηνή, καθώς και τη συνέχειά της με την «απαγγελία» του Whitman, την κρατάω. Το απόσπασμα αφιερώνεται – για άλλη μια φορά – σε αυτούς που μας κρύβουν την ομορφιά: στους μεγαλόσχημους κριτικούς μας, στους ασπάλακες των Πανεπιστημίων, στους διά την πνευματική μας ζωή κοπτόμενους εκδότες, στους διευθυντές των λογοτεχνικών μας περιοδικών και στους ποιητές που με το ένα χέρι βαστούν την πένα της ποίησης και με το άλλο τον κάλαμο της δημοσιογραφίας• κι ακόμα στους νέους – και δεν είναι λίγοι – που φιλοδοξούν να τους μοιάσουν και ονειρεύονται να γίνουν «χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη». Τελικά, κατά πώς φαίνεται, αυτοί οι κύριοι συναγωνίζονται σε αφιερώσεις τις αγάπες μας...

Βολκώφ

Mozart - Συμφωνία Νο. 25 - 1st movement

2007-07-13T00:59:00.001+03:00

Wiener Philarmoniker, Karl Bohm.
O Mozart στα 18 του χρόνια...

Marginalia

2007-07-11T23:16:00.001+03:00

Προσεχώς...

2007-06-24T17:39:00.000+03:00

Στίχοι μου

Στίχοι μου
εσείς γνωρίζετε ποιος είμαι
ποιους δρόμους διέτρεξα για να σας δέσω
και πώς – με πόσο κόπο – γίναμε ένα.

Αυτός που βλέπετε είμαι
αυτός που μες στη νύχτα ομολογείτε
πλησίον της σιωπής
στα ρείθρα του αίματος κινούμενος

αυτός εδώ και τώρα

μια φορά – και για πάντα.

Στίχοι μου
δείξτε μου πού είναι ο Πόλεμος απόψε
- πού ματώνει ο άνθρωπος
πού στενάζει -
θέλω να σύρω εκεί τον Έρωτά μου
κι ολόκληρο να του τον παραδώσω.

Άλλο δεν έχω από το στίχο και τη νύχτα.

Απ’ την Αυγή θα λείπω.

© Θεοδόσης Βολκώφ

O Gustave Dore σε συνάντηση με τον Milton

2007-06-20T23:46:00.000+03:00

...

2007-06-20T23:27:00.000+03:00

Άτιτλο σε τρεις πτυχές

2007-06-14T01:52:00.000+03:00

Στον Γιώργο, για την ονοματοδοσία.

Aγγελοπρόσωπος; Και ποιος; Εδώ δεν έχει μείνει
μήτε του ονείρου ανάμνηση μήτε της μάχης σκέψη.
Μόνο μια θλίψη άγρια στην πορνική την κλίνη
τον Έρωτα στοχάζεται – μα ποιος να το πιστέψει…
Ένα κορμί σακάτικο, μια στερεμένη κρήνη
και μια πικρή – πικρότατη – στα χείλη επάνω γέψη…

II

Θειάφι ανεβαίνει απ’ την ψυχή κι από τη σάρκα κνίσα,
ο αναπαμός περίγελως, εχθρός είν’ η γαλήνη
- αχνογελάει στους ύπνους της γυμνή η κλέφτρα κίσσα,
ξέροντας· μέσα στης στιγμής την απεραντοσύνη

κορμιά που αυτός αγάπησε με κείνην γίναν ίσα - …

III

Η άναρχη συστρέφεται στα σπλάχνα του οδύνη·
κι ας θέλησε, κι ας πάλεψε με δύναμη περίσσα,
μονάχα ετούτ’ η αρσενική η θλίψη τού ‘χει μείνει·
κι αυτό το πλέον σκοτεινό – του Πρίαπου η λύσσα.

© Θεοδόσης Βολκώφ

110 χρόνια Συρανό ντε Μπερζεράκ

2007-06-03T23:54:00.001+03:00

Εδώ ο Ροστάν λέει "πράγματα", όχι λόγια...

...

2007-06-02T22:25:00.000+03:00